Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή την περίοδο παρακολουθώ μια σειρά διαλέξεων πάνω στο έργο του Καβάφη.

Ασυναίσθητα, επέστρεψε στο μυαλό μου μια πρόσφατη συνάντηση με συγγραφείς και αναγνώστες, όπου κάποιοι δήλωσαν πως δεν διαβάζουν ποίηση γιατί «δεν την καταλαβαίνουν». Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να διαφωνήσω, όμως μέσα μου σκεφτόμουν ότι το ζήτημα δεν είναι ότι δεν την καταλαβαίνουν.

Είναι ότι δεν την νιώθουν.

Έχουμε μάθει να αναζητούμε παντού μια σαφή απάντηση.

Ακόμη κι όταν διαβάζουμε, έχουμε εκπαιδευτεί να ψάχνουμε τον ένοχο, τη λύση, το τέλος της διαδρομής, ποιος σκότωσε, ποιος πρόδωσε, ποιος φταίει.

Η ποίηση όμως σπανίως ενδιαφέρεται να λύσει γρίφους.

Η ποίηση ενεργοποιεί περισσότερο τη συναισθηματική και υπαρξιακή αντίληψη παρά την ανάγκη για λογική επιβεβαίωση.

Απαιτεί την ικανότητα να αφήνεσαι στο συναίσθημα χωρίς να ζητάς διαρκώς εξηγήσεις.

Να αναγνωρίζεις μέσα σε λίγους στίχους κάτι δικό σου, ακόμη κι αν δεν μπορείς να το ονομάσεις -δεξιότητα που δεν καλλιεργείται εύκολα.

Με άλλα λόγια, η ποίηση δεν ζητά μόνο κατανόηση, ζητά ενδοσκόπηση.

Και η ενδοσκόπηση προϋποθέτει μια σπάνια πνευματική συνθήκη: να μπορεί κανείς να παραμένει μέσα σε ένα ερώτημα χωρίς να βιάζεται να το κλείσει με μια απάντηση. Ο Καβάφης είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνθήκης.

Γράφει σχεδόν πεζολογικά, με λέξεις απλές και καθημερινές.

Κι όμως, κάτω από αυτή την επιφάνεια κινείται ένα πολυστρωματικό ψυχικό και φιλοσοφικό σύμπαν.

Η ειρωνεία, η ιστορική μνήμη, η επιθυμία, η ματαίωση και η αίσθηση του χρόνου δεν αποκαλύπτονται στον αναγνώστη που αναζητά μόνο νόημα ή απαντήσεις.

Αποκαλύπτονται σε εκείνον που είναι διατεθειμένος να αισθανθεί.

Η ποίηση, στην ουσία της, δεν απαιτεί περισσότερη εξυπνάδα. Απαιτεί περισσότερη διαθεσιμότητα απέναντι στον ίδιο μας τον εσωτερικό κόσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους