Ένας μικρός φούρνος στην Ισπανία κρεμάει κάθε βράδυ απούλητο ψωμί μπροστά από την είσοδο, ώστε εκείνοι που το χρειάζονται να μπορούν απλά να το πάρουν - χωρίς ερωτήσεις, χωρίς παρακάλια, χωρίς...
Ένας μικρός φούρνος στην Ισπανία κρεμάει κάθε βράδυ απούλητο ψωμί μπροστά από την είσοδο, ώστε εκείνοι που το χρειάζονται να μπορούν απλά να το πάρουν - χωρίς ερωτήσεις, χωρίς παρακάλια, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ντροπή και στιγματισμό και κυρίως διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους.
Το ίδιο συμβαίνει και έχει γίνει κάτι σαν έθιμο και στην Ιταλία, όπου εκεί πελάτες που αγοράζουν το ψωμί τους, πληρώνουν και για ένα ακόμα με σκοπό αυτό να κρεμαστεί το βράδυ έξω από το κατάστημα, για όποιον το χρειάζεται, ανώνυμος ο δωρητής, ανώνυμος και ο χρήστης.
Από την άλλη γνωστές και επώνυμες εταιρείες ρούχων όπως η Burberry, Nike, Chanel, H&M, καταστρέφουν τα απούλητα προϊόντα τους για να διατηρήσουν την αποκλειστικότητα (scarcity) και να αποτρέψουν την πτώση των τιμών τους Κλεμάνς Ζαβιτσάνου «Διηγήθηκαν οι Γέροντες για κάποιον κηπουρό, ότι όλο τον κόπο της εργασίας του τον πρόσφερε σε ελεημοσύνη και κρατούσε μόνο για τις απαραίτητες ανάγκες του». Μέσα στην απλότητα αυτής της μικρής πατερικής διηγήσεως κρύβεται ολόκληρο το ήθος της Ορθοδόξου ασκήσεως.
Ο άνθρωπος εκείνος δεν εργαζόταν για να γεμίσει αποθήκες, ούτε για να θησαυρίζει επάνω στη γη. Έσκαβε το χώμα με ιδρώτα και υπομονή, όχι για να υπηρετήσει τη φιλαργυρία, αλλά για να μεταβάλει τον κόπο του σε αγάπη.
Τα χέρια του μύριζαν χώμα, μα η καρδιά του ευωδίαζε έλεος. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η αληθινή ακτημοσύνη δεν είναι μόνο να μην έχει κάποιος πλούτη, αλλά να μην αιχμαλωτίζεται η ψυχή του από αυτά.
Μπορεί κάποιος να κατέχει λίγα και όμως να είναι δεμένος με αυτά περισσότερο από έναν πλούσιο.
Η ελεημοσύνη δεν είναι απλή κοινωνική πράξη.
Είναι μυστήριο πνευματικό.
Είναι θυσία που ανεβαίνει ενώπιον του Θεού σαν θυμίαμα ευώδες.
Όποιος δίνει από το υστέρημά του, αποκτά θησαυρό ουράνιο.
Και όποιος εργάζεται με τίμιο ιδρώτα και μοιράζεται τον κόπο του με αγάπη, γίνεται μιμητής των Αγίων που έζησαν επάνω στη γη σαν διαβάτες της αιωνιότητος.
Ας εξετάσουμε λοιπόν και εμείς τον εαυτό μας.
Για ποιον σκοπό εργαζόμαστε; Για να υπηρετούμε το εγώ μας ή για να δοξάζεται ο Θεός μέσα από τη ζωή μας; Ο κόσμος σώζεται ακόμη από εκείνες τις κρυφές ψυχές που δεν φαίνονται στους ανθρώπους, αλλά μοιράζουν σιωπηλά το ψωμί τους, το δάκρυ τους και τον κόπο τους στον αδελφό.
Και καθώς ο κηπουρός πότιζε καθημερινά τη γη, έτσι πότιζε χωρίς να το γνωρίζει και την ίδια του την ψυχή με το ύδωρ της θείας χάριτος.
Διότι όπου υπάρχει έλεος, εκεί αναπαύεται ο Θεός.
Να μάθουμε να ζούμε με τα αναγκαία και να πλουτίζουμε μόνο σε αγάπη, διότι τα επίγεια παρέρχονται, ενώ η ελεημοσύνη μένει αιώνια ενώπιον του Κυρίου.
Μία χούφτα χώμα στα χέρια του ταπεινού ανθρώπου μπορεί να ανθίσει σε Παράδεισο όταν ποτίζεται με αγάπη και έλεος.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους