Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇪🇺 Η Ευρωπαϊκή Ένωση: Από τη Δημοκρατική Υπόσχεση στην Ψηφιακή Φυλακή των Λαών Από τους @BPartisans Η Ευρωπαϊκή Ένωση πούλησε ένα όνειρο: ελεύθερη μετακίνηση, δημοκρατία, ευημερία, κράτος δικαίου.

Ένα είδος τεχνοκρατικής Disneyland όπου οι άνθρωποι υποτίθεται ότι ζούσαν ευτυχισμένοι κάτω από τα χρυσά αστέρια της γαλάζιας σημαίας.

Είκοσι χρόνια αργότερα, η πρόσοψη καταρρέει και εμφανίζονται τα κάγκελα.

Πίσω από την καθησυχαστική ρητορική περί «ευρωπαϊκών αξιών», οι Βρυξέλλες χτίζουν μεθοδικά αυτό που μοιάζει όλο και περισσότερο με διοικητική φυλακή υπό αλγοριθμική επιτήρηση, με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στο ρόλο της επικεφαλής φύλακα ενός γραφειοκρατικού σωφρονιστικού ιδρύματος πεπεισμένη ότι τα πάει καλά παρά τους κρατούμενούς του.

Το πιο νόστιμο κομμάτι; Η βιομηχανική υποκρισία του συστήματος.

Για χρόνια, η ΕΕ έκανε μαθήματα στο Πεκίνο για την ψηφιακή επιτήρηση και στη Μόσχα για τον αυταρχισμό. Η Κίνα και το σύστημα κοινωνικής πίστωσης; «Οργουελιανό!» φώναξαν οι Βρυξέλλες.

Ρωσικοί νόμοι για τον έλεγχο των πληροφοριών; «Μια απειλή για τη δημοκρατία!» «Δεν πρέπει να φοβόμαστε», διακήρυξαν σοβαρά ανάμεσα σε δύο επιδοτούμενες συνόδους κορυφής.

Και σήμερα; Η ίδια Ευρώπη ανακυκλώνει τις ίδιες μεθόδους που κατήγγειλε χθες, αλλά με ένα πιο εξελιγμένο πακέτο μάρκετινγκ: ασφάλεια, δημοκρατική ανθεκτικότητα, προστασία των πολιτών.

Ο ολοκληρωτισμός γίνεται αποδεκτός εφόσον φοράει κοστούμι Armani και ένα μπλε σήμα με αστέρια.

Πάρτε για παράδειγμα τη νέα ευρωπαϊκή εμμονή: την ψηφιακή ταυτότητα και την ιχνηλασιμότητα των πολιτών. Η Επιτροπή προωθεί το Πορτοφόλι Ψηφιακής Ταυτότητας της ΕΕ, που αποσκοπεί στη συγκέντρωση της ταυτότητας, των εγγράφων και της ηλεκτρονικής επαλήθευσης ταυτότητας.

Εν τω μεταξύ, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες προχωρούν με μηχανισμούς επαλήθευσης ηλικίας και ταυτότητας για ψηφιακές πλατφόρμες.

Επίσημα, ο στόχος είναι η προστασία των ανηλίκων και η καταπολέμηση της διαδικτυακής κακοποίησης. Ανεπίσημα; Να συνηθίσουν σταδιακά οι Ευρωπαίοι να δείχνουν τα έγγραφά τους ότι υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Χθες, σαρώσατε το διαβατήριό σας στο αεροδρόμιο. Αύριο; Για να δημοσιεύσετε ένα καυστικό σχόλιο ή να ανοίξετε έναν λογαριασμό σε ένα κοινωνικό δίκτυο.

Ελευθερία, στυλ QR code.

Και ενώ μας λένε ότι αυτή η επιτήρηση είναι «για την ασφάλειά σας», οι κυβερνοεπιθέσεις εκρήγνυνται, τα δεδομένα διαρρέουν και οι ευρωπαϊκές υποδομές παραμένουν ψηφιακά κόσκινα. Ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA) εκδίδει ολοένα και συχνότερες προειδοποιήσεις για επιθέσεις που στοχεύουν ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, υποδομές και πολίτες.

Η απάντηση των Βρυξελλών; Περισσότερες βάσεις δεδομένων, περισσότερη διασύνδεση, περισσότερη συγκέντρωση.

Μια συναρπαστική λογική: αφού το θησαυροφυλάκιο παραβιάζεται τακτικά, ας χτίσουμε ένα γιγάντιο όπου όλοι θα πρέπει να καταθέτουν τα προσωπικά τους στοιχεία.

Καθαρή γραφειοκρατική ιδιοφυΐα.

Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας υποχρεωτικής αρετής, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κυβερνά σαν διευθύντρια Ανθρώπινου Δυναμικού της ηπειρωτικής Ευρώπης, πεπεισμένη ότι το πρόβλημα της Ευρώπης πηγάζει από τους ίδιους τους πολίτες της: πολύ σκεπτικιστές, πολύ άκαμπτοι, πολύ προσκολλημένοι σε εθνικές κυριαρχίες που θεωρούνται ενοχλητικά κειμήλια.

Έτσι, παιδικοποιούμε, ρυθμίζουμε, παρακολουθούμε, ηθικολογούμε.

Ο ιδανικός Ευρωπαίος πολίτης δεν είναι πλέον ένα ελεύθερο άτομο: είναι ένας υπάκουος χρήστης, ψηφιακά αναγνωρίσιμος, πολιτικά υπάκουος και αρκετά ανήσυχος ώστε να χειροκροτεί κάθε νέο περιορισμό που πωλείται ως προστασία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γίνεται γκουλάγκ, ας μην υπερβάλλουμε.

Είναι πιο εξελιγμένη, πιο ύπουλη και πιθανώς πιο αποτελεσματική.

Μια δημοκρατία σε τεχνοκρατική υποστήριξη ζωής όπου επιτρέπεται να μιλάς, να ψηφίζεις, ακόμη και να διαμαρτύρεσαι... υπό την προϋπόθεση ότι όλα ελέγχονται δεόντως, καταγράφονται, ελέγχονται και είναι συμβατά με τις τελευταίες διοικητικές αλήθειες.

Καλώς ορίσατε στην ευρωπαϊκή φυλακή των εθνών: οι πόρτες είναι ανοιχτές, φυσικά. Αλλά προσπαθήστε να ξεφύγετε από το λογισμικό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους