Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κώστας Ηλιάκης — Παρών. 23-5-2006 - 20 χρόνια πριν και όμως σαν να ακούω την είδηση στα αυτιά μου αυτή τη στιγμή.

Ίσως γιατί το όνειρό μου ήταν πάντα να γίνω πιλότος, ίσως γιατί σήμερα είμαι στα χρόνια που ήταν εκείνος όταν “έφυγε”… Όμως κάθε φορά που φτάνει η μέρα μνήμης του Κώστα Ηλιάκη, κάτι μέσα μου σπάει.

Ένας νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή και όνειρα, έδωσε τη ζωή του για να πετάξει ψηλά… όχι μόνο πάνω από τα σύννεφα, αλλά πάνω από το καθήκον, την τιμή και την πατρίδα.

Δεν τον γνώρισα ποτέ, αλλά νιώθω ότι θα μπορούσε να είναι φίλος, αδελφός, εγώ.

Και αυτό κάνει τον πόνο μεγαλύτερο, αλλά και την ευγνωμοσύνη βαθύτερη. Ο Κώστας δεν “έπεσε”. Ο Κώστας στάθηκε όρθιος πάνω από το Αιγαίο για όλους εμάς.

Για να μπορούμε σήμερα να μιλάμε ελεύθερα, να διαφωνούμε, να ζούμε. Αθάνατος. Γιατί δεν είναι απλώς ήρωας. Είναι σύμβολο. Είναι παράδειγμα. Είναι φλόγα που δεν σβήνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους