Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ελίας Ρικάρδο Φιγκερόα Μπράντερ, γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1946 στο Βαλπαραΐσο της Χιλής, θεωρείται από πολλούς ο σπουδαιότερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία του αθλήματος — έναν τίτλο που επιβεβαιώνε παιχνίδι με το παιχνίδι, διοργάνωση με τη διοργάνωση.

Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Σαντιάγο Γουόντερερς το 1962 και στα 16 του χρόνια έπαιζε ήδη στη μεγάλη κατηγορία.

Ο διάσημος ραδιοφωνικός σχολιαστής Ερνάν Σολίς ήταν ο πρώτος που έδωσε στον νεαρό αμυντικό το βάπτισμα που θα τον συνόδευε σε όλη του την καριέρα: «Παρακολουθούμε ένα παιδί 17 χρονών που παίζει σαν επαγγελματίας πρωταθλητής.

Μετά το σημερινό, θα πρέπει να τον αποκαλούμε "Ντον" Ελίας Φιγκερόα»! Το παρατσούκλι έμεινε για πάντα.

Το 1967 μετακινήθηκε στην Ουρουγουάη για να ενταχθεί στην Πενιαρόλ, τότε από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου.

Εκεί, στα 18 του, αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του ουρουγουανικού πρωταθλήματος για το 1967 και το 1968, κερδίζοντας τρία πρωταθλήματα με τον σύλλογο.

Το 1970 η Πενιαρόλ έφτασε μέχρι τον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες αλλά ηττήθηκε από την Εστουντιάντες.

Όταν έφυγε στα τέλη του 1971, υπήρχε κόσμος που έκλαιγε στο αεροδρόμιο.

Το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του ήταν το μεγαλύτερο.

Το 1972 πέρασε στην Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε στη Βραζιλία, και εκεί έγινε θρύλος.

Η ομάδα κέρδισε το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα το 1975 και το 1976, ενώ το 1974 κέρδισε και τα 18 ματς του τοπικού πρωταθλήματος — το Γκαούτσο —, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί.

Η κορυφαία στιγμή ήρθε στον τελικό του Μπραζιλεϊάο το 1975 κόντρα στην Κρουζέιρο. Ο Φιγκερόα σημείωσε γκολ με κεφαλιά σε μια στιγμή που τα σύννεφα ανοίγοντας άφηναν να περάσει μια δέσμη ηλιακού φωτός ακριβώς στο σημείο απ' όπου εκτέλεσε.

Ο τελικός έγινε γνωστός ως ο τελικός του «Φωτισμένου Γκολ». Στα χρόνια της Ιντερνασιονάλ, οι ατομικές διακρίσεις ήρθαν σαν χείμαρρος. Αναδείχθηκε Νοτιοαμερικανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς τρία συνεχόμενα χρόνια: 1974, 1975 και 1976, αφήνοντας πίσω του αστέρες όπως ο Ριβελίνο, ο Ζίκο, ο Μάριο Κέμπες και ο Ντανιέλ Πασαρέλα.

Και έξι φορές κορυφαίος αμυντικός της Νότιας Αμερικής, τρεις φορές κορυφαίος παίχτης στη Βραζιλία.

Ήταν ο διάδοχος του Πελέ στον τίτλο — κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον ίδιο τον βραζιλιάνο μάγο.

Όπως αναφέρεται ευρέως, ο Πελέ εκφραζόταν πάντα με τον ίδιο θαυμασμό: «Ο Φιγκερόα είναι ο καλύτερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και πιθανότατα ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός στην ιστορία του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου». Το 2004 τον συμπεριέλαβε στη FIFA 100, τη λίστα με τους 100 κορυφαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές του πλανήτη.

Η μεγαλύτερη ίσως τιμή ήρθε από το στόμα του «Κάιζερ» Φραντς Μπέκενμπάουερ, ο οποίος δήλωσε: «Είμαι ο Ευρωπαίος Φιγκερόα». Και πράγματι, το παιχνίδι του συγκρινόταν διαρκώς με εκείνο του Γερμανού — με μια ουσιαστική διαφορά: ενώ ο Μπέκενμπάουερ προτιμούσε μακριές, καίριες μπαλιές, ο Φιγκερόα έπαιζε περισσότερο κοντές πάσες.

Ο ίδιος αποκάλυψε την τακτική του: «Όταν έπαιζα στη Βραζιλία, ο αριστερός μπακ και ο εξτρέμ κρατούσαν την μπάλα ενώ εγώ προχωρούσα σαν κρυφός επιθετικός από το το κέντρο.

Όταν μου έδειναν τη μπάλα μπορούσα να πάρω τη τελική απόφαση». Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Αργεντινή Σέσαρ Λουίς Μενότι τον χαρακτήρισε ως τον καλύτερο αμυντικό που είδέ στη ζωή του.

Το 1974 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Δυτικής Γερμανίας, ο Φιγκερόα απέναντι στους κορυφαίους του κόσμου έφτασε σε πολύ υψηλά στάνταρ απόδοσης.

Αντιμετώπισε τον Γκερντ Μύλερ, έναν από τους μεγαλύτερους "Killer" στην ιστορία, και τον εξουδετέρωσε αποτελεσματικά — όχι με δύναμη, αλλά με σωστές τοποθέτησεις και με την ικανότητά του να διαβάζει τις ενέργειες πριν ακόμα αυτές σχηματιστούν πλήρως.

Αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός του τουρνουά, πάνω και από τον Φραντς Μπέκενμπάουερ που σηκώσε το τρόπαιο.

Προς το τέλος της καριέρας του επέστρεψε στη Χιλή με τη φανέλα της Παλεστίνο, κατακτώντας τα πρωταθλήματα 1977 και 1978.

Η ομάδα έκανε σερί 46 συνεχόμενων αγώνων χωρίς ήττα — το μεγαλύτερο ρεκόρ στην ιστορία του Χιλιανικού ποδοσφαίρου — και έφτασε ακόμα και στα ημιτελικά του Copa Libertadores το 1979.

Είχε και ένα πέρασμά από τις ΗΠΑ πριν επιστρέψει στη Κόλο-Κόλο για να κλείσει οριστικά τη καριέρα του.

Σε 791 συνολικά ματς στην καριέρα του με 40 γκολ, ο Φιγκερόα άφησε το αποτύπωμά του κυριολεκτικά και μεταφορικά: τα ίχνη των ποδιών του είναι σκαλισμένα στο Μαρακανά, δίπλα σε εκείνα άλλων θρύλων.

Αγωνίστηκε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα 1966, 1974, 1982.

Σε αυτά το 800 παιχνίδια που έπιαξε σαν αμυντικός αποβλήθηκε μόνο μία φορά κόκκινη κάρτα σε ολόκληρη την καριέρα του. Ο«Ντον Ελίας» έχει αναδειχθεί ως ο κορυφαίος ξένος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Ουρουγουανικό και στο Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα τον 20ο αιώνα. Η ΙFFHS τον έχει αναδείξει ως τον 37ο κορυφαίο ποδοσφαιριστή και κορυφαίο αμυντικό του 20ου αιώνα. Ενώ το 2011 έφτασε κόντά να αναλάβει ακόμη και τη προεδρία της ΦΙΦΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους