Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχαριστούμε τον Γεράσιμο Αρτελάρη - Gerasimos Artelaris, ο οποίος γράφει για την παράστασή μας "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται" του Νίκου Καζαντζάκη: " Μπορεί να είναι επίκαιρο το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη το 2026; Η απάντηση που δίνει η παράσταση του “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” στο Θέατρο Σταθμός είναι ξεκάθαρη: απολύτως. Η διασκευή και σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη αποστάζει τον πυρήνα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη χωρίς να εγκλωβίζεται σε μια μουσειακή αναπαράσταση του κλασικού κειμένου.

Αντιθέτως, ανοίγει έναν διάλογο βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και υπαρξιακό, χωρίς ποτέ να γίνεται διδακτικός.

Η παράσταση περνά δεκάδες μηνύματα με τρόπο οργανικό, μετατρέποντας φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά σε στοχασμούς με πολύ μεγαλύτερο βάθος.

Η στάση των αρχόντων του χωριού απέναντι στους πρόσφυγες, και ειδικά η στάση του παπα-Γρηγόρη, μοιάζει σαν να ξεπηδά μέσα από τη σημερινή επικαιρότητα.

Ο φόβος απέναντι στον «ξένο», η εργαλειοποίηση της θρησκείας, η σύγκρουση ανάμεσα στην υλική ασφάλεια και την ανθρώπινη αλληλεγγύη, όλα παρουσιάζονται με τρόπο που αναγκάζει τον θεατή να κοιτάξει κατάματα τη δική του κοινωνία. Ο Καζαντζάκης χρησιμοποιεί την ιστορία του Χριστού όχι ως θρησκευτικό αφήγημα, αλλά ως έναν διαχρονικό μηχανισμό αποκάλυψης της ανθρώπινης φύσης.

Και ο Καρατζογιάννης αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διαχρονικότητα, σαν να κρατά έναν καθρέφτη απέναντί μας, ακόμη κι όταν ξέρουμε πως πιθανότατα δεν θα μας αρέσει η εικόνα που θα αντικρίσουμε.

Ο εξαιρετικός ενδεκαμελής θίασος ( Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Έλενα Μαυρίδου, Μιχαήλ-Εφραίμ Τσουμπός, Κώστας Φαλελάκης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου) κατορθώνει να ζωντανέψει τους πολλαπλάσιους χαρακτήρες του μυθιστορήματος με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πρόκειται για μια παράσταση συνόλου, όπου όλοι λειτουργούν ως κομμάτια ενός ενιαίου οργανισμού, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Μάνου Καρατζογιάννη.

Η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου δίνει ξεχωριστή ταυτότητα σε κάθε χαρακτήρα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου ο ίδιος ηθοποιός υποδύεται περισσότερους από έναν ρόλους.

Σε επίπεδο συνόλου, οι συγχρονισμένες κινήσεις και οι σκηνικές συνθέσεις δημιουργούν εικόνες που θυμίζουν ζωντανούς πίνακες.

Τα λιτά σκηνικά των Ναταλία Αστυπαλίτη και Δήμητρα Σαρρή, σε συνδυασμό με τα ευέλικτα κοστούμια της Δήμητρας Σαρρή και της Βασιλικής Σύρμα, υπηρετούν απόλυτα την ουσία της παράστασης.

Οι γρήγορες μεταβάσεις ανάμεσα σε σκηνές και χαρακτήρες συμβαίνουν ομαλά, σχεδόν ταχυδακτυλουργικά σε ορισμένες περιπτώσεις.

Οι φωτισμοί του Λάμπρου Παπούλια και η μουσική του Γιώργου Μαυρίδη συμπληρώνουν ιδανικά αυτή την ατμόσφαιρα, θολώνοντας όπου χρειάζεται τα όρια ανάμεσα στον εκάστοτε χαρακτήρα και στο χριστιανικό πρόσωπο που έχει αναλάβει να ενσαρκώσει στην αναπαράσταση των Παθών. " * Τελευταίες παραστάσεις μέχρι αύριο Κυριακή 24 Μαΐου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους