Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημέρα Αντίστασης και Απελευθέρωσης: Πώς ο Λίβανος Ανέτρεψε τον «Αήττητο Στρατό» Κάθε χρόνο, η Ημέρα Αντίστασης και Απελευθέρωσης γιορτάζεται σε ολόκληρο τον Λίβανο, και ιδιαίτερα στον Νότο, με επευφημίες να αντηχούν στους δρόμους, χορούς υπό τους ήχους απελευθερωτικών τραγουδιών και αυτοκινητοπομπές που γεμίζουν τους δρόμους των χωριών και των πόλεων.

Είναι μια ημέρα που θυμίζει τη στιγμή που ο νότιος Λίβανος απελευθερώθηκε από 22 χρόνια ισραηλινής κατοχής στις 25 Μαΐου 2000, σηματοδοτώντας την ήττα αυτού που κάποτε ονομαζόταν «αήττητος στρατός». Όμως, καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές σήμερα, ο νότιος Λίβανος αιμορραγεί ξανά.

Φέτος, η μνήμη δεν αφορά μόνο πανηγυρισμούς, αλλά την ανθεκτικότητα του Νότου—την ίδια ανθεκτικότητα που έκανε την απελευθέρωση δυνατή εξ αρχής.

Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, η ισραηλινή κατοχή δεν έχει σταματήσει τις προσπάθειές της να καταλάβει τον νότιο Λίβανο, ούτε τις επιθέσεις της εναντίον αμάχων.

Ωστόσο, μια νέα εξίσωση αποτροπής έχει γραφτεί στα σύνορα.

Καθώς η κατοχή κλιμακώνεται, η αντίσταση συνεχίζει να προσαρμόζεται, πληρώνοντας βαρύ τίμημα σε αίμα. Η Κατοχή Προηγήθηκε της Αντίστασης Το Ισραήλ πάντα παρουσίαζε ένα ψευδές αφήγημα για την επιθετικότητά του στον νότιο Λίβανο, δικαιολογώντας τις επιθέσεις του υπό το πρόσχημα των «μέτρων ασφαλείας», αλλά η ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο.

Πολύ πριν καταγραφεί οποιοδήποτε οργανωμένο κίνημα αντίστασης, η ισραηλινή πλευρά εισέβαλε στην περιοχή την 1η Νοεμβρίου 1948 και κατέλαβε 15 χωριά, ταυτόχρονα με την κατάληψη της Παλαιστίνης.

Στις 24 Οκτωβρίου, η ισραηλινή Ταξιαρχία Carmeli εισέβαλε στην πόλη Houla και διέπραξε μια σφαγή που είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 67 μάρτυρες.

Σύμφωνα με τα αρχεία του MERIP, κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Hiram» καταγράφηκαν 14 σφαγές σε μία εβδομάδα, με στόχο την εκκαθάριση της περιοχής από τον πληθυσμό της.

Οι ισραηλινές δυνάμεις απέλασαν βίαια τους κατοίκους τουλάχιστον επτά λιβανέζικων χωριών κοντά στα βόρεια σύνορα της Παλαιστίνης.

Αν και οι δυνάμεις κατοχής αποσύρθηκαν από ορισμένα χωριά στα μέσα Μαρτίου του 1949 βάσει των όρων της ανακωχής, επτά χωριά (Ibl al-Qamh, Hounin, al-Nabi Yusha', Qadas, al-Malikiyya, Salha, και Tarbikha) παρέμειναν υπό κατοχή και μετατράπηκαν σε παράνομους ισραηλινούς οικισμούς.

Η επιθετικότητα συνεχίστηκε: 1967: Καταγράφηκαν νέες σφαγές σε Houla και Hanin.14 Μαρτίου 1978: Ξεκίνησε η δεύτερη ισραηλινή εισβολή, σκοτώνοντας περίπου χίλιους αμάχους.

Οι δυνάμεις αποσύρθηκαν βάσει του Ψηφίσματος 425 του ΟΗΕ, αλλά παρέδωσαν τον έλεγχο των μεθοριακών περιοχών στον «Στρατό του Ελεύθερου Λιβάνου» (AFL) του Saad Haddad, ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε «Στρατό του Νοτίου Λιβάνου» (SLA)—μια συνεργατική δύναμη ελεγχόμενη από το Ισραήλ. 6 Ιουνίου 1982: Το Ισραήλ εισέβαλε ξανά στον Λίβανο, φτάνοντας μέχρι τη Βηρυτό και σκοτώνοντας τουλάχιστον 19.000 αμάχους, πριν αναγκαστεί να αποσυρθεί στη λεγόμενη «ζώνη ασφαλείας» στον νότιο Λίβανο.

Σε αυτό το σημείο άρχισε να διαμορφώνεται ο πυρήνας της αντίστασης. Μηχανισμοί Πίεσης στον Κατεχόμενο Νότο Η κατοχή λειτουργούσε μέσω δύο παράλληλων αλυσίδων διοίκησης: των ισραηλινών δυνάμεων και του SLA, που χρησιμοποιούσαν τακτικές οικονομικής, φυσικής και ψυχολογικής βίας κατά του πληθυσμού. Αναγκαστική Στρατολόγηση Μία από τις πρακτικές του SLA ήταν η υποχρεωτική στρατολόγηση Λιβανέζων αμάχων.

Όλοι οι άνδρες άνω των 18 ετών που ζούσαν στην κατεχόμενη ζώνη έπρεπε να υπηρετήσουν για έναν χρόνο, πολεμώντας ουσιαστικά για μια δύναμη που κατείχε τη δική τους γη. Όσοι αρνούνταν αντιμετώπιζαν παρενοχλήσεις, συλλήψεις, οικονομικές ποινές, ή έβλεπαν τα σπίτια τους να κατεδαφίζονται. Κέντρο Κράτησης Khiam: Συστηματικά Βασανιστήρια Το διαβόητο Κέντρο Κράτησης στο al-Khiam αντικατέστησε το στρατόπεδο Ansar και στέγασε περισσότερους από 5.000 Λιβανέζους πολίτες και μαχητές.

Οι κρατούμενοι υπέστησαν συστηματικά βασανιστήρια από τον SLA, συμπεριλαμβανομένων:Ηλεκτροσόκ και παρατεταμένης ανάρτησης από την οροφή.Στέρησης ύπνου, τροφής και νερού.Του «κόκκινου κουτιού» (ένα μεταλλικό κοντέινερ όπου ο κρατούμενος έμενε σε στάση βαθιού καθίσματος, ενώ οι φρουροί χτυπούσαν τα τοιχώματα με μεταλλικές ράβδους). Το Ισραήλ αρνήθηκε την πρόσβαση του Ερυθρού Σταυρού στους κρατούμενους, χρησιμοποιώντας το σύστημα κράτησης ως μοχλό πίεσης για την απόσπαση πληροφοριών από τις οικογένειές τους.

Το κέντρο αυτό ισοπεδώθηκε από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή κατά τον πόλεμο του 2006, καθώς και κατά τον τρέχοντα πόλεμο, σε μια προσπάθεια να σβηστούν τα ίχνη αυτών των εγκλημάτων. Οικονομικός Στραγγαλισμός Η κατοχή βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον οικονομικό αποκλεισμό του Νότου: Σημείο ελέγχου του ποταμού Awali: Εγκαταστάθηκε το 1982 και έγινε το κύριο σημείο διέλευσης αγαθών, προκαλώντας καθυστερήσεις και αυθαίρετα κλεισίματα που κατέστρεψαν την εγχώρια εμπορική δραστηριότητα.

Οικονομική εξάρτηση: Ισραηλινά προϊόντα κατέκλυσαν την κατεχόμενη ζώνη, ενώ οι νότιοι παραγωγοί αποκλείστηκαν από τις αγορές του Λιβάνου.

Καταστροφή της γης: Η χρήση ναρκών, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και, αργότερα, η χρήση λευκού φωσφόρου κατέστησαν τεράστιες αγροτικές εκτάσεις μη χρησιμοποιήσιμες.Περίπου 180.000 κάτοικοι έζησαν αποκομμένοι από την επίσημη διοίκηση του Λιβάνου, προκαλώντας μακροχρόνιο δημογραφικό εκτοπισμό. Ισραηλινές Σφαγές στον Νότιο Λίβανο Πέρα από τη δομική βία, πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας επιθέσεις με στόχο τη μαζική εκτόπιση του πληθυσμού: «Επιχείρηση Λογοδοσία»Ιούλιος 1993 (7 ημέρες)~118–120 νεκροί, 500 τραυματίες~300.000.

Στρατηγικός στόχος η πρόκληση ανθρωπιστικής κρίσης προς τη Βηρυτό. «Επιθετικότητα του Απρίλη» (Udwan Nisan)11–27 Απριλίου 1996Εκατοντάδες νεκροί (συμπ. 106 στην Qana)~400.000Διατάχθηκε από τον Σιμόν Πέρες.

Πραγματοποιήθηκαν πάνω από 600 αεροπορικές επιδρομές.

Στις 18 Απριλίου 1996, το ισραηλινό πυροβολικό έπληξε το συγκρότημα του ΟΗΕ (UNIFIL) κοντά στην Qana, όπου είχαν καταφύγει πάνω από 800 άμαχοι. 106 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ανάμεσά τους μεγάλος αριθμός παιδιών. Η Γέννηση της Αντίστασης Η αντίσταση δεν γεννήθηκε σε κάποια αίθουσα συνεδριάσεων, αλλά μέσα από τα ίδια τα εδάφη της κατοχής.

Οι πρώτοι που πήραν τα όπλα ήταν κοσμικοί αριστεροί, μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος του Λιβάνου και της Οργάνωσης Κομμουνιστικής Δράσης, καθώς και το Συριακό Κοινωνικό Εθνικιστικό Κόμμα.

Αυτές οι πρώτες επιχειρήσεις εδραίωσαν το δικαίωμα ενός λαού υπό ξένη κατοχή να αντιστέκεται για την επίτευξη της αυτοδιάθεσης, όπως αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο.

Η αντίσταση δεν ήταν ποτέ προϊόν μίας μόνο θρησκευτικής κοινότητας ή ιδεολογίας· ήταν κομμουνιστική, εθνικιστική και ισλαμική, ενώνοντας Σιίτες, Σουνίτες, Δρούζους και Χριστιανούς υπό την κοινή γεωγραφία του Νότου.

Παράλληλα, το «Κίνημα των Στερημένων», που συνιδρύθηκε από τον Ιμάμη Musa al-Sadr και τον Ελληνοκαθολικό Μητροπολίτη Grégoire Haddad το 1974, οδήγησε στη δημιουργία των Λιβανέζικων Ταγμάτων Αντίστασης (AMAL). Το 1982, 34 χρόνια μετά την πρώτη ισραηλινή εισβολή, ιδρύθηκε η Χεζμπολάχ, βασισμένη στις ίδιες αρχές κατά της κατοχής. Χεζμπολάχ: Η Εξίσωση της Αποτροπής Η στρατηγική της Χεζμπολάχ εξελίχθηκε μέσα από διάφορες φάσεις: Στρατηγικός Εξαναγκασμός (Δεκαετία 1980): Επιθέσεις μεγάλης κλίμακας, όπως η ανατίμηση του ισραηλινού στρατιωτικού στρατηγείου στην Τύρο στις 11 Νοεμβρίου 1982 (75 νεκροί στρατιώτες) και εκ νέου το 1983 (28 νεκροί), που κατέστησαν το κόστος της κατοχής δυσβάσταχτο. Ρουκέτες Katyusha/Grad: Η χρήση τους από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 εισήγαγε μια εξίσωση αποτροπής.

Οι ρουκέτες εκτοξεύονταν ως απάντηση σε πλήγματα κατά αμάχων στον Λίβανο, μεταφέροντας την πίεση στο εσωτερικό του Ισραήλ (π.χ. εκκένωση της Kiryat Shmona το 1993 και το 1996), αναγκάζοντας την ισραηλινή κυβέρνηση να αναζητήσει διπλωματικές διευθετήσεις μέσω Ουάσιγκτον και Παρισιού.

Πόλεμος των IED και Τακτική Προσαρμογή: Στη δεκαετία του 1990, η Χεζμπολάχ αντιμετώπισε την τεχνολογία ανίχνευσης καλωδίων κρύβοντας εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED) μέσα σε ψεύτικους βράχους από fiberglass και χρησιμοποιώντας ραδιοπυροδότηση ή δίκτυα κινητής τηλεφωνίας.

Μέχρι το 1998, ο ρυθμός των επιχειρήσεων έφτανε τις τέσσερις την ημέρα.

Η αποτυχημένη ισραηλινή απόβαση στην Ansariyye τον Σεπτέμβριο του 1997 (όπου σκοτώθηκαν 12 καταδρομείς της Shayetet 13) έδειξε ότι η αντίσταση είχε επιτύχει και πληροφοριακή διείσδυση.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1999, ένας τέτοιος μηχανισμός σκότωσε τον Ταξίαρχο Erez Gerstein, τον ανώτατο Ισραηλινό διοικητή στον Λίβανο. Η Ημέρα της Απελευθέρωσης: 25 Μαΐου 2000 Μέχρι το 2000, η εσωτερική πίεση στο Ισραήλ είχε αυξηθεί κατακόρυφα, με στρατιώτες να αρνούνται να υπηρετήσουν στον Λίβανο.

Αν και το Ισραήλ σχεδίαζε μια σταδιακή και οργανωμένη αποχώρηση για να παρουσιάσει την έξοδο ως κυρίαρχη επιλογή, η αντίσταση και οι πολίτες ανέτρεψαν τα σχέδια αυτά.

Στις 22 και 23 Μαΐου, κάτοικοι των κατεχόμενων χωριών, μαζί με μαχητές, έσπασαν τις γραμμές και εισήλθαν στις απελευθερωμένες περιοχές.

Οι θέσεις του SLA κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ώρες και οι ισραηλινοί στρατιώτες αποχώρησαν εσπευσμένα.

Το πρωί της 23ης Μαΐου 2000, οι κάτοικοι έφτασαν στο Κέντρο Κράτησης Khiam, έσπασαν τα κάγκελα των κελιών με τα χέρια τους και απελευθέρωσαν τους κρατούμενους που βρίσκονταν εκεί για μήνες ή χρόνια παράνομα.

Η 25η Μαΐου 2000 ανακηρύχθηκε εθνική ιστορική ημέρα, σηματοδοτώντας την αναγκαστική και άνευ όρων αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων μετά από 18 χρόνια πλήρους στρατιωτικής κατοχής.

Από τα IED στα Drones: Η Εξίσωση Παραμένει Σήμερα, το μοτίβο επαναλαμβάνεται.

Στη δεκαετία του 1990 η αντίσταση χρησιμοποίησε το fiberglass, το 2006 τους πυραύλους Kornet κατά της θωράκισης των αρμάτων, και το 2026 αντιμετωπίζει την ηλεκτρονική κυριαρχία εισάγοντας drones FPV (όπως τα Ababil), τα οποία καθοδηγούνται μέσω οπτικών ινών για να αποφεύγουν τα συστήματα παρεμβολών (jamming). Η εξίσωση που γράφτηκε το 2000 δείχνει ότι ένας στρατός, ανεξάρτητα από την τεχνολογική του υπεροχή, μπορεί να πιεστεί να αποχωρήσει εάν το κόστος παρουσίας του ξεπεράσει αυτό που είναι διατεθειμένος να πληρώσει.

Παρά τις απώλειες και τις εκτιμήσεις για αποδυνάμωση, οι επιχειρήσεις στο πεδίο συνεχίζονται στα χωριά του Νότου—από το al-Khiam και την Bint Jbeil μέχρι την Ayta al-Shaab και τη Maroun al-Ras.

Όπως είχε δηλώσει ο δολοφονηθείς Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολάχ, Sayyed Hassan Nasrallah, στην περίφημη ομιλία του στην Bint Jbeil στις 26 Μαΐου 2000: «Μα τον Θεό, το Ισραήλ, που κατέχει πυρηνικά όπλα και τους ισχυρότερους αεροπορικούς στόλους στην περιοχή, είναι πράγματι πιο εύθραυστο και από τον ιστό της αράχνης.» Αποσπασματική μετάφραση άρθρου του Al-Mayadeen

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους