«Το άδειο βαρέλι κάνει πάντα τον περισσότερο θόρυβο» Κάποτε η διανόηση είχε υπαρξιακή αγωνία αλλά και σεβασμό.Σήμερα έτσι όπως την έχουν καταντήσει τις περισσότερες φορές παράγει μόνο θόρυβο...

Πλήρες Κείμενο:

«Το άδειο βαρέλι κάνει πάντα τον περισσότερο θόρυβο» Κάποτε η διανόηση είχε υπαρξιακή αγωνία αλλά και σεβασμό.Σήμερα έτσι όπως την έχουν καταντήσει τις περισσότερες φορές παράγει μόνο θόρυβο επιβεβαιώνοντας εμφατικά την παροιμία που λέει ο θυμόσοφος λαός στην επικεφαλίδα μου.

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τον(βασικά όχι ηθελημένα αλλά ο αλγόριθμος του Ζούκι μου τον πετάει συνεχώς για να μου σπάει τα νεύρα) «μεγάλο διανοητή και λογοτέχνη» της εποχής μας Πέτρο Τατσόπουλο και πραγματικά με θλίβει η αδιάκοπη ανάγκη του να στρέφεται αρειμανίως εναντίον της Ορθοδοξίας σχεδόν σε κάθε δημόσια εμφάνιση σε εκπομπές, podcast, συνεντεύξεις, πάνελ.

Από το Άγιο Φως μέχρι τη σειρά για τον Άγιο Παΐσιο, από τη λαϊκή πίστη μέχρι τα πιο βαθιά βιώματα ενός ολόκληρου λαού, όλα παρουσιάζονται περίπου σαν κατάλοιπα καθυστέρησης που πρέπει να αποδομηθούν.

Και αναρωτιέμαι τι ακριβώς πολεμά πλέον; Ποιον φοβάται τόσο πολύ ο σύγχρονος εμμονικός πλέον αντιθεϊστής; Τον γέροντα που ανάβει ένα κερί για το παιδί του; Τη γιαγιά που σταυροκοπιέται πριν κοιμηθεί; Τον νέο άνθρωπο που ψάχνει λίγη παρηγοριά σε έναν κόσμο παγωμένο, κυνικό και πνευματικά εξαντλημένο; Διότι εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία της εποχής μας εκείνοι που μιλούν ασταμάτητα για ελευθερία σκέψης είναι συχνά οι λιγότερο ανεκτικοί απέναντι σε οτιδήποτε υπερβαίνει τον στεγνό υλισμό τους. Η Ορθοδοξία για τον ελληνισμό δεν είναι απλώς «θρησκεία».Δεν είναι μόνο δόγμα.

Είναι μνήμη, γλώσσα, τέχνη, κοινότητα, δάκρυ, παρηγοριά, μεταφυσική αγωνία, ιστορική συνέχεια.

Είναι οι καμπάνες στα χωριά, τα ξωκλήσια στα νησιά, το “Χριστός Ανέστη” ανθρώπων που μπορεί όλο τον χρόνο να μην πατούν στην εκκλησία αλλά εκείνη τη στιγμή αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου ψηλότερα από τον εαυτό τους.

Δυστυχώς όμως, κάποιοι αντιμετωπίζουν αυτή τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη περίπου σαν κοινωνική ασθένεια.Ο σύγχρονος άνθρωπος κατέκτησε τεχνολογία, αλλά έχασε το μυστήριο.

Έμαθε να αναλύει τα πάντα, αλλά ξέχασε να σιωπά μπροστά σε όσα δεν χωρούν σε εργαστήριο και στατιστική.Έτσι γεννήθηκε μια νέα μορφή απόλυτου δογματισμού ο αλαζονικός αντιθεϊσμός που θεωρεί τον εαυτό του κορύφωση της προόδου.Μόνο που η πραγματική ιστορία αλλά και τέχνη γελά με τέτοιες βεβαιότητες. Ο Πλάτων μιλούσε για το Αγαθό. Ο Αριστοτέλης για το Πρώτο Κινούν. Ο Πλωτίνος για το Ένα. Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι έβλεπε στον Θεό το δράμα της ανθρώπινης ελευθερίας. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έκανε τη γλώσσα προσευχή.

Αλλά ο σύγχρονος τηλεοπτικός ξερόλας(και τα παραπαίδια του Καστανάς-Αστρόνιο κ.τ.λ)θεωρεί πως ανακάλυψε επιτέλους ότι η πίστη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένδειξη καθυστέρησης.

Όχι.Η πίστη δεν είναι καθυστέρηση.

Καθυστέρηση είναι να νομίζεις ότι ο άνθρωπος εξαντλείται στη βιολογία του.

Ότι η ψυχή είναι χημεία.

Ότι η παράδοση είναι ντροπή.

Ότι ο λαός πρέπει να ξεριζωθεί από κάθε μεταφυσική αναφορά για να θεωρηθεί “σύγχρονος”.Στο τέλος, όσοι χλευάζουν το κερί, την προσευχή και τον σταυρό απορούν γιατί οι κοινωνίες βυθίζονται στην αποξένωση, στην κατάθλιψη, στον μηδενισμό και στην πνευματική ερημιά.Γιατί ο άνθρωπος χωρίς νόημα δεν ελευθερώνεται. Αδειάζει.

Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να πιστέψει.

Αλλά και κανείς δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τα ιερά βιώματα εκατομμυρίων ανθρώπων μόνο και μόνο για να επιβεβαιώνει τη διανοουμενίστικη ανωτερότητά του.Η Ορθοδοξία άντεξε αυτοκρατορίες, πολέμους, σκλαβιά, ιδεολογίες και διωγμούς αιώνες τώρα.Δεν θα καταρρεύσει από τηλεοπτικές ειρωνείες και podcast αποδόμησης.

Γιατί όσο κι αν κάποιοι πολεμούν τον ουρανό, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να σηκώνει το βλέμμα προς τα πάνω.

Κλείνοντας ειλικρινά, εύχομαι ο Θεός να τον φωτίσει και να τον ελεήσει.Να μαλακώσει την καρδιά του, να γαληνέψει τον εσωτερικό του θόρυβο και να του χαρίσει εκείνη τη σιωπηλή ταπείνωση που προηγείται της αληθινής σοφίας.

Μακάρι κάποτε να καταλάβει ότι η πίστη δεν είναι εχθρός του ανθρώπου αλλά η κραυγή της ψυχής του προς την αιωνιότητα.Μακάρι ο Χριστός μας, ο οποίος ανέχεται ακόμα και εκείνους που Τον αρνούνται,τον χλευάζουν η ακόμη και τον σταύρωσαν να του δώσει υγεία, ειρήνη και φως γιατί η αγάπη του Θεού είναι μεγαλύτερη ακόμα και από την πιο σκληρή αλαζονεία του κάθε ανθρώπου. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους