Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με το ζόρι ευγνωμοσύνη Ακολουθώ έναν Άγγλο ποιητή στο Instagram, από αυτούς τους ποιητές που δύσκολα θα ανακάλυπτες στον αναλογικό κόσμο.

Δημιουργεί ένα αγαπησιάρικο περιεχόμενο, με πολύ συναίσθημα και αρκετές αναφορές στη θεραπευτική διαδικασία.

Σε ένα doomscroll πριν από μερικές μέρες, ναι, κι εγώ υποκύπτω καμιά φορά, ένοχος κύριε δικαστά, έπεσα πάνω σε ένα καρουζέλ με στατιστικά, από κείνα που σε πιάνουν απ ‘τα μαλλιά.

Το πρώτο έλεγε: 174.000 άνθρωποι δεν ξύπνησαν σήμερα.

Όσο να ‘ναι σταματάς σε κάτι τέτοιο.

Και συνεχίζει. 50 εκατομμύρια άνθρωποι δίνουν μάχη με τον καρκίνο.

Ξερόβήχω. 55 εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να θυμηθούν τις ίδιες τους τις αναμνήσεις. (Αλτσχάιμερ) Ξεφυσάω. 300 εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να δουν τα χρώματα όπως εσύ.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα. 430 εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να ακούσουν όπως εσύ. 771 εκατομμύρια ενήλικες δεν μπορούν να διαβάσουν ή να γράψουν. 2,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ το διαδίκτυο. 6,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν μπει ποτέ σε αεροπλάνο.

Από πίσω παίζει μια από αυτές τις απαλές μουσικές.

Από αυτές που τις ακούς και ακόμα και αν δεν διαβάζεις τίποτα, θες να βουρκώσεις.

Το κλείσιμο του ποστ: «Αυτό που αποκαλείς εσύ Τρίτη, για κάποιον άλλο είναι ένα θαύμα». Συγκινήθηκα αλήθεια.

Υπάρχει τόσος πόνος εκεί έξω, και δίνουμε τόσο λίγο νοιάξιμο για εκείνους που υποφέρουν.

Αλλά κάτι αρχίζει να κλωτσάει μέσα μου.

Όλη η ανάρτηση φωνάζει «δεν είσαι το κέντρο του κόσμου». «Τα προβλήματα σου δεν είναι προβλήματα». «Είσαι από τους τυχερούς» «Νιώσε ευγνωμοσύνη!». Ταυτόχρονα σκέφτομαι πως ενώ τα παραπάνω στατιστικά είναι και πραγματικά και οδυνηρά, νιώθω λίγο εκβιαστικό το να νιώσω μόνο ευγνωμοσύνη.

Νιώθω ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει ακυρώνω τον πόνο μου.

Δεν σημαίνει ντρέπομαι που δυσκολεύομαι, που περνάω μια κακή μέρα, μια δύσκολη φάση στη ζωή μου.

Ούτε πως δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι επειδή κάποιος περνάει χειρότερα.

Δεν νομίζω πως ο ανθρώπινος πόνος λειτουργεί ανταγωνιστικά.

Όπως έλεγε και ένας παλιός θεραπευτής μου: «δεν υπάρχει τραυματόμετρο.

Όλα τα τραύματα θέλουν φροντίδα» Αυτό που θα κρατήσω τελικά από την ανάρτηση, και από όλους όσους νιώθω πως προσπαθούν να με κάνουν να νιώσω ευγνωμοσύνη με το ζόρι είναι το εξής: Αναγνωρίζω τις δυσκολίες μου χωρίς να χάνω την επαφή με τις ευλογίες που υπάρχουν στη ζωή μου. Μπορώ να κρατήσω και τις δύο αυτές σκέψεις. Σαν να ‘ναι παιδιά μου. Είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους