Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου στη Γερμανία, τη δεκαετία του 1970, έμαθα ότι ο καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου Arthur Kaufmann υποστήριζε ότι η επιβολή και εκτέλεση της ποινής των ισοβίων δεσμών είναι αντισυνταγματικη και ανήθικη.

Η δημοκρατία δεν εκδικείται, ούτε βασανίζει, δίδασκε ο αείμνηστος καθηγητής (οι πλέον επαίοντες ας με διορθώσουν). Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τότε.

Μετά από χρόνια, πάλι στη Γερμανία, συζητώντας με Γερμανό αξιωματικό άκουσα το επιχείρημα ότι ναζί εγκληματίες που είχαν διαφύγει των δικών της Νυρεμβέργης και συλλαμβάνονταν και δικάζονταν 30-35 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, είχαν αποδείξει εμπράκτως ότι μπορούν να ενταχθούν και να προσφέρουν στην κοινωνία.

Συνεπώς, επέμενε ο συνομιλητής μου, η καταδίκη τους συνιστά εκδίκηση.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για την άλλη πλευρά του ιδίου νομίσματος.

Με αφορμή την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου και ορισμένα τεκμηριωμένα σχόλια ενημερώθηκα ότι το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου έχει νομολογήσει ότι η εκτέλεση της ποινής της ισόβιας κάθειρξης προσβάλλει την ανθρώπινη προσωπικότητα και συνιστά βάναυση συμπεριφορά.

Να η δικαίωση του Arthur Kaufmann και άλλων! Φυσικά, καθένας μπορεί να βελτιωθεί και να μην αποτελεί απειλή για την κοινωνία μετά την αποφυλάκιση.

Καθένας δικαιούται μιάς ευκαιρίας να αλλάξει τη ζωή του.

Ορθόν, η πολιτεία δεν εκδικείται, εκπαιδεύει, συνετίζει (θεωρητικά τουλάχιστον!). Τι γίνεται όμως με αυτούς που με την εγκληματική τους πράξη επιδεικνύουν αντικοινωνική, απάνθρωπη και σαδιστική συμπεριφορά; Τι γίνεται με τους ενόχους γενοκτονίας ή μαζικών εγκλημάτων πολέμου και κατά της ανθρωπότητος; Τι γίνεται με τους τρομοκράτες και όσους μετήλθαν ιδιαιτέρως σκληρών μεθόδων κατά των θυμάτων τους (βασανιστήρια, αργός θάνατος κτλ). Τι γίνεται με τους πληρωμένους δολοφόνους ("contract killers"); Έχουμε κι από αυτό.

Τι γίνεται με τους εμπόρους ναρκωτικών; Δεν δικαιούται η κοινωνία να απαλλαγεί αυτών των μιασμάτων; Ορθόν, η θανατική ποινή θεωρείται ως βάρβαρη.

Αλλά αυτοί, των οποίων η πράξη προκάλεσε τρόμο και φρίκη, θα επανέλθουν; Πού είναι η "δικαία ανταπόδωση" που μαζί με την (γενική και ειδικη) πρόληψη συνιστά την ουσία της ποινής; Μήπως σκεφτόμαστε με όρους ΜΚΟ και όχι πρακτικής ηθικής και δικαιοσύνης; Ερωτήματα υποβάλλω, δεν δογματίζω!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους