Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ✓ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ Η αναμενόμενη επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο δεν συνιστά μια απλή προσωπική δικαίωση ούτε μια ακόμη εσωκομματική μετακίνηση στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.

Αντίθετα, αποτελεί την πολιτική έκφραση μιας βαθιάς κοινωνικής ανάγκης που ωριμάζει εδώ και καιρό μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Μιας ανάγκης για σοβαρότητα, αξιοπιστία, προοδευτική προοπτική και κυρίως για μια δύναμη ικανή να αμφισβητήσει ουσιαστικά την πολιτική κυριαρχία του σημερινού συστήματος εξουσίας.

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, με αποκορύφωμα τη διαγραφή του Παύλου Πολάκη, δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο.

Είναι η συμπύκνωση μιας παρατεταμένης κρίσης ταυτότητας, στρατηγικής και πολιτικής κουλτούρας που ταλαιπώρησε τον χώρο μετά το 2019 και ιδιαίτερα μετά τις διπλές εκλογικές ήττες του 2023.

Η κοινωνία παρακολούθησε για μεγάλο διάστημα έναν κύκλο εσωστρέφειας, προσωπικών αντιπαραθέσεων και πολιτικής σύγχυσης, που απομάκρυνε χιλιάδες προοδευτικούς πολίτες οι οποίοι είχαν επενδύσει ελπίδες στη μεγάλη προοδευτική διακυβέρνηση της περιόδου 2015-2019. ✓ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ Η υπόθεση Πολάκη ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο τα όρια ενός μοντέλου πολιτικής λειτουργίας που στηρίχθηκε υπερβολικά στην ένταση, στον καταγγελτικό λόγο και στην προσωποκεντρική αντιπαράθεση.

Για χρόνια, σημαντικό τμήμα της κοινωνίας έβλεπε έναν χώρο εγκλωβισμένο σε διαρκείς εσωτερικούς καβγάδες, αδυνατώντας να συγκροτήσει πειστικό και σοβαρό εναλλακτικό κυβερνητικό σχέδιο.

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων.

Αυτό είναι συστατικό στοιχείο κάθε δημοκρατικής παράταξης.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι διαφωνίες μετατράπηκαν συχνά σε δημόσιο θέαμα, σε ανταγωνισμούς μηχανισμών και σε προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης.

Έτσι χάθηκε η επαφή με τις πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας: • την ακρίβεια, • τη στεγαστική κρίση, • την εργασιακή ανασφάλεια, • την απαξίωση των θεσμών • την διαφθορά και • τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να κρατήσει αποστάσεις από τη μικροκομματική φθορά και να επεξεργάζεται αθόρυβα ένα νέο πολιτικό σχέδιο αποδεικνύεται στρατηγικά ώριμη και πολιτικά διορατική.

Αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η κοινωνία δεν ζητά άλλη μια φράξια, ούτε μια ανακύκλωση προσώπων και εσωτερικών ισορροπιών.

Ζητά μια νέα αρχή. ✓ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΦΟΡΕΑ Ο νέος φορέας που φαίνεται να σχεδιάζεται δεν μπορεί να είναι μια αναπαλαίωση του χθες.

Δεν μπορεί να οικοδομηθεί με τα ίδια υλικά, τις ίδιες λογικές και τις ίδιες παθογένειες που οδήγησαν τον προοδευτικό χώρο σε κρίση αξιοπιστίας.

Οφείλει να είναι μια πραγματική πολιτική επανεκκίνηση.

Αυτό σημαίνει ανοιχτές διαδικασίες, συμμετοχή της κοινωνικής βάσης, αξιοκρατία στην ανάδειξη στελεχών και καθαρό προγραμματικό λόγο.

Σημαίνει υπέρβαση των κλειστών κομματικών μηχανισμών και των προσωπικών στρατών που λειτούργησαν διαλυτικά τα προηγούμενα χρόνια.

Η εποχή των κλειστών γραφείων και των εσωτερικών διευθετήσεων έχει τελειώσει οριστικά.

Η κοινωνία απαιτεί πολιτικό ήθος, διαφάνεια και θεσμική σοβαρότητα.

Θέλει πολιτικές δυνάμεις που να εμπνέουν εμπιστοσύνη και όχι να αναπαράγουν την εικόνα ενός διαρκούς εμφυλίου.

Και αυτό ακριβώς φαίνεται να κατανοεί ο Τσίπρας: ότι η επόμενη μεγάλη προοδευτική παράταξη δεν θα χτιστεί πάνω στην κομματική περιχαράκωση αλλά πάνω στην κοινωνική ανάγκη. ✓ Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι οργανωτικό αλλά βαθιά πολιτικό και κοινωνικό.

Ο νέος φορέας καλείται να εκφράσει ξανά τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που σήμερα αισθάνεται πολιτικά άστεγη.

Τους εργαζόμενους που βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια.

Τη νεολαία που αδυνατεί να ονειρευτεί μέλλον στη χώρα της.

Τους μικρομεσαίους που ασφυκτιούν οικονομικά.

Τους δημοκρατικούς πολίτες που ανησυχούν για τη θεσμική διολίσθηση και την υπερσυγκέντρωση εξουσίας.

Αυτή η κοινωνική συμμαχία δεν μπορεί να περιοριστεί στα στενά όρια της παραδοσιακής Αριστεράς.

Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν μια ευρεία προοδευτική παράταξη με κοινωνικά, οικολογικά, δημοκρατικά και πατριωτικά χαρακτηριστικά.

Μια παράταξη που θα συνομιλεί τόσο με τον κόσμο της εργασίας όσο και με τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.

Που θα μπορεί να εμπνέει ξανά ελπίδα χωρίς να υπόσχεται εύκολες αυταπάτες. ✓ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ «ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ» Την ίδια στιγμή, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι ένα τμήμα του λεγόμενου «πούρου» αριστερισμού αδυνατεί να αντιληφθεί τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Επί χρόνια αναλώθηκε σε ιδεολογικές περιχαρακώσεις, σε πολιτικό ναρκισσισμό και σε μια διαρκή κουλτούρα καταγγελίας απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια διεύρυνσης και κυβερνησιμότητας.

Η κοινωνία όμως δεν ζητά πολιτική καθαρότητα για κλειστούς κομματικούς κύκλους.

Ζητά λύσεις, προοπτική και αποτελεσματικότητα.

Δεν ενδιαφέρεται για μικρούς ηγεμονισμούς ούτε για εσωτερικούς συσχετισμούς μηχανισμών.

Και κυρίως δεν ανέχεται πλέον εκείνους που απαιτούν συμμετοχή και ρόλο «ισοϋψούς συνομιλητή» χωρίς κοινωνική αναφορά και πραγματική πολιτική επιρροή.

Γι’ αυτό και η γνωστή λαϊκή ρήση «ο καβγάς είναι για το πάπλωμα» περιγράφει απολύτως την κατάσταση.

Πολλοί ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για τη διατήρηση ρόλων, εδρών και μικροεξουσιών παρά για την πραγματική ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης. ✓ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, φαίνεται καθαρά ότι ο νέος πολιτικός φορέας δεν μπορεί να είναι επιστροφή στο χθες.

Πρέπει να είναι η υπέρβασή του.

Ένα νέο συλλογικό σχέδιο που θα αξιοποιεί την εμπειρία της διακυβέρνησης αλλά θα έχει διδαχθεί και από τα λάθη, τις αδυναμίες και τις αυταπάτες της προηγούμενης περιόδου.

Η πολιτική επιστροφή του Τσίπρα προκαλεί ήδη αναταράξεις ακριβώς επειδή πολλοί αναγνωρίζουν ότι εξακολουθεί να διαθέτει εκείνο που λείπει από τον κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο: τη δυνατότητα ενοποίησης της κοινωνικής βάσης και διαμόρφωσης πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Γιατί τελικά η κοινωνία δεν ψάχνει απλώς έναν νέο κομματικό φορέα.

Ψάχνει μια νέα ελπίδα με σοβαρότητα, σχέδιο και προοπτική διακυβέρνησης.

Και ίσως γι’ αυτό οι «γλάροι ακολουθούν τις τράτες». Επειδή διαισθάνονται ότι εκεί όπου κινείται η μεγάλη κοινωνική δυναμική, εκεί θα βρεθεί ξανά και η πραγματική πολιτική προοπτική της χώρας. . . ♦️ ΚΑΤΙ ΝΕΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ – Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ «ΚΑΤΙ ΝΕΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ. ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ Τ ρ ί τ η 26 Μαΐου στην πλατεία Θησείου στις 8:00μμ. ♦️ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ | ΙΣΟΤΗΤΑ | ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» Η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μήνυμα.

Είναι ένας συμβολισμός ελπίδας, αναγέννησης και κοινωνικής προσδοκίας.

Σε μια εποχή όπου η απογοήτευση, η ανασφάλεια και η αίσθηση αδιεξόδου κυριαρχούν στην κοινωνία, γεννιέται ξανά η ανάγκη για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη που θα εκφράσει τους πολλούς και όχι τους λίγους.

Μια νέα συλλογική προσπάθεια που θα στηρίζεται στις αξίες της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Το «26/5» δεν είναι απλώς μια ημερομηνία.

Είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό κάλεσμα συμμετοχής.

Είναι η στιγμή που οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες καλούνται να αφήσουν πίσω την απογοήτευση, την εσωστρέφεια και τη διάσπαση και να δώσουν ξανά δύναμη στην ελπίδα και στη συλλογική προοπτική.

Τώρα είναι η ώρα να είμαστε όλες και όλοι εκεί.

Να δώσουμε το δυναμικό μας παρών.

Να αποδείξουμε ότι η κοινωνία • δεν παραιτείται, • δεν συμβιβάζεται και • δεν σιωπά.

Να στείλουμε το μήνυμα ότι η Ελλάδα μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο της δημοκρατίας, της κοινωνικής συνοχής και της προοδευτικής αλλαγής.

Γιατί πράγματι κάτι νέο γεννιέται. Και το αύριο ανήκει σε όσους τολμούν να το χτίσουν μαζί. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους