Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γραπτές εξετάσεις στις Η.Π.Α. Όταν σπουδάζεις στις Η.Π.Α. οι κανόνες είναι συχνά σοκαριστικά διαφορετικοί.

Τουλάχιστον για μένα που δεν είχα καμία άλλη εμπειρία πέραν της Νομικής του ΑΠΘ.

Για παράδειγμα, όσο σπούδαζα εκεί δεν υπήρχαν απουσίες.

Εάν ήσουν τόσο ανόητος ώστε να χάσεις μάθημα, καλά να πάθεις.

Εγώ, για παράδειγμα, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το μάθημα, ακόμα κι αν είχα 41 πυρετό.

Και νεκρός θα πήγαινα: θα παρακολουθούσα πρώτα το μάθημα και έπειτα θα τους επέτρεπα να με κάψουν.

Αλλά και όλοι οι άλλοι το ίδιο έκαναν.

Δεν θυμάμαι οι φίλοι μου να έλειψαν έστω και μια μέρα.

Όχι μόνο ο Βέλγος, ο Αυστριακός, οι Γιαπωνέζοι και η Ινδή αλλά και ο Σέρβος, ο Χιλιανός και οι Μεξικάνοι.

Χειρότεροι όλων οι Αμερικάνοι.

Δούλευαν όλες/οι full time (σερβιτόρες/οι κυρίως) αλλά φυσικά δεν έχαναν ούτε λεπτό από τα μαθήματα.

Είναι δυνατόν να έχεις καθηγητές τους κορυφαίους επιστήμονες παγκοσμίως και να λείψεις από το μάθημα γιατί τρέχει η μύτη σου; Ακόμα και εγχείρηση να έχεις να κάνεις, θα ζητήσεις από τον γιατρό να σε ανοίξει σε μια γωνιά μέσα στο αμφιθέατρο για να μην σου ξεφύγει καμία οξεία.

Εγώ όχι μόνο παρακολουθούσα τα πάντα αλλά τα έγραφα ταυτόχρονα σε κασετοφωνάκι και τα ξανάκουγα μετά.

Μερικές φορές μου την έδινε και έκανα και transcription για να τα εμπεδώσω καλύτερα.

Διότι δεν έπρεπε απλώς να πάω καλά αλλά να γίνω και δεκτός για διδακτορικό.

Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα: οι εξετάσεις – και τα γράφω αυτά με αφορμή την πολυσυζητημένη απόφαση του Princeton.

Στις εξετάσεις δεν υπήρχε περίπτωση να λείψεις.

Ο φίλος μου ο Σέρβος ήταν γιος ενός μεγάλου παράγοντα του καθεστώτος Μιλόσεβιτς.

Ο πατέρας του αρρώστησε και εξαιτίας του αποκλεισμού της Σερβίας δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση σε κάποια φάρμακα.

Ανέλαβε ο γιος να τα περάσει παράνομα και ζήτησε από το Πανεπιστήμιο ειδική μεταχείριση.

Φυσικά η απάντηση ήταν αρνητική.

Ο φίλος μου έκανε κυριολεκτικά το Mission Impossible, πήγε τα φάρμακα (κι εγώ δεν ξέρω πώς), έγινε η εγχείριση, επέστρεψε και την ημέρα των εξετάσεων ήταν έτοιμος να γράψει.

Το μεγάλο σοκ για μένα ήταν η πρώτη φορά που θα έδινα γραπτές εξετάσεις.

Προφανώς τα βιβλία, οι σημειώσεις, τα πάντα ανοικτά.

Μπήκε μια κυρία και μας έδωσε κάτι μικρά τετραδιάκια στα οποία δεν έγραφες το όνομά σου αλλά έναν κωδικό, γιατί η διόρθωση γινόταν ανώνυμα και η βαθμολογία ήταν συγκριτική.

Μαζί με αυτά μας μοίρασε τα θέματα στα οποία ήταν αδύνατον να απαντήσει άνθρωπος μέσα στο δίωρο (θα χρειαζόταν καμία εβδομάδα για να απαντήσεις στα μισά). Και μετά έφυγε. Έφυγε! Τι θα πει έφυγε; Μείναμε μόνοι μας στην αίθουσα χωρίς επιτηρητή, χωρίς κανέναν να μας ελέγχει, χωρίς κανέναν να βρίσκεται μέσα έστω και τυπικά.

Κάθε τόσο κοίταζα γύρω μου να δω τι γίνεται αλλά πρέπει να ήμουν ο μόνος.

Όλοι οι άλλοι δούλευαν λες και βρίσκονταν στο γραφείο τους.

Και τότε κατάλαβα τι θα πει να σε αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο σαν ενήλικο.

Τελείωσα, άφησα το τετραδιάκι μου στην έδρα και έφυγα.

Όταν βγήκε ο βαθμός πήγα στη Γραμματεία, με καλωσόρισαν, με έβαλαν να καθίσω σε μια πολυθρόνα, μου έδωσαν πίσω το τετραδιάκι μου διορθωμένο και ένα καρτελάκι με τον βαθμό μου αριθμητικά και ολογράφως (καθώς και τη θέση μου στην τάξη). Καμιά δεκαριά χρόνια μετά κάνω τις πρώτες εξετάσεις στο ΟΠΑ, στο Τμήμα Οικονομικών.

Τα τρία μεγάλα αμφιθέατρα φουλαριστά.

Ανοικτά βιβλία βέβαια και θέματα πολλαπλών επιλογών σε 4 διαφορετικές βερσιόν. 6-7 κυρίες (βοηθοί και υποψήφιες διδακτόρισσες) για να με βοηθήσουν.

Τους εξηγώ το σύστημα και οι πιο μικρές, το πιάνουν αμέσως, ενθουσιάζονται και αρχίζουν να μοιράζουν τα θέματα με τον σωστό τρόπο.

Οι μεγαλύτερες δυσανασχετούν (όχι όλες, οι μισές). Μετά την εξέταση με πλησιάζουν αρκετά παιδιά και τα λέμε.

Μαθαίνω το εξής: Μια επιτηρήτρια, που δεν μπορούσε να καταλάβει το σύστημα, δυσανασχετούσε συνεχώς και κάποια στιγμή είπε δυνατά (ώστε να ακουστεί), περιφρονητικά και θυμωμένα: «Μα πού νομίζει ότι βρίσκεται, στο Χάρβαρντ;» Δεν μου έκανε εντύπωση η δική της αντίδραση αλλά εκείνη των παιδιών.

Αισθάνθηκαν πολύ περήφανα που είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια τέτοια εξέταση και την ευκαιρία αυτή την ένιωσαν ακόμα καλύτερα όταν άκουσαν τη γκρίνια μιας κυρίας που εξέφρασε αυθόρμητα ό,τι πιο παρωχημένο και αραχνιασμένο εκπροσωπούσε.

Την ευχαριστώ που το έκανε γιατί έτσι έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να καταλάβουν πως όσα είχαν εσωτερικοποιήσει μέχρι τότε και τα θεωρούσαν δεδομένα, θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους