Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκινώντας να γράφω αυτή την ανάρτηση για το καινούργιο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Πέτρου «Μιλάνε σιγανά», που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Πόλις, μπήκα στον πειρασμό να της δώσω τον τίτλο «Τριάντα τρία κρυφά ποιήματα», αλλά δυστυχώς δεν μου βγήκε το μέτρημα.

Η λιτότητα των υλικών, ωστόσο, και ο μετρημένος και γαλήνιος τόνος της φωνής που κυριαρχεί στο βιβλίο του Πέτρου, ύστερα μάλιστα από τον πιο πληθωρικό «Εικοστό κόσμο» που προηγήθηκε, ένα βιβλίο για τον πόλεμο και την απώλεια, νομιμοποιούν πιστεύω την αναλογία με τα «Τρία κρυφά ποιήματα» του Σεφέρη.

Κοτσύφι έξω από το παράθυρό μου τι θυμάσαι τι ξέρεις για μένα Το βιβλίο ξεκινάει με την εικόνα ενός παιδιού που αφήνοντας την πόλη πηγαίνει κάτω από τα δέντρα· και τελειώνει με το ίδιο παιδί που κοιμάται τώρα σ’ ένα δέντρο, «πέρα απ’ τη φωτιά / και πλάι στα νερά». Πια όμως βρισκόμαστε «σε άλλη άνοιξη / άλλη χρονιά / σε άλλο τόπο», «ένας άλλος τώρα / βαδίζει δίπλα στα νερά», «άλλα πουλιά επιστρέφουν», «τώρα είναι άλλη εποχή», όπως διαβάζουμε στα ποιήματα των τελευταίων σελίδων της συλλογής.

Το πέρασμα αυτό από τον χειμώνα στην άνοιξη, με όλες τις συνυποδηλώσεις που φέρουν οι λέξεις, αποτελεί το κεντρικό θέμα του βιβλίου· ενός βιβλίου γεμάτου με εικόνες μιας φύσης, έξω από την πόλη, που έχουμε πάψει πια να παρατηρούμε και η οποία, όπως γίνεται στα κλασικά ιαπωνικά ποιήματα (όχι τυχαία αναφορά), δεν έρχεται φορτωμένη από τον ποιητή με ιδέες και νοήματα αλλά αποτυπώνεται γυμνή μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.

Ένα ακόμα δείγμα, πριν την έλευση της άνοιξης: Ομίχλη σκεπάζει φέτος το βουνό τον σταθμό το σπίτι το τρένο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους