Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκινώ με disclaimer: Είτε το πάρει αύριο ο Ολυμπιακός είτε όχι, προσωπικά θα ανανεώσω το διαρκείας μου για το ΣΕΦ την πρώτη κιόλας μέρα.

Εφέτος, δίπλα στον μπασκετικό Ολυμπιακό έζησα κατά κάποιο τρόπο το εφηβικό μου όνειρο: δεν έχασα παιχνίδι – πήγα σε όλα τα ματς της Ευρωλίγκας (συν με τον ΠΑΟ για την Α1). Μεγάλωσα στη Ρόδο κι έτσι η απόσταση μου από το Καραϊσκάκης και το ΣΕΦ, στα χρόνια του σχολείου, ήταν βασανιστικά οδυνηρή.

Φέτος δεν έχασα ούτε ένα παιχνίδι (όχι ότι έχανα πολλά τα προηγούμενα χρόνια – για να μην πάω έπρεπε να έχω κόβιντ ή να λείπω στο εξωτερικό…). Τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω διαρκείας στο ΣΕΦ και η παρουσία μου στα ματς του Ολυμπιακού στην Ευρώπη είναι μέρος της ζωής μου: Ψυχαγωγία και ψυχοθεραπεία μαζί.

Εκστατική χαρά κι αγωνία.

Σαν φιλόμουσος που παρακολουθεί όπερα.

Τα τελευταία 5 χρόνια ο μπασκετικός Ολυμπιακός αποπνέει υγεία που σπάνια έχουμε δει στο εγχώριο αθλητικό σύμπαν.

Είναι ο ορισμός της ομάδας – από την αρχή έως το τέλος.

Και γι’ αυτό δέχεται επιθέσεις από επιτήδειους και βαθιά άσχετους.

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός θα μπορούσε να είναι το πρότυπο για το πώς οργανώνεται και τρέχει μια επιχείρηση ή ένας μεγάλος οργανισμός.

Ή μία κυβέρνηση.

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή που δεν προέκυψε τυχαία - πίσω από την -αντικειμενικά- καλύτερη ομάδα της Ευρώπης βρίσκεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος συνδυάζει κάτι το εξαιρετικά σπάνιο: είναι ένας από μας, λατρεύει τον Θρύλο, όπως όλοι όσοι δεν χάνουμε ματς, και ταυτόχρονα είναι ο ορισμός του σύγχρονου ηγέτη.

Εμπνέει και καθοδηγεί.

Κατά βάση δημιουργεί, είναι ο μόνος που έχει εκπονήσει τη δική του (απολύτως νέα) στρατηγική, είναι ο καινοτόμος που πήγε το άθλημα μπροστά με το bartzokas ball.

Απουσία συγκεκριμένου super star – με όλους τους παίκτες να έχουν ασπαστεί μία δουμαδική λογική σωματοφυλάκων: όλοι για έναν, ένας για όλους.

Αυτός είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός – κι αυτό φαίνεται στις νίκες και τις ήττες.

Μία ομάδα που έχει φτιάξει μπασκετικό κοινό (κι ας σκιάζονται οι απέναντι, οι μίζεροι, οι αλαζόνες, οι τοξικοί, που άλλα νόμιζαν κι άλλα -απολύτως δικαίως- τους ήρθαν). Μία ομάδα που οι παίκτες αγαπούν ο ένας τον άλλον, γουστάρουν τον Θρύλο και φαίνεται – κι ο κόσμος το ανταποδίδει και όλοι μαζί γινόμαστε ένα, μία δύναμη της φύσης τρόπον τινά, αυτό που είδατε χθες στο ΟΑΚΑ.

Αυτή την ερυθρόλευκη καταιγίδα που άφησε άφωνη την Ευρώπη.

Αύριο ο Ολυμπιακός αξίζει να το πάρει διότι θα αποδείξει ότι είναι καλύτερος (χθες θεώρησα δεδομένο ότι θα νικήσουμε από την 1η περίοδο, όταν είδα την ψυχραιμία και την προσήλωση όλης της ομάδας – και την ηρεμία του Μπαρτζώκα). Διότι είναι μια μπασκετική Λερναία Ύδρα με βάθος που σπάνια έχουμε δει στα παρκέ.

Με ταλέντο που ξεχειλίζει.

Αλλά -κυρίως- διότι είναι ο ορισμός της ομάδας.

Και μαζί με τον κόσμο της, ειλικρινά δεν ξέρω ποιος και πώς μπορεί να τη σταματήσει.

Όπως και να’ χει, ακόμα κι αν τελικά δεν βρω εισιτήριο για τον τελικό (ψάχνω λυσσωδώς, βρήκαν άσχετοι πανηγυρτζήδες που δεν ξέρουν προς του πού πέφτει το ΣΕΦ…), εγώ το διαρκείας μου θα το ανανεώσω από την πρώτη κιόλας ημέρα.

Για να απολαμβάνω και να στηρίζω από κοντά την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Την αρμάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, τον Ολυμπιακό μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους