Original Post

Πλήρες Κείμενο:

About last night…. To Group Therapy στο ΚΘΒΕ μου έδωσε την δυνατότητα να χαρώ πραγματικά μια παράσταση που δεν προσπαθεί να “βαρύνει” τεχνητά για να θεωρηθεί ουσιαστική.

Αντιθέτως, πατάει επάνω στον ρυθμό, στο timing και σε μια σχεδόν κινηματογραφική αμεσότητα για να μιλήσει για όλα όσα μας πιέζουν καθημερινά: ανασφάλεια, μοναξιά, κοινωνική κόπωση, την ανάγκη να ανήκουμε κάπου.

Το έργο της Πένυ Φυλακτάκη, σε σκηνοθεσία του Λευτέρης Πλασκοβίτης, έχει μια σπάνια ποιότητα: είναι uptempo χωρίς να γίνεται φλύαρο και κωμικό χωρίς να χάνει τον ανθρώπινο πυρήνα του.

Στο επίπεδο των ερμηνειών, η παράσταση πραγματικά λειτούργησε σαν μια δεμένη ομάδα με εξαιρετικό ρυθμό και χημεία.

ΥΠΕΡΟΧΟΙ !! Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Ο συγκεκριμένος χώρος έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ζωντανούς θεατρικούς πυρήνες της πόλης.

Υπάρχει κάτι πολύ άμεσο και σχεδόν “συνενοχικό” στον τρόπο που λειτουργούν εκεί οι παραστάσεις σαν να καταργείται η απόσταση ανάμεσα σε σκηνή και θεατή.

Και ειλικρινά, αισθάνομαι πως οι φετινές παραγωγές που παρουσιάστηκαν στο φουαγιέ ήταν μία καλύτερη από την άλλη: τολμηρές, σύγχρονες, με ρυθμό, με άποψη και κυρίως με αληθινή θεατρική ενέργεια.

Έφυγα χθες από το φουαγιέ με ανάταση ψυχής γιατί είδα μια παράσταση που με έκανε να γελάω με τα νεύρα, τις φοβίες και τις μικρές μας καταρρεύσεις και αυτό λειτούργησε τελικά πραγματικά θεραπευτικά. P.S I just love theatre when it doesn’t try too hard to impress you… and still completely takes you over!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους