Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ορισμένες φορές ίσως το συναίσθημα δεν σε βοηθά να καταλάβεις τα πράγματα σωστά.

Αλλά εκείνο που η λογική με παροτρύνει να καταλάβω σήμερα, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία παρακολουθεί παθητικός και άφωνος εδώ και καιρό βουλευτές και στελέχη του να βγαίνουν καθημερινά σε ραδιόφωνα και σε κανάλια και να εμφανίζουν το κόμμα ως κάτι διαλυμένο, ή διαλυόμενο, ή αυτοδιαλυόμενο, που πρέπει να πάει «χωρίς όρους και χωρίς προϋποθέσεις» (εκφράσεις των “μαύρων καιρών” μας αυτές) να κολλήσει πάνω στη Barcelona, μεταφέροντας μαζί και τα προικιά του: κρατική χρηματοδότηση, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνική συχνότητα, ιστορικό τίτλο εφημερίδας κ.α. Χωρίς να λαμβάνει άμεσα πειθαρχικά μέτρα διαγραφής αυτών των βουλευτών και αυτών των στελεχών με μία γραπτή ανακοίνωση της μίας γραμμής, ο ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., εντελώς παθητικά και εντελώς άφωνα, τους παραχωρεί όλο τον πολιτικό χρόνο και όλο τον πολιτικό χώρο προκειμένου να προβούν σε μία δήθεν παλικαρίσια παραίτηση, αφού πρώτα, εμφανώς εσκεμμένα, έχουν προκαλέσει μπόλικη ζημιά.

Δεν θίγεται και δεν προσβάλλεται το κόμμα από όλα αυτά.

Θίγεται και προσβάλλεται όμως από τον Πολάκη που διερωτήθηκε δημόσια (λες και είχε εγκαίρως συγκληθεί κάποιο κομματικό όργανο προκειμένου να έχει την εναλλακτική δυνατότητα να τα πει ιδιωτικά εκεί μέσα) τι σημαίνουν άραγε η παθητικότητα και η αφωνία του κόμματος απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση.

Και τον διαγράφει! Τον Πολάκη διαγράφει!!! Όχι τους άλλους, τους ντελάληδες και τους πραματευτάδες! Ο κύβος πλέον ερρίφθη.

Και το κόμμα είναι υποχρεωμένο να δώσει τις απαντήσεις.

Και προς τα μέσα, προς τον κόσμο του και προς τα έξω, προς την κοινή γνώμη.

Πώς εξηγούνται η παθητικότητα του και η αφωνία του; Το κακό σενάριο είναι ότι επικρέμεται και αιωρείται η ταυτότητα μίας πολιτικής ανεπάρκειας στην αντίδραση και στα αντανακλαστικά και από εκεί, προκύπτει και η έλλειψη αποφασιστικότητας, δηλαδή η παθητικότητα και η αφωνία που αναφέρονται παραπάνω.

Το ακόμη χειρότερο, είναι ότι η παθητικότητα και η αφωνία δημιουργούν εύλογες απορίες και τροφοδοτούν συνωμοσιολογικές ερμηνείες περί κεντρικής “συνέργειας” που τις θεωρώ λανθασμένες και πολιτικά επικίνδυνες.

Αδικείται έτσι και υπονομεύεται η συνολική πολιτική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., στον οποίο ο σημερινός πρόεδρος επιδίδεται σε μία άοκνη προσπάθεια παρουσίας του παντού, εντός του κοινοβουλίου και εντός της κοινωνίας, και οι βουλευτές του κατέχουν τα πρωτεία σε κοινοβουλευτική δραστηριότητα.

Ό,τι και αν ισχύει, επιβάλλονται πρωτοβουλίες.

Δυναμικές πρωτοβουλίες.

Κυρίως εσωκομματικές.

Από στελέχη που έχουν το πολιτικό βάρος και το πολιτικό ανάστημα να τις αναλάβουν.

Ο καθημερινός διασυρμός στα ραδιόφωνα και στα κανάλια δεν αξίζει και δεν αρμόζει στον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Ούτε να άγεται από σχεδιασμούς και πολιτικές επιλογές που σε πλείστες, πλέον, περιπτώσεις λειτουργούν αντικειμενικά εις βάρος του κόμματος αποδυναμώνοντας το. Η πολιτική απόφαση που έχουν λάβει τα όργανα είναι η οργανωμένη συντεταγμένη διαβούλευση με κόμματα και με πρόσωπα, με ομάδες και με μονάδες, του προοδευτικού χώρου για τη δημιουργία ενός προοδευτικού συμμαχικού μετώπου.

Δυστυχώς, αυτή η απόφαση ΔΕΝ εκτελείται και ΔΕΝ υπηρετείται.

Αν έχουν γίνει επαφές, με τον τρόπο που πρέπει να έχουν γίνει, δηλαδή θεσμικά, οργανωμένα, συντεταγμένα, με διαφάνεια, θα έπρεπε τα όργανα να έχουν ήδη λάβει ενημέρωση.

Τίποτα τέτοιο δεν έχει συμβεί.

Από την άλλη πλευρά, ουδέποτε ελήφθη απόφαση από τα όργανα το κόμμα να παραχωρήσει όλο τον πολιτικό χρόνο και όλο τον πολιτικό χώρο σε εσωτερικούς συντελεστές, σε εξωτερικούς συντελεστές και σε εκείνους τους εξυπνάκηδες που το παίζουν εντός, εκτός και επί τα αυτά, προκειμένου να επιχειρήσουν την κατεδάφιση του.

Σίγουρα δεν ήταν κάτι τέτοιο η απόφαση των οργάνων.

Αλλά αυτό, είναι που το κόμμα το επιτρέπει να συμβαίνει.

Αλλά δεν του το επιτρέπουμε εμείς να το επιτρέπει.

Και είμαστε κάμποσοι, πιθανότατα αρκετοί.

Υπό την πίεση ενός πολιτικού βρασμού μέσα από το εσωτερικό του κόμματος η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα και τη βαλβίδα και το καπάκι και τη χύτρα ολόκληρη, καλείται η Κεντρική Επιτροπή να συνεδριάσει το μεθεπόμενο Σάββατο.

Με μεγάλη καθυστέρηση.

Και αφότου ήδη θα έχουν προκληθεί / κατασκευαστεί πολιτικά τετελεσμένα.

Πάλι μιλάμε για ανεπάρκεια στην αντίδραση και στα αντανακλαστικά; Αν όχι, για τι άλλο; Τίθεται επίσης ένα μείζον ζήτημα ως προς τις βουλευτικές έδρες.

Να έπαιρνε ένας βουλευτής την έδρα του και να την πήγαινε βόλτα, έχοντας εξασφαλίσει πιθανώς και τα ανάλογα ανταλλάγματα, σε ένα παραδίπλα κόμμα ή σε ένα καινούργιο κόμμα, θα έδινε στο κόμμα αυτό τα χαρακτηριστικά του κλέφτη και του πειρατή.

Αυτό συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ με τις έδρες των Πέτρου Παππά, Θρασκιά, Φαραντούρη κ.α., αλλά σιγά που νοιάστηκε το σημερινό ΠΑΣΟΚ αν θα του χαλάσει το όνομα! Επομένως, για να πάει κανείς μία “καθαρή”, όχι “βρώμικη”, έδρα σε ένα παραδίπλα κόμμα ή σε ένα καινούργιο κόμμα, το πιθανότερο θα είναι να παραμείνει τυπικά στον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., κατεδαφίζοντας τον καθημερινά σε ραδιόφωνα και σε κανάλια, επιδιώκοντας τη διαγραφή του από το κόμμα, για να πάει μετά βόλτα την έδρα του ως “καθαρή”. Το ερώτημα είναι, ξανά, για πόσο ακόμη και σε πόσους ακόμη θα παραχωρεί το κόμμα τον πολιτικό χρόνο και τον πολιτικό χώρο να το κατεδαφίζουν καθημερινά; Πάμε λίγο και στην ενότητα και την προοπτική του προοδευτικού χώρου.

Δηλαδή του χώρου της προοδευτικής αριστεράς.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ της Διαμαντοπούλου, που πριν ήταν το ΠΑΣΟΚ των Φλωρίδη, Λοβέρδου, Χρυσοχοΐδη κλπ., ας το αφήσουμε έξω από τη συζήτηση αυτή.

Αν λοιπόν θέλαμε την ενότητα και την προοπτική του χώρου που θα συνδέονταν-συνδυάζονταν ταυτόχρονα με μία έτοιμη για εκλογές και αξιόμαχη δύναμη εναλλακτικής προοδευτικής διακυβέρνησης ενάντια και απέναντι στο υφιστάμενο “πρότυπο” διακυβέρνησης από τη νεοφιλελεύθερη διεφθαρμένη πολιτική συμμορία της Μητσοτάκης Α.Ε., θα μαζεύονταν από χθες κιόλας ο Τσίπρας, ο όλος ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. η όλη Νέα Αριστερά, κατόπιν πρόσκλησης ανεξάρτητοι - αξιόλογοι θα προσέθετα - βουλευτές όπως Σαρακιώτης, Μάλαμα κ.α., εξέχοντα πολιτικά πρόσωπα όπως οι Κοτζιάς - Πέτρος Κόκκαλης μαζί με τους πολιτικούς φορείς τους, μεμονωμένες εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες όπως η Λούκα Κατσέλη, διάφορες άλλες εξέχουσες προσωπικότητες μέσα από την κοινωνία; μέσα από τις τέχνες, μέσα από τα γράμματα και τις επιστήμες.

Και θα συμφωνούσαν στα εξής, πάντα θεσμικά, πάντα οργανωμένα, πάντα συντεταγμένα και πάντα με διαφάνεια: 1.- Ποιος θα ήταν ο γενικός επικεφαλής πηγαίνοντας προς εκλογές. 2.- Ποια θα είναι, διατυπωμένη σε σημεία, η πλατφόρμα πολιτικής σύγκλισης και κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος. 3.- Να ενωθούν οι βουλευτικές έδρες εδώ και τώρα, για να επιστρέψει η Αριστερά - και πάλι εδώ και τώρα - στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 4.- Να υπάρξει συμφωνία πάνω στο ποιος θα είναι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας, ποιος ο γραμματέας, ποιοι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, ποιοι οι κοινοβουλευτικοί τομεάρχες. 5.- Να συσταθεί, πέρα από τους κοινοβουλευτικούς τομείς (που πιο πολύ είναι τομείς κοινοβουλευτικού ελέγχου) μία κανονική Σκιώδης Κυβέρνηση, μικτή με κοινοβουλευτικούς και μη κοινοβουλευτικούς, που θα δώσει ξεκάθαρα το προφίλ και τον χαρακτήρα της κυβέρνησης της επόμενης ημέρας, εκείνης αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές. 6,- Προϋπόθεση και εγγύηση για την πίστη τήρηση των συμφωνηθέντων, η μη διάλυση, αλλά η διατήρηση, των συμπράττοντων κομμάτων.

Το παραπάνω, είναι το ένα και μοναδικό πλάνο που εγγυάται την ενότητα και μαζί την προοπτική.

Σε ένα τέτοιο γενικότερο πνεύμα κινείται άλλωστε και η απόφαση των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Δυστυχώς όμως, αυτό το πλάνο δεν φαίνεται καθόλου να υπάρχει στο μυαλό του Τσίπρα και μαζί, στο μυαλό όλων εκείνων που με τη δημόσια στάση τους αποδυναμώνουν καθημερινά τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., θεωρώντας προφανώς ότι έτσι υπηρετούν μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση. Του Τσίπρα, που μοιάζει λες και απαιτεί ένα γενικό λευκό δικαίωμα και ένα γενικό αρχηγικό αξίωμα να κάνει ό,τι θέλει, όπως το θέλει, με όποιους το θέλει και όλοι οι υπόλοιποι και καθετί το υπόλοιπο να κάνουν από μόνα τους πέρα στο περιθώριο, ή να μετατραπούν σε σκόνη και σε θρύψαλα.

Αυτό όμως ούτε ενότητα του χώρου σημαίνει, ούτε προοπτική του δίνει.

Οι λογικές follow the leader είναι ιστορικά ξεπερασμένες.

Μην πούμε ιστορικά ξοφλημένες. Υστερόγραφο: Είναι πραγματικά περίεργο που ορισμένοι θεωρούν αθέμιτο και όχι σοβαρό στελέχη να εκφράζουν τις απόψεις τους στα social media.

Αν σε μία τόσο κρίσιμη φάση τα όργανα δεν συνεδριάζουν τακτικότερα και εγκαίρως ώστε να είναι οι αποφάσεις proactive και όχι reactive έπειτα από τετελεσμένα, ένας δρόμος έκφρασης είναι τα social media.

Από την άλλη πλευρά, μάλλον αντιμετωπίζεται ως φυσιολογικό και εντάξει να βγαίνουν άλλοι καθημερινά σε ραδιόφωνα και σε κανάλια και να κατεδαφίζουν το κόμμα. Αυτό είναι ακόμη πιο περίεργο, έτσι;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους