Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν σχεδόν 20 χρόνια, το 2007, σε μία διαδήλωση που είχα ηγετικό ρόλο στην Πλατεία Συντάγματος, μία αυθόρμητη συγκέντρωση διαμαρτυρίας με τουλάχιστον 1.500 διαδηλωτές, πέταξε πάνω από το κεφάλι μου ένα περιστέρι.

Ούτε που το αντιλήφθηκα... Ωστόσο, η φωτογραφία απαθανάτισε την υπερπτήση «ευλογία». Κι όχι, τότε δεν είχαμε τεχνητή νοημοσύνη... Ούτε «καπηλευόμασταν» τα περιστέρια ως άλλοι Καρατζαφέρηδες ή... «μανούλες». Εμείς οι δημοκρατικοί δεν πούλαμε πτηνά στα απαίδευτα ακροδεξιά «πρόβατα». Ούτε κάποια μεσσιανική ελπίδα πουλάμε στα θρησκόληπτα «αμόρφωτα γίδια» σαν άλλοι φιλορώσοι «μουζίκοι». Διότι διδαχτήκαμε από τον Δημώνακτα (Λουκιανός, «Δημώνακτος βίος», 19-20) πώς «Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα» («Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος.

Μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα»), απόφθεγμα που ο Νίκος Καζαντζάκης εβαλε να γραφεί στον τάφο του, σαν δικό του («Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος»).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους