Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ψηφίδες πίστεως 6. Γιατί η Εκκλησία με κουράζει μερικές φορές; Ας το πούμε ανοιχτά: ναι, συμβαίνει.

Υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται στην Εκκλησία.

Και αρκετοί νέοι το νιώθουν αυτό πιο έντονα.

Τους κουράζει η αίσθηση ότι όλα επαναλαμβάνονται.

Τους κουράζει μια γλώσσα που τους φαίνεται μακρινή.

Τους κουράζουν κάποιες συμπεριφορές, κάποιες νοοτροπίες, κάποιες φορές και μια υποκρισία που φαίνεται από μακριά.

Και τότε έρχεται εύκολα η σκέψη: «Αφού έτσι είναι τα πράγματα, γιατί να μείνω;» Εδώ όμως χρειάζεται μια βασική διάκριση.

Άλλο η Εκκλησία και άλλο οι άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία.

Άλλο ο Χριστός και άλλο οι δικές μας μικρότητες.

Αν σε κούρασε ένας άνθρωπος της Εκκλησίας, αυτό δεν σημαίνει ότι σε κούρασε ο Χριστός.

Αν σε πλήγωσε μια συμπεριφορά, αυτό δεν σημαίνει ότι σε πλήγωσε η αλήθεια της πίστεως.

Αν είδες σκληρότητα, εγωισμό ή έπαρση, αυτό δεν είναι το πρόσωπο της Εκκλησίας.

Είναι η αρρώστια ανθρώπων που κι αυτοί χρειάζονται μετάνοια. Η Εκκλησία δεν είναι λέσχη τελείων.

Δεν είναι χώρος ανθρώπων που τα έχουν όλα λυμένα.

Είναι τόπος θεραπείας.

Κι αυτό σημαίνει ότι μέσα της θα βρεις και φως και αδυναμία, και αγιότητα και ανθρώπινη φτώχεια.

Το ερώτημα είναι πού θα σταθείς.

Στο τραύμα ή στην πηγή της θεραπείας; Γιατί το κέντρο της Εκκλησίας δεν είναι ο ιερέας που σε ενόχλησε, ούτε ο ψάλτης που σου φάνηκε απότομος, ούτε ο “ευσεβής” που σου μίλησε χωρίς αγάπη.

Το κέντρο της Εκκλησίας είναι ο Χριστός.

Και ας το δούμε και λίγο πιο τίμια.

Μερικές φορές δεν μας κουράζει μόνο η Εκκλησία.

Μας κουράζει και το ότι η Εκκλησία δεν χαϊδεύει τον τρόπο που μάθαμε να ζούμε.

Ζούμε με βιασύνη, θόρυβο, διάσπαση, οθόνες, ασταμάτητη κίνηση.

Και ξαφνικά μπαίνουμε σε έναν χώρο που ζητά ησυχία, βάθος, υπομονή, προσευχή.

Αυτό δεν είναι εύκολο.

Και καμιά φορά το βαφτίζουμε «βαρετό», ενώ στην πραγματικότητα δυσκολευόμαστε απλώς να μείνουμε λίγο ήσυχοι. Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να μας ψυχαγωγεί.

Υπάρχει για να μας αλλάζει.

Και η αλλαγή δεν είναι πάντα άνετη.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα στην εκκλησιαστική ζωή γίνονται σωστά ή ότι δεν υπάρχουν λάθη. Υπάρχουν.

Και μερικές φορές είναι σοβαρά.

Αλλά θα ήταν κρίμα να φύγει κάποιος από τον Χριστό εξαιτίας των λαθών των ανθρώπων.

Θα ήταν σαν να πετάξει το νερό της ζωής επειδή το ποτήρι ήταν σκονισμένο.

Ίσως λοιπόν, όταν λες «η Εκκλησία με κουράζει», να χρειάζεται να ρωτήσεις λίγο πιο βαθιά: Με κουράζει η Εκκλησία ή με κουράζει που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς θόρυβο; Με απομακρύνει ο Χριστός ή με σκανδαλίζουν οι άνθρωποι; Έμεινα αρκετά ώστε να γνωρίσω το βάθος ή έφυγα από την πόρτα; Η Εκκλησία δεν είναι πάντα εύκολη.

Αλλά είναι σπίτι.

Και όσο κι αν κουραστείς, όσο κι αν μπερδευτείς, όσο κι αν απομακρυνθείς, ο Χριστός μένει εκεί. Όχι για να σε μαλώσει, αλλά για να σε περιμένει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους