Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλέξης Τσίπρας ( θα μπορούσε να είναι ο οποιοδήποτε πολιτικός και συμβαίνει σχεδόν με όλους σήμερα και δεν είναι μομφή προς το πρόσωπο του) ανεβάζει αυτό το βίντεο με κάποια κοπέλα να του προτείνει το όνομα Ορίζοντες για το επερχόμενο κόμμα του και αυτός συμφωνεί ενθουσιασμένος.

Μια άλλη φωνή τον προσγειώνει στη πραγματικότητα: η απόφαση για το όνομα έχει ήδη παρθεί πρόεδρε.

Απογοητευμένος ο Αλέξης κοίτα τη κάμερα... Ένα σχεδόν θεατρικό σκετσάκι που μου έφερε στο μυαλό το βιβλίο Διασκέδαση μέχρι Θανάτου του Neil Postman.

O συγγραφέας μας μιλάει για τη κοινωνία του θεάματος που ήρθε μετά από εκείνη της έντυπης ενημέρωσης.

Η πολιτική στη δική μας κοινωνία έχει τελείως διαφορετικά αλλά χαρακτηριστικά από το παρελθόν.

Ο πολιτικός πλέον δεν δίνει μια εικόνα του εαυτού του αλλά την εικόνα που οι θεατές θέλουν να δουν από αυτόν.

Όπως ο Ξενοφάνης έλεγε πως οι άνθρωποι πλάθουν τον Θεό τους σύμφωνα με τη δική τους εικόνα, σήμερα οι θεατές πλάθουν τον αγαπημένο τους πολιτικό βάση της εικόνας του. Ο Marshall McLuhan είχε γράψει κλασικά στο Understanding the Media πως το μέσο είναι το μήνυμα: το μέσο πλέον είναι το ψηφιακό βίντεο που οφείλει να είναι μικρό και ευπεπτο, να δίνει όσες πληροφορίες νομίζεις πως θες σε ελάχιστο χρόνο και κυρίως να σε διασκεδάζει.

Η πολιτική είναι πλέον μια πτυχή της βιομηχανίας του θεάματος και τις δικές της επιταγές ακολουθεί.

Αλλεπάλληλες εικόνες που πρέπει να κομίζουν ένα ψυχαγωγικό και απροβληματιστο χαρακτήρα, να τυλίγουν τον θεατή άμεσα και γρήγορα αφήνοντας πολύ πίσω το πολιτικό πρόγραμμα ή την ιδεολογία που και αυτή παρουσιάζεται με τους ίδιους όρους.

Η πολιτική, όπως κάθε κομμάτι της ζωής,έχει μικρύνει σε βίντεο που δεν μπορούν ποτέ να προσφέρουν μια βαθύτερη ανάλυση, μια μαθητεια: αυτός είναι και ο σκοπός τους άλλωστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους