Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με συγκίνησε και με κάλυψε όπως δε θα μπορούσα να το εκφράσω.

Νάσαι καλά ρε Μαρία. της Μαρίας Μπαλάφα Ο Αλέξης Τσίπρας ως πολιτική δυνατότητα - Γιατί θα είμαι στο Θησείο Δεν θα είμαι στο Θησείο από νοσταλγία.

Η νοσταλγία είναι συχνά μια πολιτική πολυτέλεια ανθρώπων που αισθάνονται ασφαλείς μέσα στο παρόν τους.

Και η ελληνική κοινωνία δεν αισθάνεται ασφαλής.

Αισθάνεται κουρασμένη, πιεσμένη, συχνά αόρατη.

Θα είμαι στο Θησείο γιατί πιστεύω ότι η πολιτική χρειάζεται ξανά ψυχή, προοπτική και ιστορικό βάθος.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι δουλεύουν περισσότερο και ζουν λιγότερο.

Η τεχνολογία επιταχύνεται, αλλά η καθημερινότητα ασφυκτιά.

Η πληροφορία πολλαπλασιάζεται, αλλά το νόημα σπανίζει.

Η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με κλειστό επάγγελμα διαχείρισης, επικοινωνίας και εξουσίας.

Και κάπου μέσα σε αυτή τη θολή ατμόσφαιρα της πολυκρίσης, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει αρχίσει να πιστεύει πως τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να αλλάξει.

Ότι η ζωή θα γίνεται λίγο πιο δύσκολη κάθε φορά και ότι η πολιτική υπάρχει απλώς για να διαχειρίζεται αυτή τη φθορά με καλύτερο marketing.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο μιας εποχής.

Όχι ο θυμός.

Η παραίτηση.

Για αυτό το ερώτημα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι προσωπικό.

Δεν αφορά απλώς έναν πρώην πρωθυπουργό που επιστρέφει.

Αφορά το αν μπορεί να συγκροτηθεί ξανά μια μεγάλη αριστερή αφήγηση που να δίνει νόημα, αξιοπρέπεια και προοπτική. Ο Τσίπρας δεν είναι ένα συνηθισμένο πολιτικό πρόσωπο.

Δεν είναι βιογραφικό.

Είναι ιστορικό αποτύπωμα.

Και ανεξάρτητα από τις αντιφάσεις, τα λάθη ή τις διαψεύσεις, παραμένει μια πολιτική μορφή που μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αντιμετωπίζει σαν επαγγελματία της εξουσίας, αλλά σαν τον δικό τους άνθρωπο.

Άλλωστε αυτή η ανθρωπινότητα, η ικανότητα να συνομιλεί με τα συναισθήματα των λαϊκών ανθρώπων παραμένει το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα.

Και ίσως για αυτό εξακολουθεί να προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα.

Γιατί δεν λειτούργησε ποτέ ως ουδέτερος διαχειριστής.

Σε αντίθεση με άλλες πολιτικές φιγούρες που φθείρονται οριστικά όταν χάνουν την εξουσία, ο Τσίπρας παραμένει ανοιχτό πολιτικό ερώτημα.

Και αυτό συμβαίνει γιατί το πολιτικό του κεφάλαιο δεν είναι μόνο κομματικό ή εκλογικό.

Είναι συμβολικό και συναισθηματικό.

Στην πολιτική υπάρχουν πρόσωπα που διαχειρίζονται την εποχή τους και πρόσωπα που συμπυκνώνουν τις αντιφάσεις της. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Σε μια εποχή γενικευμένης δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, υπάρχουν δύο μεγάλες ιδιοκτησίες του Τσίπρα: Δεν κυβέρνησε με διαφθορά και η ζωή, παρά τις δυσκολίες, είχε περισσότερη σταθερότητα και λιγότερη κοινωνική ασφυξία από ό,τι σήμερα.

Αυτό δεν αρκεί.

Αλλά είναι μια βάση εμπιστοσύνης σε μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή σαν νερό σε άνυδρο ποτάμι.

Όμως η εποχή απαιτεί περισσότερα από μια επιστροφή.

Απαιτεί μετάβαση.

Γιατί η σημερινή κρίση δεν είναι μόνο οικονομική ή γεωπολιτική.

Είναι κρίση νοήματος, κρίση δημοκρατίας, κρίση κοινωνικής συνοχής.

Και στην Ελλάδα, πάνω στη διεθνή πολυκρίση, έχει προστεθεί κάτι ακόμη βαθύτερο: η φθορά βασικών εννοιών που κάποτε συγκροτούσαν τον ίδιο τον πυρήνα της πολιτικής λειτουργίας.

Η δικαιοσύνη.

Η δημοκρατία.

Η αξιοπρέπεια.

Η εμπιστοσύνη ότι οι θεσμοί λειτουργούν για όλους και όχι μόνο για όσους διαθέτουν ισχύ, πρόσβαση και γνωριμίες.

Μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αισθάνεται σήμερα μόνο οικονομικά πιεσμένο.

Αισθάνεται θεσμικά και ηθικά εκτοπισμένο.

Σαν να ζει σε μια χώρα όπου οι κανόνες δεν είναι κοινοί.

Όπου η αλαζονεία παρουσιάζεται ως κανονικότητα και η κοινωνική ανασφάλεια αντιμετωπίζεται συχνά με ειρωνεία ή επικοινωνιακή κενότητα.

Για αυτό η επόμενη μεγάλη πολιτική σύγκρουση δεν θα είναι μόνο σύγκρουση προγραμμάτων.

Θα είναι σύγκρουση νοήματος.

Τι σημαίνει ασφάλεια; Τι σημαίνει πρόοδος; Τι σημαίνει ευημερία; Τι σημαίνει τελικά να ζεις με αξιοπρέπεια; Και εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πολιτικό διακύβευμα του Τσίπρα.

Αν μπορεί να εκφράσει ένα πολιτικό σχέδιο υψηλών προσδοκιών.

Όχι μια καλύτερη διαχείριση της μιζέριας.

Αλλά μια νέα υπόσχεση αξιοπρέπειας.

Μια πολιτική που να λέει ότι οι άνθρωποι δικαιούνται περισσότερα από μια ζωή μόνιμης ανασφάλειας.

Σε ένα κατακερματισμένο πεδίο, ο Τσίπρας μπορεί να λειτουργήσει ως εγγυητής μιας νέας ενότητας των από κάτω χωρίς αλαζονεία.

Όχι ως αρχηγός - σωτήρας, αλλά ως το μόνο πρόσωπο που ξέρει, θέλει και μπορεί.

Αυτό όμως απαιτεί και κάτι ακόμη.

Βαθιά επίγνωση της κοινωνικής κόπωσης.

Ο κόσμος που απευθύνεται σήμερα ο Τσίπρας είναι πολλαπλά πληγωμένος.

Είναι ένας κόσμος που έχει κουραστεί από ήττες, από κυνισμό, από πολιτική ματαιότητα.

Και είναι ένας κόσμος που δεν έχει πια καμία ανοχή στην έπαρση, στην αλαζονεία, στην αυτάρεσκη πολιτική συμπεριφορά και στη γελοιοποίηση της κοινωνικής αγωνίας.

Αυτό ο ίδιος ο Τσίπρας το γνωρίζει.

Ξέρει ποιο ρίσκο παίρνει.

Το κρίσιμο είναι να το κατανοήσουν και όλοι όσοι στέκονται και θα σταθούν γύρω από αυτή τη νέα προσπάθεια και οι ικανότητές τους δεν εξαντλούνται στις σέλφι και το πόσες φορές την ημέρα επικαλούνται το όνομά του.

Ο καθένας και η καθεμία θα κριθούν αυστηρά.

Από το ύφος τους.

Από τις συμπεριφορές τους.

Από το αν καταλαβαίνουν το ιστορικό βάρος της στιγμής ή αν αντιμετωπίζουν την πολιτική σαν προσωπικό brand, σαν μηχανισμό μικροεξουσίας ή σαν lifestyle προοδευτισμού με φόντο πάνελ, hashtags και δημόσιες σχέσεις.

Και θα κριθούν πολύ αυστηρά από εκείνους που δεν ταξιδεύουν με την Αριστερά πρώτη θέση.

Από ανθρώπους που πιέστηκαν, απομακρύνθηκαν, απογοητεύτηκαν, αλλά δεν έγιναν κυνικοί.

Ανθρώπους που μπορεί να σιώπησαν, αλλά δεν έπαψαν να αναζητούν έναν συλλογικό λόγο αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης.

Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι στο Θησείο.

Οι άνθρωποι που θέλουν να ξαναγεννηθεί κοινωνική αυτοπεποίθηση.

Να δημιουργηθεί ξανά αλυσίδα πολιτικής αλλαγής.

Αν αυτούς τους ανθρώπους καταφέρει να αγγίξει ξανά μια νέα πολιτική αφήγηση, τότε μπορεί να συμβεί κάτι ουσιαστικότερο από μια εκλογική επανασυσπείρωση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους