Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σχολική ιστορία στην «κλίνη του Προκρούστη» του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, εκπαιδευτικού «Φαίνεται ότι συζητάμε για τον «υπερσυντηρητικό εθνικισμό» στην Ελλάδα και στην Κύπρο του 1955-59 και την ίδια στιγμή αυτός ξεδιπλώνεται απροκάλυπτα μπροστά στα μάτια μας το 2002». (Από επιστολή των «Μεταπτυχιακών φοιτητών του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, «Βήμα», 2/6/02). Θα πρόσθετα – υιοθετώντας απόλυτα την παραπάνω διαπίστωση των φοιτητών – ότι ξεδιπλώνεται απροκάλυπτα μπροστά σε μάτια και αυτιά ερμητικά κλειστά στα παθήματα–μαθήματα (;) του παρελθόντος, ως σύμπτωμα της συντηρητικής–δεξιάς στροφής στην Ευρώπη και την ελληνική κοινωνία, ως τερατογένεση ενός αντικοινωνικού «εκσυγχρονισμού». Γιατί, η μέθοδος του Προκρούστη που εφάρμοσε ο υπουργός Παιδείας εις βάρος του νέου βιβλίου Ιστορίας, που θα διδαχθούν (;) οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου από την προσεχή σχολική χρονιά, δεν αποτελεί μόνο κραυγαλέα περίπτωση κατασταλτικής λογοκρισίας, αλλά ενισχύει αντικειμενικά, από το ύψος μάλιστα της κυβερνητικής εξουσίας, το επικίνδυνο εθνικιστικό ρεύμα που διασχίζει οριζόντια και κάθετα ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα.

Ο υπουργός Παιδείας κ. Π. Ευθυμίου στην ουσία δίνει εξετάσεις και διαπιστευτήρια στο εθνικιστικό δεξιό ακροατήριο ότι η σχολική ιστορία θα παραμείνει σε καραντίνα ή θα αποστειρώνεται στον κλίβανο της εθνικοφροσύνης, όταν θα παραβιάζει το «άβατον» των ιερών και οσίων του «ανάδελφου» ημών έθνους – κατά τους «Ηρακλείς του Στέμματος», τις διάφορες ποικιλίες της εγχώριας δεξιάς και φυσικά της Εκκλησίας.

Έτσι, είναι ορατός ο κίνδυνος να ακυρωθούν τα δειλά έστω βήματα που έγιναν τα τελευταία χρόνια, ώστε η σχολική ιστορία να αγγίζει από κριτική σκοπιά θέματα–ταμπού της νεοελληνικής ιστορίας – εκτός φυσικά των λεγόμενων «εθνικών», που παραμένουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Εξωτερικών και της ΕΥΠ(!). Δεν είναι τυχαίο ότι, τελευταία, λαθρόβια τηλεοπτικά κανάλια και ακροδεξιοί κονδυλοφόροι επιδίδονται με ιδιαίτερο ζήλο στην ανακάλυψη «μαρξιστικών-διεθνιστικών απόψεων» στα σχολικά βιβλία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης ότι η νέα γενιά των ιστορικών, που επιχειρεί να γράψει για τις «λευκές σελίδες» της νεοελληνικής Ιστορίας, βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των εργολάβων του «πατριωτισμού», στους οποίους έχουν προσχωρήσει και ορισμένοι «ανανήψαντες» της αριστερής διανόησης, στο όνομα της «αντίστασης στον ισοπεδωτισμό της παγκοσμιοποίησης», κ.α. Άλλωστε, «οι τολμηρές και θαρραλέες φωνές δέχονταν πάντα την επίθεση των φασιστικών κύκλων», υπενθυμίζει σε επίκαιρο κείμενό του ο Σενέρ Λεβέντ, αρχισυντάκτης της πολύπαθης τουρκοκυπριακής εφημερίδας AFRIKA, πρώην AUROUPA, (ΕΠΟΧΗ, 26/5/02). Η εθνικιστική παραμόρφωση της ιστορίας συνήθως απευθύνεται στα απωθημένα του συλλογικού ασυνειδήτου, σε αποσπασματικές μνήμες, σε πάθη και προσωπικά βιώματα, εξαφανίζοντας την υλική υπόσταση των γεγονότων.

Τα «εθνικά δίκαια» μετατρέπονται σε υπεριστορική κατηγορική προσταγή προς την οποία πρέπει να συμμορφώνονται οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις.

Γι’ αυτό, πρέπει να παραμένουν στο απυρόβλητο και της ιστορικής έρευνας(!). Έτσι τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας και η επίσημη διδακτική - διάβαζε οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου – εγκλωβισμένα σ’ αυτή τη μεταφυσική λογική, αποβλέπουν κατά κύριο λόγο στην «εθνική διαπαιδαγώγηση και τον φρονιματισμό των νέων», και, παρεμπιπτόντως, ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης των μαθητών ή για την εξοικείωσή τους με τις τεχνικές της ιστορικής έρευνας.

Η σχολική ιστορία, επομένως, καθώς καλείται να υπηρετήσει πολιτικές ή ιδεολογικές σκοπιμότητες, αγνοώντας τα πορίσματα της ιστορικής έρευνας, μετατρέπεται σε προπαγνανδιστικό εργαλείο, σε «πατριδογνωσία» ή «χρηστομάθεια». Για το μαθητή δεν απομένει πλέον άλλος δρόμος – μπροστά μάλιστα στο Μινώταυρο των εξετάσεων – παρά να αποστηθίζει άκριτα τις ετοιμοπαράδοτες «αλήθειες» του μοναδικού εγχειριδίου – σε πείσμα των επίσημων μεγαλόστομων διακηρύξεων για «ευέλικτη, διεπιστημονική-διαθεματική προσέγγιση της γνώσης». Πώς λοιπόν η νέα γενιά να μην πέσει θύμα μισαλλόδοξων μεγαλοϊδεατικών κηρυγμάτων τύπου Χριστόδουλου ή να μην παγιδευτεί από τη λαϊκίστικη δημαγωγία ξενόφοβων ρατσιστών, όταν αγνοεί πρόσωπα και πράγματα της πρόσφατης Ιστορίας; Και οι εκπαιδευτικοί τι κάνουν για να σπάσουν αυτόν τον ασφυκτικό κλοιό; Θα δεχτούν, δημοσιοϋπαλληλικά μιλώντας, την υπουργική αυθαιρεσία ή θα αγωνιστούν ώστε «να εξασφαλιστούν οι παιδαγωγικές συνθήκες που θα επιτρέπουν στους μαθητές να προσεγγίζουν απρόσκοπτα τα ιστορικά γεγονότα και να διαμορφώνουν τεκμηριωμένη ιστορική κρίση γι’ αυτά» - όπως τονίζει η «Αγωνιστική Συνεργασία Καθηγητών» - η μοναδική συνδικαλιστική παράταξη στο χώρο της Δ/θμιας Εκπ/σης που κατάγγειλε την «απαράδεκτη υπουργική τηλε-λογοκρισία». Η ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 23 Ιουνίου 2002

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους