Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς ένα γεγονός μπορεί να γίνει η αφορμή για να αντικρίσουμε όχι την ουσία της αγάπης, αλλά το πώς φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται ντροπή το να χειροκροτάς έναν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί το να θαυμάζεις δημόσια μια τέτοια στάση ζωής, δεν σημαίνει αυτόματα ότι εσύ δεν θα έκανες το ίδιο αν βρισκόσουν στη θέση του, αλλά σημαίνει απλώς ότι αναγνωρίζεις και τιμάς την αξία της.

Έτυχε να πέσει μπροστά μου μια ανάρτηση , δεν θυμάμαι από ποιον ακριβώς και δεν έχει καμία απολύτως σημασία, η οποία κατέκρινε το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι μίλησαν για τον σύζυγο της Γωγώς Μαστροκώστα, λέγοντάς του ένα τεράστιο μπράβο για τη στάση του.

Ο επικριτής θεώρησε πως η στάση αυτή είναι αυτονόητη και εκεί ακριβώς γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: από πότε έγινε η αγάπη και η αφοσίωση αυτονόητο, ιδίως στις μέρες μας.

Από πότε είναι αυτονόητο ότι ένας άνθρωπος θα σου σταθεί στα βαθιά σκοτάδια και στις πιο σκληρές δοκιμασίες της ζωής και θα μείνει δίπλα σου; Σε μια εποχή, που οι σχέσεις διαλύονται με την πρώτη δυσκολία και οι άνθρωποι γίνονται τόσο εύκολα αναλώσιμοι, το να μένεις εκεί, βράχος αμετακίνητος όταν η καταιγίδα σαρώνει τα πάντα, αποτελεί μια σπάνια πράξη γενναιότητας.

Υπάρχουν ψυχές που, όσο κι αν το θέλουν, μπορεί να μη ζήσουν ποτέ στη ζωή τους τέτοια βαθιά συναισθήματα, ούτε να καταφέρουν να πάρουν μια τόσο ολοκληρωτική αγάπη.

Το να μιλάς για το μεγαλείο του άλλου είναι η παραδοχή ότι αυτό που βλέπεις ξεπερνά το συνηθισμένο.

Δεν είναι επίσης καμία ντροπή να παρουσιάζεις και να εξυμνείς έναν άνθρωπο ο οποίος, αν και άντρας, σπάει τα στερεότυπα με τα οποία μας μεγάλωσαν.

Μας έμαθαν ότι οι άντρες δεν πρέπει να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ότι είναι δείγμα αδυναμίας να δείχνουν πόσο πολύ αγαπάνε μια γυναίκα, και ιδίως δημόσια, πόσο εξαρτώνται συναισθηματικά από εκείνη και τι πραγματικά σημαίνει για τη ζωή τους.

Μας είχαν πείσει πως αυτού του είδους οι αγάπες, οι απόλυτες, εκείνες που αντέχουν στην αρρώστια, στον πόνο και στον χρόνο, υπάρχουν μόνο στις σελίδες των βιβλίων.

Κι όμως, η πραγματικότητα ήρθε να μας δώσει ένα τρανταχτό, ζωντανό παράδειγμα ενός ανθρώπου που δεν φοβήθηκε να πονέσει, να τσαλακωθεί και να μιλήσει δημόσια.

Δεν δικαιούμαστε να μικροψυχούμε πίσω από τη λέξη «αυτονόητο», γιατί η αφοσίωση στις δύσκολες στιγμές δεν είναι ένα αυτονόητο.Σε έναν κόσμο που μοιάζει να αργοπεθαίνει από εύκολες υποσχέσεις, το να χειροκροτάς έναν άνθρωπο που κράτησε τον όρκο του είναι η συγκλονιστική απόδειξη πως η αληθινή αγάπη δεν είναι ένας μύθος των παραμυθιών, αλλά το μόνο ζωντανό θαύμα που μπορεί να νικήσει τον φόβο, να ανατρέψει το σκοτάδι και να κρατήσει αυτόν τον κόσμο όρθιο.

Κι αν αυτό το θαύμα δεν αξίζει το πιο μεγάλο μας «μπράβο», τότε δεν αξίζει τίποτα απολύτως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους