Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα τοστ που άλλαξε τα πάντα Κάποιες στιγμές όλα φαίνονται να καταρρέουν και νιώθεις πως η δικαιοσύνη είναι άγνωστη λέξη.

Έτσι νόμιζε κι η Κατερίνα, καθώς στεκόταν στη μέση της κουζίνας ενός ακριβά διακοσμημένου εστιατορίου στην Κηφισιά, ακούγοντας τον διευθυντή να της φωνάζει.

Ήταν η τελευταία της μέρα στη δουλειά, όμως δεν φανταζόταν με τίποτα με ποιον τρόπο θα τελείωνε.

Σκηνή 1: Οργή και κάποιος σιωπηλός θεατής Η κουζίνα βούιζε από τσουγκρίσματα πιάτων, μα η φωνή του διευθυντή, Μιχάλη Παπαγεωργίου, επισκίαζε τα πάντα.

Είχε κατακοκκινίσει από τα νεύρα του, δείχνοντας προς την έξοδο. — «Είσαι άχρηστη! Μάζεψε αμέσως τα πράγματά σου και εξαφανίσου! Να μη σε ξαναδώ σε ένα λεπτό!» φώναξε στην νεαρή σερβιτόρα. Η Κατερίνα με σκυμμένο το κεφάλι προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Σε μια γωνιά, στο μικρό τραπεζάκι του προσωπικού, καθόταν ένας ηλικιωμένος άντρας με φθαρμένο σακάκι, κάπως καταπονημένος και ατημέλητος.

Τους παρατηρούσε αθόρυβα, ρουφώντας το χλιαρό του τσάι.

Σκηνή 2: Η τελευταία καλοσύνη Ο Μιχάλης Παπαγεωργίου της έριξε μια τελευταία περιφρονητική ματιά και βγήκε βιαστικά. Η Κατερίνα πήρε βαθιά ανάσα, σκουπίζοντας τα μάτια της με το μανίκι της.

Πήγε προς το ντουλαπάκι της και έβγαλε ένα ταπεινό τοστ που είχε ετοιμάσει από το σπίτι – ήταν το μοναδικό της μεσημεριανό.

Βλέποντας τον ηλικιωμένο κύριο να κάθεται ακόμη εκεί, του χαμογέλασε αχνά, γεμάτη θλίψη.

Πλησίασε και ακούμπησε το τοστ μπροστά του. — «Παρακαλώ, φάτε το. Εμένα δεν θα μου χρειαστεί σήμερα, το έχετε ανάγκη περισσότερο.

Να έχετε καλή μέρα», είπε μαλακά.

Σκηνή 3: Το απροσδόκητο Ξαφνικά, ο διευθυντής ξαναμπήκε αγριεμένος στην κουζίνα.

Βλέποντας πως η Κατερίνα ακόμη δεν είχε φύγει, εξερράγη.

Την άρπαξε από τον αγκώνα και προσπάθησε να την σπρώξει έξω με τη βία. — «Δεν σου το είπα ξεκάθαρα; Έξω τώρα!» γρύλισε.

Τότε συνέβη κάτι αδιανόητο.

Ο κατά τα φαινόμενα αδύναμος ηλικιωμένος πετάχτηκε όρθιος.

Η στάση του έγινε απόλυτα αυστηρή, το βλέμμα του ‒ διαπεραστικά παγωμένο.

Έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού και έβγαλε… μια αστραφτερή πλατινένια επαγγελματική κάρτα.

Σκηνή 4: Η αντίστροφη μέτρηση Ο Μιχάλης πάγωσε κοιτάζοντας την κάρτα.

Σε δευτερόλεπτα το πρόσωπό του άσπρισε.

Ο ηλικιωμένος άντρας τον κοίταξε στην ευθεία, και η φωνή του αντήχησε σαν κεραυνός: — «Η αγένεια και η αλαζονεία σου μόλις σου στοίχισαν τη δουλειά σου», του είπε με απόλυτη σιγουριά. Η Κατερίνα ξεφώνισε και έβαλε τα χέρια στο στόμα της από την έκπληξη. Ο Μιχάλης άρχισε να τραυλίζει: — «Κύριε… δεν το ήξερα… σας παρακαλώ…» Τέλος της ιστορίας Ο άντρας ούτε που του έριξε δεύτερη ματιά και στράφηκε στην Κατερίνα.

Το βλέμμα του μαλάκωσε. — «Κατερίνα, σωστά; Είμαι ο Αλέξανδρος Κωνσταντίνου.

Ψάχνω καιρό έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη για να του εμπιστευτώ τη διεύθυνση αυτού του μέρους.

Νομίζω πως τον βρήκα. Αποδέχεσαι την πρότασή μου;» Η Κατερίνα δεν μπορούσε… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους