Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας μιλήσουμε για την έννοια της "Προσωπικής Ευθύνης". Με όρους Ψυχοθεραπείας Gestalt, την οποία εξασκώ 20 χρόνια τώρα, η έννοια της ευθύνης (όπως προκύπτει και από τον αγγλικό όρο «responsibility» = response + ability) αναφέρεται ως η ικανότητά μου να ανταποκρίνομαι, να απαντώ σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου, σε αυτό που έρχεται ως ερέθισμα από το περιβάλλον.

Με άλλα λόγια, να αναγνωρίζω τι νιώθω, τι επιλέγω, τι αποφεύγω, τι ανέχομαι και πώς συμμετέχω στο πεδίο όπου ζω. Με αφορμή την επίσημη ανακοίνωση της ιδρυτικής διακήρυξης του κινήματος της Μαρίας Καρυστιανού συζητώντας με φίλους παλιούς και νέους αυτές τις μέρες εισέπραξα από κάποιους μία στάση αναμονής, που σε αρκετές περιπτώσεις θα έλεγε κανείς ότι συνοδεύονταν και από μία σχετική καχυποψία: «θέλω να δω τι θα κάνει παρακάτω… θα περιμένω να δω… ναι μεν, αλλά δεν ξέρω… θέλω να δω και τη συνέχεια»! Και πάνω σε αυτά τα σχόλια αναρωτήθηκα σε αρκετές περιπτώσεις (γνωρίζοντας ότι στο παρελθόν και ίσως και στο πρόσφατο παρόν οι φίλοι αυτοί έχουν μία πολύ συγκεκριμένη κομματική τοποθέτηση): τι άλλο χρειάζεσαι να δεις; Δεν έχεις δει ήδη πάαρα πολλά; Δε ζεις σε αυτή τη χώρα; Δεν ενημερώνεσαι; Δε βιώνεις καθημερινά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους για χρόνια ολόκληρα; Γιατί δε χρειάστηκες να «δεις το παρακάτω», όταν στο παρελθόν με μία σχετική ευκολία εμπιστεύτηκες τους επαγγελματίες πολιτικούς των μεγάλων οικογενειών;;; Άκουσα από κάποιους άλλους ότι «είμαι απογοητευμένος και φοβάμαι μήπως απογοητευτώ πάλι»! Και στο σημείο αυτό ακριβώς σκέφτηκα το κομμάτι της προσωπικής ευθύνης της καθεμιάς και του καθενός μας! Αναλαμβάνω την ευθύνη μου, όταν απλώς περιμένω να δω; Η ευθύνη μου εξαντλείται στο να ασκώ κριτική και να ψηφίζω κάθε 4 χρόνια προσπαθώντας να διαλέξω ανάμεσα στο ποιος θα αρπάξει τα λιγότερα και θα μου αφήσει τα περισσότερα ψίχουλα; Όταν απλώς «φοβάμαι μήπως απογοητευτώ πάλι» και μένω αμέτοχη, δεν παίρνω καμία ευθύνη! Τη μεταθέτω στους άλλους κι εγώ μένω με την ψευδαίσθηση ότι «δεν είμαι κορόιδο, εμένα δε θα μου τη φέρουνε… πάλι»! Η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ελευθερία η ίδια δε χαρίζονται σε κανέναν που αυτοπροσδιορίζεται απλώς ως ένα μέλος μιας κριτικής επιτροπής τύπου "Ελλάδα Έχεις Ταλέντο"! Είναι αξίες που απαιτούν συμμετοχή, ενεργό εμπλοκή και ευθύνη, δηλαδή ικανότητα να παίρνω θέση! Γιατί ευθύνη δεν είναι να κρατώ απόσταση, να μένω και απλώς να κοιτάζω.

Η ευθύνη είναι παρουσία. Η Μαρία Καρυστιανού στην εναρκτήρια ομιλία της ως Πρόεδρος του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών ουσιαστικά πρότεινε αυτό που αποτελεί μία από τις βασικές αρχές της Ψυχοθεραπείας Gestalt: να αναγνωρίσουμε επιτέλους τι νιώθουμε, τι επιλέγουμε να κάνουμε, τι αποφεύγουμε, τι ανεχόμαστε και τελικά πώς συμμετέχουμε στο πεδίο όπου ζούμε.

Παίρνω την ευθύνη σημαίνει φέρνω πίσω την ελπίδα, ξαναχτίζω τη δημοκρατία, σημαίνει δε βλέπω απλώς, αλλά παρατηρώ, επιλέγω, αλλάζω! @ακόλουθοι #xekiname #elpidagiatidimokratia #gestalttherapy

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους