Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσέγγιση πάνω στο έργο "Σφαγή" του Nikolas Christoforakis, που παρουσιάζεται στην ατομική του έκθεση στην ArteVisione-Nicos Chiotinis Τα σφάγεια ως εικονιστικό μοτίβο στην τέχνη αποτελούν ένα ανατρεπτικό αλλά και διαχρονικό θέμα, με πολλαπλές αναγνώσεις ανάλογα με την εποχή που παρουσιάστηκαν, με κεντρικό συμβολισμό το θάνατο και τη ματαιότητα.

Έτσι βλέπουμε το σφαγμένο βόδι του Ρέμπραντ (1655) ως θυσία ή υπενθύμιση της ανθρώπινης θνηνότητας, με παραπομπή σε θρησκευτικό υπαρξιακό περιεχόμενο, ενώ αργότερα τα έργα έχουν πιο πολιτικό χαρακτήρα, όπως του εξπρεσιονιστή Soutine (1925) που έχει μια ωμότητα σάρκας, ενώ του Bacon (1954), βάζοντας και την ανθρώπινη φιγούρα μέσα στο κάδρο, δίχνει έντονη πολιτική βία και υπαρξιακό κενό.

Το έργο του Χριστοφοράκη αναπτύσσεται ως μια σύγχρονη νεκρή φύση βίας και αποσύνθεσης, όπου η πολλαπλότητα των μελών του σφάγειου μετατρέπεται σε μαζική εικαστική εμπειρία.

Το έργο εκτείνεται οριζόντια, σαν ζωφόρος που τα διάσπαρτα μέλη συγκροτούν μια ιστορία αποδόμησης.

Στο κέντρο ο τεμαχισμένος κορμός, με εμφανή τα πλευρά, σαν κερκίδες αρχαίου θεάτρου που ο θεατής παρακολουθεί την αγριότητα της εποχής μας, απογυμνωμένο από κάθε ακαδημαϊκή ψυχραιμία.

Δίπλα το κεφάλι ατόφιο, με περιπαικτικό χαμόγελο, για την αινιγματική ανάγνωση του θεατή.

Γρήγορες γραμμές, έντονη χειρονομιακή γραφή δημιουργούν την αίσθηση της ακατέργαστης επικοινωνίας της παλέτας με την εικόνα.

Βαθύς κόκκινος χρωματισμός, σκούρες αποχρώσεις, μελανά λευκά, βρώμικο περιβάλλον που σε υποτάσσει.

Η αναφορά του κόκκινου, διασκορπισμένο στο έργο, ερμηνεύει την ένταση των μαζών απέναντι στα δρώμενα.

Ιδιαίτερο σημείο είναι το παιχνίδι ανάμεσα στην αναγνώσιμη ακαδημαϊκή μορφή και την αφαίρεση.

Σε πολλά σημεία το σώμα διαλύεται και οι όγκοι μένουν ανολοκλήρωτοι, δίνοντας την αίσθηση του «non finito», όχι ως ατέλεια αλλά ως συνειδητή αισθητική επιλογή.

Μια συνεχής πάλη με το χρώμα.

Το περιβάλλον σκούρο, άβυσσος, που περιορίζει το θέμα ανάμεσα στο σφαγείο και τη μνήμη.

Λευκές ή και έντονα φωτεινές γραμμές προκαλούν το θεατή να τρέχει από το ένα σημείο στο άλλο δίνοντας διαφορετικές ερμηνείες σε κάθε συμβάν.

Μια συνεχής στοχαστική σκέψη πάνω στη θνητότητα και τη βιολογική ευαλωτότητα.

Ένα έργο που κινείται ανάμεσα στον εξπρεσιονισμό και στη σύγχρονη παραστατική ζωγραφική. Μια αφήγηση ανάμεσα στο συναισθηματικό κόσμο, την ύλη και τη φθορά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους