Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Gracias por todo, Tucu campeón «Το να κερδίζεις είναι ωραίο, αλλά το να κερδίζεις όταν σε αμφισβητούν είναι ανεκτίμητο». Τα λόγια ανήκουν στον ίδιο το Ρομπέρτο Περέιρα και αποτελούν μέρος μιας πρόσφατης ανάρτησης του στα social media όπου ευχαριστεί όλους όσους στήριξαν τον ίδιο και την ομάδα του στην προσπάθεια για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, αποτελούν τον πιο ακριβή απολογισμό της διετίας του Αργεντίνου μέσου στο κιτρινόμαυρο σύμπαν η οποία αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται.

Κι αυτό γιατί η πρώτη του σεζόν με τα κιτρινόμαυρα είχε λίγες καλές στιγμές, αρκετή αμφισβήτηση και ένα καταστροφικό φινάλε που δεν άφησε κανέναν αλώβητο.

Πόσο μάλλον όλους εκείνους, όπως ο Περέιρα, που αποκτήθηκαν για να συμπαρασύρουν την Ένωση προς τα πάνω αλλά τελικά πέρασαν κάτω από τον πήχη.

Ολοκλήρωσε τη σεζόν χωρίς γκολ και ασίστ.

Τα προβλήματα φυσικής κατάστασης που εμφανίστηκαν από την υπογραφή ακόμα του συμβολαίου του με την ΑΕΚ τον ακολούθησαν σε όλη τη σεζόν.

Κι εκείνος δεν κατάφερε να ανταποκριθεί με συνέπεια όπου κι αν χρησιμοποιήθηκε μέσα στη σεζόν.

Κεντρικό χαφ, πλάγιος μεσοεπιθετικός, δεκάρι, μέχρι και αριστερός ακραίος αμυντικός βρέθηκε να αγωνίζεται για αρκετά λεπτά σε ένα ματς στο Αγρίνιο.

Ακόμα και η παρουσία του στο κιτρινόμαυρο ρόστερ έμοιαζε αμφίβολη το περασμένο καλοκαίρι, παρότι ο Περέιρα δεσμευόταν με συμβόλαιο για ένα ακόμα χρόνο.

Τελικά, η παρουσία του στην καλοκαιρινή προετοιμασία έπεισε το Μάρκο Νίκολιτς να του δώσει την ευκαιρία και να ετοιμάσει ένα ρόλο μόνο για εκείνον.

Να ποντάρει στην αντίληψη του για το παιχνίδι, στην τακτική ευφυΐα του και την υψηλή τεχνική του και να προσπαθήσει να καμουφλάρει την έλλειψη ταχύτητας, την απουσία της έντασης και την αδυναμία του να ανταποκριθεί για μεγάλα διαστήματα μέσα στο παιχνίδι.

Κάπως έτσι, ο Ρομπέρτο Περέιρα έγινε ο X FACTOR της Ένωσης σε όλες τις κρίσιμες καμπές της σεζόν.

Η φωνή της εμπειρίας στην κιτρινόμαυρη ενδεκάδα στο δύσκολο ξεκίνημα όταν αναζητούνταν οι νέες σταθερές, ο πόλος της ηρεμίας στις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές του χειμώνα, ο μικρός μονομάχος σε βουή καταιγίδα στο εντυπωσιακό φινάλε των ελληνικών playoff.

Βασικός και αναντικατάστατος στα πρώτα καλοκαιρινά ευρωπαϊκά προκριματικά, την εποχή που ο Μάρκο Νίκολιτς επέλεγε αποκλειστικά εκείνον τον ιδιότυπο ρόμβο στη μεσαία του γραμμή.

Ο τραυματισμός του πριν από τα παιχνίδια με την Άντερλεχτ συνέβαλε καθοριστικά στην απόφαση για αλλαγή του σχηματισμού από το Νίκολιτς.

Και η μακροχρόνια απουσία του τον έθεσε εκτός του βασικού πλάνου.

Όταν επέστρεψε υγιής στις αγωνιστικές, εκεί κοντά στις αρχές του Νοέμβρη, η ΑΕΚ είχε βρει το αγωνιστικό σχέδιο που θα την έκανε πρωταγωνίστρια.

Όμως, η καλοκαιρινή ιδέα που πέτυχε δεν ήταν για πέταμα και τα δύσκολα ευρωπαϊκά ματς με Φιορεντίνα και Σάμσουνσπορ έδειχναν ότι μπορούσε να επιστρατευτεί. Ο Περέιρα αγωνίστηκε βασικός στις τρεις διαδοχικές νίκες με τις όποιες η Ένωση έκλεισε τη League Phase του Conference League και χάρη στις οποίες κατάφερε να καταλάβει την τρίτη θέση.

Μάλιστα, σε αυτά τα παιχνίδια, ο βετεράνος Αργεντίνος μέσος ήταν από τους κορυφαίους.

Στο ίδιο διάστημα, βέβαια, παρέμενε συχνά καθηλωμένος στον κιτρινόμαυρο πάγκο στα παιχνίδια του πρωταθλήματος.

Η ατομική του κατάσταση και οι συχνοί τραυματισμοί του επέβαλλαν ειδική διαχείριση και ξεκούραση.

Όμως, ένας ακόμα τραυματισμός, αυτή τη φορά στο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, τον έθεσε και πάλι εκτός.

Μέχρι τουλάχιστον τις αρχές της Άνοιξης.

Η ιδέα, άλλωστε, είχε δοκιμαστεί και είχε πετύχει.

Έμοιαζε, λοιπόν, εύλογο πως θα επιστρατευόταν ξανά στα μεγάλα ματς που ακολουθούσαν.

Αρκούσαν μόνο λίγα λεπτά στην εντός έδρας αναμέτρηση με την ΑΕΛ για να πάρει φορά.

Ο "Tucu" της κιτρινόμαυρης εξέδρας ήταν βασικός στα παιχνίδια με τη Ράγιο Βαγιεκάνο.

Και έγινε καθοριστικός στα δύο πρώτα παιχνίδια των ελληνικών playoff που έφεραν την ΑΕΚ στη θέση του φαβορί για τον τίτλο.

Η κούρσα του στο Καραϊσκάκης έφερε το γύρισμα στον Κοϊτά που κατέληξε στα δίχτυα.

Η σέντρα του στη Νέα Φιλαδέλφεια έφερε το αυτογκόλ του Κετζιόρα απέναντι στον ΠΑΟΚ.

Οι ασίστ δεν καταγράφηκαν αλλά η δουλειά είχε ήδη γίνει.

Η αμφισβήτηση που από καιρό είχε σταματήσει, μετατράπηκε αυτή τη φορά σε αποθέωση.

Οι κινήσεις του και ο τρόπος που διάβαζε κάθε φορά το παιχνίδι έμοιαζαν περισσότερο με masterclass τακτικής.

Οι κατεβασμένες κάλτσες του παρέπεμπαν στον υποτιμημένο αρτίστα του σήμερα παρά στο σούπερ σταρ του ιταλικού πρωταθλήματος που έφθασε κάποτε μέχρι την ενδεκάδα της εθνικής Αργεντινής.

Και το χειροκρότημα της εξέδρας έκαναν αυτό το αναγκαίο φινάλε, γλυκό.

Η ζωή προχώρα και οι νόμοι του ποδοσφαίρου του καιρού μας μοιάζουν αμείλικτοι.

Ώσπου έρχονται, έστω για λίγο, ποδοσφαιριστές όπως ο Ρομπέρτο Περέιρα και σπάνε τα στερεότυπα.

Για να δουν τον κόσμο ανάποδα. Για να αντιστρέψουν το ταξίδι ανάμεσα στο πηγαίο και το αναγκαίο. Gracias por todo, Tucu campeón

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους