Original Post

Πλήρες Κείμενο:

(λινκ στο πρώτο σχόλιο) Έμαθα γι’ αυτούς πριν μερικούς μήνες. Για ένα κίνημα στην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες και άλλες πόλεις.

Κούνησα το κεφάλι μου.

Τους ξέχασα.

Μέχρι που επανέρχονται ξανά αυτή τη φορά βάζοντας πόδι στην Ευρώπη. Στην Πορτογαλία.

Κι αυτή τη φορά μοιάζει σοβαρό.

Δεν είναι τυχαίο που στις πολυδιασπασμένες δυτικές κοινωνίες του ατομικισμού, στην εποχή του μετά- μετα-οικογένεια, μετα-ιδεολογίες, μετα-σχέσεις, με αποδυναμωμένες τις έννοιες της οικογένειας, της ιδεολογίας και των σχέσεων οι νέοι αναζητούν πρωτόγονες μορφές ένταξης.

Μεταμορφώνονται κυριολεκτικά σε αγέλες, με ιεραρχία και κοινά σύμβολα.

Σε γενιές που μεγαλώνουν μέσα σε οθόνες, το σώμα επιστρέφει μέσω του παιχνιδιού των ζώων. Οι Πίτερ Παν γονείς που δεν θέλουν να μεγαλώσουν, που θεωρούν τα παιδιά τους φίλους, που δεν λενε μαμά και μπαμπά αλλά φωνάζουν τους γονείς τους με τα μικρά τους ονόματα, οι γονείς που επεμβαίνουν στο πρόσωπο και στο σώμα τους με αισθητικές επεμβάσεις για να μην γεράσουν, που υιοθετούν νεανικά στιλ και συμπεριφορές, αυτοί οι γονείς δημιουργούν παιδιά-ζώα.

Ποιες αξίες περνάνε στα παιδιά τους όταν οι ίδιοι δυσκολεύονται με τα όρια, βλέπουν με τρόμο την ενηλικίωση, την ωριμότητα και τις ευθύνες; Πώς μεγαλώνει ένα παιδί που δεν συναντάει σταθερά «όχι» και όρια για τα φέρει σε επαφή με την πραγματικότητα; Kι εδώ αγγίζουμε το σύγχρονο Γόρδιο Δεσμό.

Συγκρουόμαστε με το «είσαι ό,τι δηλώσεις»: πού να το ήξερε ο Γιάννης Τσαρούχης ότι μια φράση που είπε για να κριτικάρει την Ελλάδα του 60 θα κατακτούσε τη Δύση του 21ου αιώνα ως ελευθερία έκφρασης.

Η σύγχρονη κουλτούρα έχει μετατρέψει την ταυτότητα σε κάτι που δηλώνεται, σχετικοποιείται και παίζεται.

Κάποτε οι άνθρωποι έλεγαν: είμαι εργάτης, είμαι Έλληνας, είμαι γιατρός.

Τώρα η ταυτότητα γίνεται θεατρική σκηνή.

Το «είμαι λύκος» είναι η ακραία συνέπεια αυτής της λογικής, ή μάλλον της παρα- λογικής.

Και η ειρωνεία: η κουλτούρα που ήθελε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα στερεότυπα κατέληξε να δημιουργήσει μια αγορά άπειρων ταυτοτήτων.

Και φτάνουμε στο σημείο να μπορείς να επιλέξεις ακόμη και είδος.

Αντί να απορρίψεις τις ταμπέλες, τις πολλαπλασιάζεις.

Οι προηγούμενες γενιές αγωνίζονταν να γίνουν άνθρωποι με δικαιώματα.

Κάποιοι από τους νεότερους σήμερα παίζουν με την ιδέα να μην είναι άνθρωποι καθόλου.

Ζούμε μια από εκείνες τις πολιτισμικές στροφές που δείχνουν πόσο αλλάζει η έννοια της ταυτότητας στον 21ο αιώνα.

Είναι κουραστικό να είσαι άνθρωπος στις μέρες μας.

Όταν το Επιμελητήριο Κτηνιάτρων της Πορτογαλίας, ο επίσημος επαγγελματικός σύλλογος βγάζει ανακοίνωση διευκρινίζοντας ότι οι κτηνίατροι δεν μπορούν να παρέχουν ιατρικές πράξεις σε ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως ζώα, ακόμη κι αν τους ζητηθεί, γιατί κάτι τέτοιο υπερβαίνει τόσο το νομικό όσο και το επιστημονικό πλαίσιο της κτηνιατρικής, καταλαβαίνεις ότι το πράγμα δεν είναι ούτε αστείο, ούτε γραφικό, ούτε μόδα που θα περάσει.

Όταν το «όλα είναι οκ» μετατρέπεται σε «όλες οι δηλώσεις έχουν την ίδια αξία,τότε η κοινωνία αρχίζει να χάνει τη δομή της και την επαφή με την πραγματικότητα. *(Εάν θέλετε να παίρνετε τα άρθρα στο μέιλ σας μπορείτε να γραφτείτε στο gpanleo@substack.com)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους