Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γιάννης Βαρδής πήγε λέει σε παπά να διαβάσει τον Tyler Dorsey, τον Nikola Milutinov, τον Sasha Vezenkov και τον Evan Fournier.

Όχι για κακό μάτι.

Για κάτι χειρότερο: για την κατάρα της αιώνιας ελληνικής υπερβολής.

Γιατί στην Ελλάδα ο παίκτης δεν αρκεί να παίζει μπάσκετ.

Πρέπει να είναι μύθος, θρησκεία, ψυχοθεραπεία και εθνική αποκατάσταση μαζί.

Ένα τρίποντο και βαφτίζεται προφήτης.

Δύο άστοχα και ζητάνε εξορκισμό.

Ο λαός δεν βλέπει αγώνα· ψάχνει σωτήρα με pick and roll.

Ο παπάς άνοιξε το ευχολόγιο κι αντί για δαιμόνια βρήκε σχόλια στο Twitter, καφενειακές αναλύσεις και κάτι μεσήλικες που μιλάνε για “DNA νικητή” ενώ λαχανιάζουν ανεβαίνοντας δυο σκαλιά. “Τέκνα μου”, είπε, “δεν σας κυνηγάει μάγια.

Η ανάγκη σας να πιστέψετε σε κάτι σας κυνηγάει”. Κι ο Tyler Dorsey κοιτούσε απορημένος, λες και πρώτη φορά κατάλαβε πως στην Ελλάδα ο αθλητής δεν είναι άνθρωπος.

Είναι δοχείο προσδοκιών. Ο Nikola Milutinov σταυροκοπιόταν όχι για την ψυχή του, αλλά για τα γόνατά του και την υπομονή του με όλο αυτό το θέατρο. Ο Sasha Vezenkov χαμογελούσε πικρά, σαν να ήξερε ότι στην αποθέωση κρύβεται ήδη η επόμενη σταύρωση.

Και ο Evan Fournier, ξένος άνθρωπος, κατάλαβε ξαφνικά το μεγαλύτερο ελληνικό δόγμα: εδώ δεν αγαπάμε πραγματικά τους ήρωες — αγαπάμε την ιδέα να τους καταστρέφουμε όταν πάψουν να μας θυμίζουν αυτό που θα θέλαμε να είμαστε.

Ο παπάς τελείωσε το διάβασμα, έκλεισε το βιβλίο και είπε: “Δεν έχετε ανάγκη από ευχή. Από καθρέφτη έχετε ανάγκη.”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους