Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Mε προβληματίζει κάτι πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό. Και πραγματικά θέλω να ακούσω κι άλλες απόψεις πάνω σε αυτό, ειδικά από ανθρώπους που δουλεύουν μέσα σε τάξεις κάθε μέρα, γιατί νιώθω πως #κάτι_αλλάζει πολύ βαθιά στα παιδιά και δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως ακόμα.

Παρατηρώ λοιπόν το εξής.

Τα παιδιά σήμερα, σε γενικό επίπεδο, δυσκολεύονται περισσότερο.

Και δεν μιλάω μόνο για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠΥ κλπ, που πλέον φυσικά είναι πιο ορατά και πιο σωστά αξιολογημένα.

Μιλάω για τον μέσο μαθητή. 🎯Τα βιβλία είναι περίπου ίδια. 🎯Η ύλη πάνω κάτω ίδια. 🎯Οι εξετάσεις παρόμοιες.

Κι όμως, κάτι δεν είναι ίδιο.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από τη δουλειά μου.

Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, ήταν σπάνιο να έχω μαθητή που να δυσκολεύεται πολύ σε reading ή writing σε εξετάσεις τύπου ECCE, ECPE κλπ.

Φυσικά υπήρχαν παιδιά που δεν διάβαζαν αρκετά ή που δεν αγαπούσαν τη γλώσσα, αλλά υπήρχε μια γενικότερη #αντοχή_στη_σκέψη.

Αυτό το έβλεπες.

Φέτος όμως έχω πολλά παιδιά που μιλάνε ΠΟΛΥ καλά αγγλικά, καταλαβαίνουν τα πάντα προφορικά, επικοινωνούν άνετα, έχουν λεξιλόγιο, έχουν exposure από internet, games, YouTube, TikTok, σειρές… αλλά όταν καθίσουν μπροστά σε ένα #κείμενο, δυσκολεύονται πολύ.

Και δεν εννοώ ότι δεν ξέρουν τη ΛΕΞΗ.

Εννοώ ότι κουράζονται να παρακολουθήσουν τη #ΣΚΕΨΗ.

Χάνουν πληροφορίες.

Δεν θυμούνται εύκολα τι διάβασαν δύο παραγράφους πριν.

Δυσκολεύονται να οργανώσουν writing.

Νιώθεις ότι ο εγκέφαλος φεύγει.

Και το πιο περίεργο; Το βλέπεις ακόμα και στο βλέμμα τους μερικές φορές.

Σαν να υπάρχει μια μόνιμη εσωτερική #διάσπαση.

Ένας θόρυβος.

Και να πω εδώ κάτι πολύ σημαντικό.

Δεν μιλάω ως άνθρωπος που κάνει μόνο βιβλίο και workbook.

Κάθε άλλο.

Προσωπικά έχω αλλάξει τελείως τον τρόπο που διδάσκω τα τελευταία... ίσως και 25 χρόνια.

Δεν μπορώ πια να φανταστώ μάθημα όπου τα παιδιά κάθονται απλώς σε μια καρέκλα και συμπληρώνουν ασκήσεις.

Χρησιμοποιώ ✔️movement, ✔️storytelling, ✔️παιχνίδι, ✔️visual learning, ✔️interaction, ✔️kinesthetic techniques, ✔️μνημονικές τεχνικές… ✔️ζωγραφίζω τη γραμματική, ✔️μετατρέπω τα γράμματα σε χαρακτήρες, ✔️χρησιμοποιούμε αντικείμενα, ✔️κίνηση, ✔️εικόνες, ✔️ιστορίες.

Τα παιδιά σηκώνονται, μιλάνε, γελάνε, κινούνται, δημιουργούν.

Προσπαθώ δηλαδή να κάνω τη γλώσσα κάτι που δεν διαβάζεται μόνο… αλλά #βιώνεται.

Κι όμως, ακόμη και έτσι, βλέπω ότι η ΔΥΣΚΟΛΙΑ στη βαθιά #κατανόηση, στη #μνήμη και στη #συγκέντρωση ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι… μήπως το θέμα πλέον δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό; Μήπως είναι #νευρογνωστικό; Μήπως αλλάζει ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος σχετίζεται με την πληροφορία; Γιατί... ας το σκεφτούμε λίγο.

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο όπου όλα κινούνται πολύ γρήγορα.

Reels, shorts, scrolling, notifications, συνεχής εναλλαγή εικόνων, συνεχής διέγερση.

Ο εγκέφαλος συνηθίζει να αλλάζει εικόνα κάθε λίγα δευτερόλεπτα.

Αλλά η #βαθιά_ανάγνωση θέλει το αντίθετο.

Θέλει να καθίσεις.

Να μείνεις. ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ.

Να μπεις σε “αργό χρόνο”. Και αρχίζω να πιστεύω πως αυτό ακριβώς δυσκολεύει περισσότερο τα παιδιά σήμερα.

Όχι η νοημοσύνη τους.

Η αντοχή τους στη βαθιά σκέψη.

Γιατί πολλές φορές είναι πανέξυπνα παιδιά.

Απλώς μοιάζουν να έχουν χάσει τη γνωστική αντοχή που απαιτεί ⚠️ένα δύσκολο reading, ⚠️μια μεγάλη παράγραφος, ⚠️μια ανάλυση, ⚠️μια έκθεση, ⚠️μια διαδικασία αποστήθισης.

Και φυσικά ξέρω τι θα πουν πολλοί: “Και παλιά τα παιδιά βαριόντουσαν.” Ναι, φυσικά.

Πάντα βαριόντουσαν.

Αλλά νομίζω ότι σήμερα δεν μιλάμε μόνο για βαρεμάρα.

Μιλάμε για έναν εγκέφαλο που έχει εκπαιδευτεί σε εντελώς διαφορετικό ρυθμό λειτουργίας.

Κι η αλήθεια είναι πως αυτό με προβληματίζει πολύ.

Γιατί χωρίς βαθιά ανάγνωση και ανάλυση, πώς θα αναπτυχθεί πραγματική #κριτική_σκέψη; Πώς θα μάθει ένας άνθρωπος να συνδέει πληροφορίες, να εμβαθύνει, να σκέφτεται ώριμα και όχι αποσπασματικά; Νιώθω όμως ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει.

Ίσως πλέον δεν διδάσκουμε μόνο αγγλικά, μαθηματικά ή ιστορία.

Ίσως να πρέπει να χτίσουμε καινούρια μαθήματα με ονόματα όπως ... ❤️συγκέντρωση, 💙μνήμη, 💛υπομονή, 💚αντοχή στη σκέψη.

Και πραγματικά θα ήθελα να ακούσω αν το βλέπετε κι εσείς αυτό.

Το παρατηρείτε; Το νιώθετε; Ή θεωρείτε ότι απλώς αλλάζει η εποχή κι εμείς συγκρίνουμε άδικα με το παρελθόν; Πολύ θα ήθελα να διαβάσω εμπειρίες και σκέψεις πάνω σε αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους