Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ✓ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Ζούμε σε μια εποχή βαθιών ανακατατάξεων.

Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, η εργασία απορρυθμίζεται, η νέα γενιά αισθάνεται ανασφάλεια και αβεβαιότητα, ενώ η δημοκρατία δοκιμάζεται καθημερινά από την κυριαρχία οικονομικών συμφερόντων και την απομάκρυνση της πολιτικής από τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Αριστερά δεν μπορεί να παραμένει στάσιμη, εγκλωβισμένη σε παλιές βεβαιότητες ή εσωστρεφείς αντιπαραθέσεις.

Οφείλει να ξαναβρεί τον ιστορικό της ρόλο και να δώσει ξανά ελπίδα στους ανθρώπους που νιώθουν αόρατοι και αποκλεισμένοι.

Οι αξίες όμως δεν αλλάζουν.

Η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η ισότητα, η δημοκρατία και ο σοσιαλισμός παραμένουν ο πυρήνας μιας μεγάλης ιστορικής και κοινωνικής διαδρομής.

Αυτές οι αξίες είναι που κράτησαν όρθιο τον προοδευτικό κόσμο στις δύσκολες στιγμές και αυτές είναι που μπορούν να δώσουν ξανά προοπτική στο μέλλον.

Δεν χρειάζεται να αρνηθούμε την ιστορία μας.

Χρειάζεται να την εξελίξουμε. ✓ Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ Ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έκλεισε όπως τον γνωρίσαμε, αλλά η πολιτική και κοινωνική παρακαταθήκη του δεν μπορεί να διαγραφεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η μεγάλη έκφραση της κοινωνικής αντίστασης απέναντι στη χρεοκοπία, στα μνημόνια και στις πολιτικές λιτότητας που διέλυσαν την κοινωνική συνοχή της χώρας.

Σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες κατάφερε να κρατήσει όρθια την κοινωνία, να υπερασπιστεί τους πιο αδύναμους και να αποτρέψει εθνικές περιπέτειες που θα μπορούσαν να έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες.

Η περίοδος της διακυβέρνησης δεν ήταν χωρίς λάθη, αντιφάσεις και υποχωρήσεις.

Όμως η Ιστορία δεν γράφεται από αλάνθαστους ανθρώπους.

Γράφεται από εκείνους που αναλαμβάνουν ευθύνες σε κρίσιμες στιγμές.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ το έκανε.

Για αυτό και η ιστορική του διαδρομή δεν ακυρώνεται από μια εκλογική ήττα ή από τις αδυναμίες που ακολούθησαν.

Αντίθετα, η αυτοκριτική που ασκήθηκε από στελέχη και αγωνιστές του χώρου δείχνει πολιτική ωριμότητα και επίγνωση.

Οι προτάσεις για συνέδριο αυτοκριτικής, για σύνθεση των προοδευτικών δυνάμεων και για προγραμματική συμφωνία δεν ήταν κινήσεις τακτικής.

Ήταν μια ειλικρινής προσπάθεια να αποφευχθεί η παρακμή και να ανοίξει ένας νέος δρόμος. ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΖΗΤΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ Σήμερα το πολιτικό κενό στον προοδευτικό χώρο είναι υπαρκτό και βαθύ.

Οι πολίτες το εκφράζουν καθημερινά με την απογοήτευση, την αποχή και την αίσθηση ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Η πιθανότητα να συνεχιστεί για δώδεκα συνεχόμενα χρόνια η κυριαρχία της Δεξιάς και των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών δεν είναι απλώς ένα κομματικό ζήτημα.

Είναι κοινωνικός και δημοκρατικός κίνδυνος.

Η κοινωνία χρειάζεται μια νέα προοδευτική πλειοψηφία που θα εμπνέει εμπιστοσύνη και θα μπορεί να κυβερνήσει με σχέδιο, πρόγραμμα και κοινωνική νομιμοποίηση.

Όχι μια μηχανιστική συγκόλληση κομμάτων και μηχανισμών, αλλά μια πραγματική πολιτική και κοινωνική επανεκκίνηση.

Ένα νέο συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που θα μιλά ξανά με όρους κοινωνίας και όχι κομματικής περιχαράκωσης.

Η μεγάλη πρόκληση της εποχής δεν είναι η αναπαραγωγή του παρελθόντος, αλλά η δημιουργία ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού ρεύματος που θα εκφράσει τους εργαζόμενους, τους νέους, τους επισφαλείς, τους μικρομεσαίους, όλους εκείνους που νιώθουν ότι δεν έχουν φωνή. ✓ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Alexis Tsipras ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ Στην πολιτική, τα πρόσωπα κρίνονται από τη δυνατότητά τους να εκφράζουν ιστορικές και κοινωνικές ανάγκες. Ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε στο παρελθόν ότι μπορεί να αποτελέσει σύμβολο ελπίδας, αλλαγής και δημοκρατικής προοπτικής για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

Κατάφερε να ενώσει διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, να δώσει πολιτική έκφραση στην κοινωνική δυσαρέσκεια και να μετατρέψει μια μικρή πολιτική δύναμη σε ρεύμα εξουσίας.

Σήμερα, μέσα στις νέες συνθήκες, πολλοί πολίτες βλέπουν ξανά στο πρόσωπό του τη δυνατότητα μιας νέας αρχής.

Όχι για να επιστρέψουμε μηχανικά στο παρελθόν ή για να δημιουργηθεί ένας «ΣΥΡΙΖΑ Νο2», αλλά για να οικοδομηθεί κάτι διαφορετικό, σύγχρονο και κοινωνικά χρήσιμο.

Ένα πολιτικό εγχείρημα που θα έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία και όχι μόνο στους κομματικούς μηχανισμούς.

Η πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα αποκτά ιδιαίτερη σημασία γιατί επιχειρεί να απαντήσει στο πιο κρίσιμο ερώτημα της εποχής: πώς μπορεί η κοινωνική αντιπολίτευση να μετατραπεί σε κυβερνητική προοπτική.

Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς ενότητα, συμμετοχή και πολιτική τόλμη. ✓ ΩΡΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ Η Ιστορία δεν περιμένει.

Όταν οι προοδευτικές δυνάμεις αδυνατούν να συνεννοηθούν, η κοινωνία βυθίζεται στην απογοήτευση και η συντήρηση ενισχύεται.

Για αυτό η σημερινή στιγμή απαιτεί υπερβάσεις.

Απαιτεί να μπουν στην άκρη προσωπικές στρατηγικές, μικροκομματικές λογικές και παλιές αντιπαλότητες.

Η νέα ενότητα δεν μπορεί να στηριχθεί στη σιωπή ή στην απόκρυψη των προβλημάτων.

Πρέπει να στηριχθεί στην αλήθεια, στην αυτογνωσία και στη συλλογική αναζήτηση.

Χρειάζεται μια νέα σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτική και την κοινωνία.

Μια σχέση συμμετοχής και όχι ανάθεσης.

Το σύνθημα «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία» αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο μόνο αν οι ίδιοι οι πολίτες γίνουν πρωταγωνιστές.

Αν η νέα προσπάθεια δεν περιοριστεί σε κομματικά γραφεία, αλλά ανοίξει δρόμους συμμετοχής για τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους της δημιουργίας και του πολιτισμού, τα κοινωνικά κινήματα και κάθε δημοκρατικό πολίτη που αναζητά προοπτική. ✓ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Οι μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές ποτέ δεν ξεκίνησαν με βεβαιότητες.

Ξεκίνησαν με ερωτήματα, με αγωνίες, με πίστη ότι αξίζει να προσπαθήσεις ακόμη και όταν όλα φαίνονται δύσκολα. Η Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ διαχείριση συμβιβασμών χωρίς όραμα.

Υπήρξε πάντα η δύναμη που πίστευε ότι η κοινωνία μπορεί να γίνει δικαιότερη.

Σήμερα λοιπόν δεν χρειάζεται παραίτηση και μοιρολατρία.

Χρειάζεται θάρρος, αυτοκριτική, ενότητα και πολιτική φαντασία.

Χρειάζεται να ξανασμίξει ο κόσμος που απομακρύνθηκε, απογοητεύτηκε ή σιώπησε.

Να δημιουργηθεί ξανά ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα ελπίδας.

Ο προορισμός πράγματι παραμένει ο ίδιος.

Η υπεράσπιση των ανθρώπων «από κάτω», η κοινωνική δικαιοσύνη, η δημοκρατία και η αξιοπρέπεια.

Αλλά ο δρόμος προς αυτόν τον προορισμό απαιτεί νέα εργαλεία, νέες ιδέες και νέες μορφές πολιτικής έκφρασης.

Το ταξίδι δεν τελείωσε.

Ίσως τώρα να ξεκινά το πιο δύσκολο αλλά και το πιο ουσιαστικό κομμάτι του.

Και σε αυτή τη νέα διαδρομή, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα και η στήριξη ενός νέου συλλογικού εγχειρήματος μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτης για μια μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική επανεκκίνηση.

Ραντεβού στο Θησείο.

Εκεί όπου η αγωνία μπορεί να γίνει ελπίδα και η ελπίδα ξανά πολιτική δύναμη. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους