Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος έχει εκτίσει 24 χρόνια. είναι 82 ετών, έχει σοβαρά πρόβλημα υγείας και αποφυλακίστηκε, ακριβώς όπως προβλέπουν οι νόμοι και το κράτος Δικαίου.

Ο λόγος που υπάρχουν νόμοι και που υπάρχει η ίδια η έννοια του κράτους Δικαίου, είναι για να μην επικρατεί το θυμικό μας.

Δε θα μιλήσω καν για την έννοια του σωφρονισμού.

Πρώτον, επειδή δε νομίζω πως θα βρω αντίκρισμα και δεύτερον, γιατί στα πολλάκις ισόβια το θέμα είναι περίπλοκο, ούτως ή άλλως.

Όμως, ας δούμε το ζήτημα της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Ένας ηλικιωμένος με προβλήματα υγείας κρίνεται ανίκανος να προκαλέσει έγκλημα.

Αποφυλακίζεται, όπως κρίνει ο νόμος.

Και ο Γιωτόπουλος δεν είναι ο Στυλιανός Παττακός.

Δεν λαμβάνει μία γνωμάτευση για προχωρημένο και μη θεραπεύσιμο καρκίνο, ώστε να αποφυλακιστεί 15 χρόνια αργότερα, μετά από καταδίκες για εσχάτη προδοσία και τελικά να πεθάνει 26 χρόνια αργότερα από εγκεφαλικό σε ηλικία 103 ετών... Δεν υπάρχει προκατάληψη λόγω συμπάθειας.

Κυρίως, δεν υπάρχει συμπάθεια.

Υπάρχει ζήτημα αξιακό.

Το ερώτημα πρέπει πάντα να λαμβάνει την ίδια απάντηση: έχει δικαίωμα το κράτος και η δημοκρατία να εκδικούνται; Είναι το κοινό αίσθημα σημαντικότερο από τις ανθρωπιστικές αξίες; Η πλευρά της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ανθρώπων λέει πως όχι.

Και πως επουδενί λόγω δεν έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς, με βάση το θυμικο μας, πώς αξίζει να ζήσει τις τελευταίες του στιγμές ένας άνθρωπος.

Γιατί αυτό είναι το ερώτημα: αν έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε για την ποιότητα του θανάτου ενός ανθρώπου. Διότι πλέον δε μιλάμε για ζωή. Μιλάμε για τη δύση της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους