ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΞΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΕΛΑΒΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. ΣΕ ΤΕΛΕΙΟ ΦΑΚΕΛΛΟ ΜΕ ΒΟΥΛΟΚΕΡΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ ΚΥΡΙΑ ΖΗΣΙΔΟΥ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩ. Η ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΜΒΑΚΟΥΣΗ. Agni Zisidou «Ε...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΞΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΕΛΑΒΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. ΣΕ ΤΕΛΕΙΟ ΦΑΚΕΛΛΟ ΜΕ ΒΟΥΛΟΚΕΡΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ ΚΥΡΙΑ ΖΗΣΙΔΟΥ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩ. Η ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΜΒΑΚΟΥΣΗ. Agni Zisidou «Ε, ΝΑΙ!» «Ε, ΝΑΙ!» έπιανα τον εαυτό μου να λέει ξανά και ξανά! Η δύναμη του έργου ήταν αυτή που μου το έσπρωχνε να βγει φωναχτά, κι εγώ ήμουν αυτή που το συγκρατούσα με κλειστά τα δόντια, μην τυχόν και βγει και ακουστεί, μην τυχόν και γίνω άλλη μία που θα διέκοπτα ενοχλητικά την ηθοποιό.

Την ηθοποιό είπα? Ένα θίασο ολόκληρο ήθελα να πω, κλεισμένο μέσα της που, κάθε φορά, άφηνε να αποκαλύπτεται και ένας συμπρωταγωνιστής της την ώρα, τη στιγμή που του αναλογούσε, αυτήν που του ταίριαζε.

Την πρωταγωνίστρια να ήθελα να πω, ή τη χορεύτρια? Την αοιδό, μήπως? Τη σκηνοθέτρια μπορεί και να εννοούσα ή…ή…τη Συγγραφέα??? Χέρι-χέρι σφιχτοδεμένες, «περπατούσατε» και οι δυό σας πάνω στη σκηνή. Η Συγγραφέας και η Ερμηνεύτρια.

Η μία τραβούσε την άλλη και η δεύτερη την πρώτη, να ταιριάσετε τα βήματα σας, έτσι όπως κάνουν τα παιδιά στην παρέλαση, που ρίχνουν κλεφτή ματιά στο διπλανό τους για να ταιριάξουν το αριστερό τους, αυτό το καθοριστικό για την επόμενη εναρμόνιση.

Πόσο πιο καλά, πόσο πιο τέλεια θα μπορούσε να παρουσιαστεί ένα έργο, αν όχι από τον ίδιο τον συγγραφέα του?? Πόσο μπορεί να το αποδώσει πιστά ένας σκηνοθέτης, με πόση ικανότητα αντίληψης, με πόση ψυχή, αν δεν έχει βγει από μέσα του, αν δεν το έχει γεννήσει, αν δεν τον έχει βασανίσει, αν δεν τον έχει λιώσει, αν δεν τον έχει κάνει κομμάτια?? Και πόσο λυπηρό είναι να λέγεται πως το έργο είναι του «τάδε» σκηνοθέτη, αντί του ονόματος του συγγραφέα του? Είναι το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει με τα τραγούδια, που αναφέρεται το όνομα του τραγουδιστή και ακολουθούν, και όχι πάντα, και τα ονόματα του συνθέτη και του στιχουργού.

Γιατί δεν κάνετε κάτι και εσείς, εδώ στην Ελλάδα, να το αναποδογυρίσετε αυτό, όπως συμβαίνει στην Αγγλία, ας πούμε, και σε άλλες χώρες?? Το Έργο Σας, λοιπόν, για να μην ξεχνιόμαστε ήταν ένα από τα καλύτερα που έχω δει: Απόλυτα Τρυφερό! Με ιδιαίτερη πλοκή που σε κρατούσε σε εγρήγορση και αγωνία για να παρακολουθήσεις το νήμα του να ξετυλίγεται, να μη χάσεις ούτε πόντο από την πορεία του.

Αισθάνθηκα το βάρος που σηκώσατε όσο, βήμα-βήμα, λέξη-λέξη, μας το ξετυλίγατε.

Αισθάνθηκα να καταλήγετε ένα πτώμα μετά από αυτήν τη μιάμιση ώρα, παρ΄ όλη τη ζωντάνια και το μπρίο σας στο φιλικό-οικείο φινάλε που διαλέξατε να το επικοινωνήσετε μαζί μας με όλη αυτήν την προσωπική σας εξομολόγηση. ‘Ήταν, νομίζω, η πρώτη μου φορά που χειροκροτούσα με τα χέρια ψηλά, δυό χέρια που θα προτιμούσα…το ένα με ανοιχτή την παλάμη του να χαϊδεύει έναν τοίχο και το άλλο να τον χαϊδεύει από την πίσω του μεριά, στο ίδιο ακριβώς σημείο.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή όλου του έργου, για μένα! Σας ευχαριστώ πολύ, σας ευχαριστούμε, σας εύχομαι να γράφετε τόσο όμορφα και … να μην αφήνετε κανέναν άλλον να σας τα αγγίζει! Εν Ερμουπόλει, λοιπόν, τη 15η Μαΐου έτους 2023 ΥΓ. α) Τί να πω, πού να τα προφτάσω όλα, και για την ευγένεια σας, όταν ευχαριστήσατε, εκεί στο τέλος, έναν προς έναν ονομαστικά. β)Εκείνη η Γαλλίδα σας, ξέχασα να την αναφέρω, ω, εκείνη η Γαλλίδα σας! Πιο τέλεια μίμηση δεν έχω ξανακούσει και γ) η μητέρα του ηθοποιού Βόκοβιτς είχε βαφτίσει τον πατέρα μου.

Όχι, γιατί είπατε «πού να τους θυμόσαστε εσείς αυτούς τους παλιούς!» κι εγώ… δεν τα σηκώνω αυτά! Την καλημέρα μου, Κυρία μου! Κυρία μας!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους