Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι δύσκολο να βλέπεις τον αντίπαλό σου στο Final Four κι εσύ να είσαι στον καναπέ.

Είναι πιο δύσκολο να βλέπεις τον αντίπαλό σου να παίζει τελικό.

Είναι ακόμα πιο δύσκολο να βλέπεις τον αντίπαλό σου να σηκώνει Ευρωλίγκα.

Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο.

Να τη σηκώνει στην πόλη σου.

Να έχεις χιλιάδες οπαδούς του Θρύλου να κάνουν πάρτι στη γειτονιά σου.

Να κλείνουν δρόμους.

Να φωνάζουν συνθήματα.

Να ακούγονται βαρελότα.

Να τρέμουν μπαλκόνια.

Να γίνεται η Αθήνα Πειραιάς για ένα βράδυ.

Και όμως… ούτε αυτό είναι το απόλυτο.

Το απόλυτο είναι άλλο.

Να τη σηκώνει μέσα στο σπίτι σου.

Στα καρεκλάκια σου.

Στο παρκέ σου.

Στο lounge σου.

Στα ηχεία σου.

Στους τοίχους σου.

Στον αέρα που νόμιζες ότι σου ανήκει.

Εκεί που άλλοι έλεγαν “το σπίτι μας”, να ακούγεται από τα βεβηλωμένα ηχεία: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.

Και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.

Να βλέπεις το γήπεδό σου να γίνεται σκηνικό ερυθρόλευκης στέψης.

Να βλέπεις τα φώτα σου να πέφτουν πάνω στην κούπα του Θρύλου.

Να βλέπεις το παρκέ σου να γράφει ιστορία για άλλον.

Να ακούς τα decibels των Ολυμπιακών να καρφώνονται στους τοίχους και να μένουν εκεί για χρόνια.

Γιατί κάποια βράδια δεν τελειώνουν όταν σβήνουν τα φώτα. Μένουν.

Σαν αντίλαλος.

Σαν σημάδι.

Σαν εφιάλτης με κόκκινο κασκόλ.

Και αν καμιά φορά, αργά τη νύχτα, σταθεί κανείς μόνος του μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ, σε απόλυτη ησυχία… Μπορεί να ορκιστεί ότι ακόμα ακούγονται οι τρελοί που ήταν εκεί.

Αυτοί που φώναζαν.

Αυτοί που έκλαιγαν.

Αυτοί που τραγουδούσαν.

Αυτοί που είδαν τον Θρύλο να το σηκώνει μέσα στο “σπίτι” σας.

Και τότε υπάρχουν δύο επιλογές: Ή παραδέχεσαι ότι το έζησες.

Ή πας κατευθείαν στον τρελογιατρό. Μην το αφήσετε να χρονίσει. Μάθετε να βλέπετε μόνοι σας τα σημάδια. #OlympiacosBC #Euroleague #Final4

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους