Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και ποιος δεν έχει εκφράσει τα αντιβασιλικά του αισθήματα, ακούγοντας, τραγουδώντας ή και χορεύοντας ακόμη, το αισθητικά καταπληκτικό εκείνο τραγούδι για "της Αμύνης τα παιδιά" που "διώξανε το βασιλιά"! Εκείνο που υμνεί "τους ήρωες της Εθνικής Αμύνης, που πολεμάνε και διώχνουν τους εχθρούς", καθώς "εκεί ψηλά στα σύνορά μας τρέχει ποτάμι το αίμα του εχθρού"!... Στις 24 Μαΐου 1917 οι στρατιωτικές δυνάμεις της Αντάντ (Αγγλογάλλοι και στρατεύματα από τις αποικίες) κατέλαβαν επιτέλους την Αθήνα, μετά από σχεδόν εννιάμηνο αποκλεισμό του Πειραιά, που στοίχισε ακόμα και θανάτους από πείνα.

Και έφυγε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, που αντιτασσόταν στη συμμετοχή στον πόλεμο, αλλά δεν πήρε μαζί του και όλο "το ξένο του το σόι". Στη θέση του έμεινε ο γιος του Αλέξανδρος.

Η κυβέρνηση της "Εθνικής Αμύνης", που είχε σχηματίσει ο "Εθνάρχης" Βενιζέλος στη Θεσσαλονίκη, κυριαρχούσε έτσι σ' ολόκληρη τη χώρα, που έμπαινε και επίσημα στο σφαγείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η περιπέτεια έληξε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, μερικά χρόνια αργότερα.

Η καταψήφιση του "Εθνάρχη" από τον ελληνικό λαό, το 1920, δεν εμπόδισε τους αντιπάλους του να προδώσουν τη λαϊκή εντολή και να συνεχίσουν έναν πόλεμο που οδήγησε σε εθνική τραγωδία. "Βενιζέλος-πόλεμος" χαρακτηριζόταν ο "Εθνάρχης" από το ΚΚΕ κατά τον Μεσοπόλεμο.

Τότε που ο Στρατής Μυριβήλης έγραφε το "Η ζωή εν τάφω", με αναφορά στη φρίκη που βίωσαν όσοι κλήθηκαν "να χύσουν το αίμα του εχθρού" και το δικό τους, για να επεκτείνουν τις δουλειές τους οι κάθε λογής Μπενάκηδες, με συνέπεια τον ξεριζωμό του μικρασιατικού Ελληνισμού.

Η 24η Μαΐου 1917 ήταν μια μέρα εθνικής ντροπής, καθώς ξένες στρατιωτικές δυνάμεις επέβαλαν στη χώρα την κυβέρνηση της αρεσκείας τους. Ανοίγοντας τον δρόμο για τη μεγαλύτερη συμφορά της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους