Η οσφρητική κόπωση του Πειραιά στη δυσοσμία και η αφωνία της δημοτικής αρχής Η έντονη οσμή λίγες ημέρες πριν που προσομοίαζε με «γκάζι» και αναστάτωσε πρόσφατα το παραλιακό μέτωπο και τα νότια...

Πλήρες Κείμενο:

Η οσφρητική κόπωση του Πειραιά στη δυσοσμία και η αφωνία της δημοτικής αρχής Η έντονη οσμή λίγες ημέρες πριν που προσομοίαζε με «γκάζι» και αναστάτωσε πρόσφατα το παραλιακό μέτωπο και τα νότια προάστια της Αττικής, προκαλώντας μπαράζ κλήσεων στις αρχές και έντονη ανησυχία στους πολίτες δεν ήταν αρκετή να κουνήσει φύλλο στις αρμόδιες αρχές του Πειραιά Συνηθισμένοι στη βρώμα οι δημοτες του ευρύτερου Πειραιά δεν ανέμεναν να γίνει θέμα καθώς έχουμε αναπτύξει ανοσία στην αδιαφορία της πολιτείας για τη δημόσια υγεία της πίσω αυλης της Αττικης Αντίθετα, στο Παλαιό Φάληρο και τη Νέα Σμύρνη, όπου ο αέρας η ίδια μυρωδιά προκάλεσε σοκ και πανικό και προβλήθηκε τις πρωτες ώρες από τα μέσα ως πρόβλημα αυτών των περιοχών.

Παρά τις άμεσες διαβεβαιώσεις των εταιρειών διανομής και του Αστεροσκοπείου Αθηνών ότι δεν υπήρξε καμία διαρροή ή πτώση πίεσης στο αστικό δίκτυο φυσικού αερίου, το φαινόμενο παρέμεινε για ώρες άλυτο.

Κορυφαίοι επιστήμονες, όπως ο καθηγητής Δημοσθένης Σαρηγιάννης, «φωτογράφισαν» τελικά μια συγκεκριμένη χημική υπογραφή: αυτή των μερκαπτανών.

Πρόκειται για θειούχες ενώσεις με εξαιρετικά έντονη οσμή, οι οποίες, πέρα από τεχνητά οσμοθέτικα στα καύσιμα, παράγονται και με απόλυτα φυσικό τρόπο στον βυθό των λιμανιών από την αναερόβια αποσύνθεση της οργανικής ύλης που συσσωρεύεται εκεί για δεκαετίες.

Η επιστημονική αυτή διαπίστωση στρέφει αναπόφευκτα το βλέμμα στα μεγάλα λιμενικά έργα και τις εκτεταμένες βυθοκορήσεις που πραγματοποιούνται τα τελευταία δύο χρόνια στην περιοχή του Πειραιά.

Η λάσπη του βυθού, πλούσια σε εγκλωβισμένο υδρόθειο και μεθυλομερκαπτάνη, αναμοχλεύεται και μεταφέρεται σε ανοιχτές φορτηγίδες στην Πειραϊκή, καθώς και σε ειδική έκταση 1.800 τ.μ. στη Δραπετσώνα για διαχωρισμό.

Υπό κανονικές συνθήκες, η χρήση ασβέστη «κλειδώνει» χημικά αυτές τις ενώσεις αυξάνοντας το pH, ώστε να μην εξατμίζονται.

Από την άλλη, οι ειδικοί εξετάζουν σοβαρά το σενάριο της απελευθέρωσης αυτών των ενώσεων κατά τον καθαρισμό δεξαμενών (degassing) δεξαμενόπλοιων ή κατά τη διαχείριση υγραερίου (LPG) στο αγκυροβόλιο.

Ωστόσο, τη συγκεκριμένη ημέρα, η θερμοκρασία των 20-22 βαθμών Κελσίου σε συνδυασμό με το φαινόμενο της θερμοκρασιακής αναστροφής λειτούργησαν ως ατμοσφαιρική «κουκούλα». Οι ρύποι εγκλωβίστηκαν χαμηλά στο έδαφος και δεν μπόρεσαν να διασκορπιστούν ψηλά στην ατμόσφαιρα.

Το καθοριστικό «κλειδί» για τη γεωγραφική εξάπλωση του φαινομένου ήταν οι νότιοι άνεμοι που έπνεαν στην περιοχή.

Ο άνεμος λειτούργησε ως ιμάντας μεταφοράς, παρασύροντας το πυκνό σύννεφο της οσμής από το σημείο μηδέν της Δραπετσωνας και της Πειραϊκής και σπρώχνοντάς το παράλληλα με την ακτογραμμή.

Μέσω μεγάλων οδικών αξόνων όπως η Συγγρού και η Αμφιθέας, οι οποίοι λειτούργησαν ως φυσικές σήραγγες αέρα (tunneling), η μυρωδιά διεισδυσε βαθιά στον αστικό ιστό.

Έτσι, περιοχές που δεν βρέχονται από θάλασσα, όπως η Νέα Σμύρνη και ο Άγιος Δημήτριος, «ποτίστηκαν» από τη δυσοσμία, καθώς οι μερκαπτάνες έγιναν αμέσως αντιληπτές από την ανθρώπινη μύτη ακόμη και σε απειροελάχιστες συγκεντρώσεις (της τάξης των μερών ανά δισεκατομμύριο). Στο καθαρά χημικό και μετεωρολογικό κομμάτι, η κατανομή των αερίων μαζών ακολουθεί φθίνουσα πορεία: οι υψηλότερες και πιο επικίνδυνες συγκεντρώσεις σημειώθηκαν στην πηγή (Δραπετσώνα, Πειραιάς), μεσαίες προς υψηλές στην «πορτοκαλί» ζώνη (Μοσχάτο, Καλλιθέα), μεσαίες στη Νέα Σμύρνη και χαμηλότερες στη «κίτρινη» ζώνη διασποράς (Γλυφάδα). Παρά το γεγονός αυτό, η διαχείριση της κρίσης ανέδειξε μια κρατική παραδοξότητα. Στην Καλλιθέα και τη Νέα Σμύρνη, όπου οι συγκεντρώσεις είχαν ήδη αρχίσει να αραιώνουν λόγω της απόστασης, υπήρξε άμεση κινητοποίηση με προληπτικές εκκενώσεις σχολείων και σπιτιών.

Αντίθετα, στον Πειραιά, ο οποίος βρισκόταν στο επίκεντρο της ρύπανσης και εισέπνευσε το πιο βαρύ και αυτούσιο φορτίο, επικράτησε η συνηθισμένη αδράνεια, με τις αρχές απλώς να «κάθονται και να κοιτάνε». Αυτή η δυσαναλογία στην αντίδραση αποκαλύπτει τη διαχρονική παθογένεια της κατακερματισμένης ευθύνης, την οποία κατήγγειλε ανοιχτά και ο καθηγητής Φυσικών Καταστροφών Κώστας Συνολάκης, τονίζοντας ότι οι αρμόδιοι φορείς έσπευσαν απλώς «να πετάξουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλον». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επίσημη απάντηση του Λιμεναρχείου προς το Παρατηρητήριο Πειραϊκής, το οποίο δήλωσε κατηγορηματικά πως «το λιμάνι δεν έχει τίποτα, δεν προέρχονται όλα από εδώ», αποκλείοντας εκ των προτέρων τις δικές του δραστηριότητες.

Πέρα από την αισθητική ενόχληση, το περιστατικό αυτό εγείρει ένα μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας, καθώς οι συγκεκριμένες χημικές ενώσεις δεν είναι αθώες.

Ακόμη κι αν δεν επιτεύχθηκαν επίπεδα ακραίας τοξικότητας, η έκθεση σε μερκαπτάνες και υδρόθειο προκαλεί άμεσα συμπτώματα όπως έντονες κεφαλαλγίες, ναυτία, ζάλη και ερεθισμό του αναπνευστικού συστήματος.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η συστηματική επανάληψη τέτοιων επεισοδίων επιβαρύνει μακροπρόθεσμα τον οργανισμό, ενώ θέτει σε άμεσο κίνδυνο τις ευπαθείς ομάδες, όπως άτομα με άσθμα ή Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), ηλικιωμένους και μικρά παιδιά.

Για τους πληθυσμούς αυτούς, η απουσία έγκαιρης ενημέρωσης το γνωστό 112 που ποτέ δεν ηχεί στο σωστό τόπο και χρόνο, ώστε να προστατευτούν κλείνοντας ερμητικά τα παράθυρά τους, συνιστά σοβαρή παράλειψη των μηχανισμών πολιτικής προστασίας.

Η απουσία άμεσων δειγματοληψιών και μετρήσεων την ώρα του συμβάντος στερεί από τους επιστήμονες τα σκληρά δεδομένα που θα αποδείκνυαν την ακριβή επικινδυνότητα του αερίου, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους σε ένα επαναλαμβανόμενο βιομηχανικό μοτίβο που απαιτεί, επιτέλους, διαφάνεια και αυστηρά περιβαλλοντικά πρωτόκολλα.#dystopicPiraeus #παρατηρητηριοπειραικης#δυσοσμια# βυθοκορήματα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους