Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζω, για να παρουσιάζει δάκρυα ο πιστός, πρέπει από κάπου αλλού να ξεκινάει.

Να πονάει, να νιώθει πολύ δυνατά την ενοχή του, την αγνωμοσύνη του απέναντι του Θεού, καθόσον, ενώ δέχεται τις συνεχείς ευεργεσίες Του, μένει ασυγκίνητος.

Πρέπει να νιώθει τη μικρότητα του, την ελεεινοτητα του, τις ατέλειες του και να έχει τη συναίσθηση ότι συνεχώς προσβάλλει τον Θεό.

Γονατίζει ο πιστός και λέει: " Κύριε, ντρέπομαι για τον εαυτό μου.

Θυσιάστηκες για μένα.

Με πολιορκείς με την αγάπη Σου.

Δεν με αφήνεις ούτε στιγμή , κι εγώ είμαι σκληρός, αδιάφορος.

Δεν προσέχω τον εαυτό μου, δεν αγωνίζομαι να ελαττώσω τις αδυναμίες μου και τις ατέλειες μου". Όταν ζει ανά πάσα στιγμή και ώρα την αποστασία του, ξεσπάει σε δάκρυα, χωρίς να τον βλέπει κανείς. Αυτα τα δάκρυα έχουν αξία, τα δέχεται ο Θεός, καλύτερα από μαργαριτάρια... Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους