Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα χρόνια της ποδοσφαιρικής αθωότητας, οι δημοσιογράφοι έπαιζαν ποδόσφαιρο απέναντι στους ηθοποιούς μπροστά σε χιλιάδες θεατές.

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τότε που ο Θανάσης Βέγγος αποθεωνόταν σε κάθε του κίνηση.

Στη δεκαετία του ’80 ήρθαν τα πρώτα πρωταθλήματα ανάμεσα σε ομάδες μέσων ενημέρωσης.

Το 1988, η κατάκτηση του τίτλου από την ομάδα της εφημερίδας «24 ώρες», σημάδεψε τα τελευταία σχολικά μου χρόνια.

Ίσως γιατί ο ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής του 1977, Νικήτας Γαβαλάς ήταν πια διευθυντής των 24 ωρών.

Και εμείς καμαρώναμε οικογενειακώς για εκείνον τον τίτλο.

Στη δεκαετία του ’90, η ομάδα του ραδιοφωνικού σταθμού Flash, «στέγασε» αρχικώς τα δικά μου ποδοσφαιρικά όνειρα στο πρωτάθλημα Τύπου.

Όμως, πριν προλάβουμε να ανοιγοκλείσουμε τα βλέφαρά μας, κύλησαν δεκαετίες.

Για να φθάσουμε στο σημερινό τελικό του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, ο οποίος αφιερώθηκε στα 100 χρόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου που αγαπήσαμε.

Και πως τα φέρνει η ζωή.

Η ομάδα των ηθοποιών διεκδίκησε τον τίτλο.

Παραδοσιακή δύναμη… Στα μάτια μου, ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αθλουμένων Εργαζομένων στα Μέσα Ενημέρωσης, Τάσος Δρακωτός, μαζί με όλα τα μέλη του συμβουλίου, μοιάζουν με τους τελευταίους των ρομαντικών.

Αφιερώνοντας εθελοντικά αμέτρητες ώρες, διοργανώνουν πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, πινγκ πονγκ και padel.

Το βραβείο που παρέλαβα σήμερα από τα χέρια του προέδρου, είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου.

Μου έδειξε τα μονοπάτια και τις αρχές στα χρόνια της ποδοσφαιρικής αθωότητας, για να μη χάσω ποτέ τον προσανατολισμό μου.

Και στο ερώτημα, τι σημαίνουν αυτοί οι αγώνες για τους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές - εργαζομένους στα μέσα ενημέρωσης, η απάντηση είναι μονολεκτική: «Ψυχοθεραπεία».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους