Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νίκη απέναντι στο «Artwashing»: Γιατί η ακύρωση του Εθνικού Θεάτρου στην Ομόνοια είναι βαθιά πολιτική Η εσπευσμένη, αόριστη και αμήχανη ακύρωση της περφόρμανς «Δωμάτια με θέα» –καθώς και η απόσυρση του ιδιοκτήτη της αλυσίδας Brown Hotels, Leon Avigad, από το πάνελ του Εθνικού Θεάτρου– δεν είναι μια απλή «τροποποίηση προγράμματος». Είναι μια σημαντική, καθαρή νίκη των ανθρώπων της τέχνης, του αντιπολεμικού κινήματος και της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Παραμενει ομως αγνωστη η εννοια της θεσμικης ευθυνης για το Εθνικο που δεν εξηγησε τους λογους που ακυρωσε την εκδηλωση Πίσω από τη βιτρίνα της «ευαισθητοποίησης» και του «διαλόγου» για μια δήθεν «αμαρτωλή Ομόνοια», επιχειρήθηκε ένας επικίνδυνος διπλός μηχανισμός που οφείλουμε να αναλύσουμε σε βάθος: 1. Το real estate και ο βίαιος εκτοπισμός (Gentrification) Η Ομόνοια δεν είναι ένα εξωτικό σκηνικό, ούτε ένα αισθητικό concept προς πολιτιστική κατανάλωση για το προνομιούχο κοινό.

Είναι μια ζωντανή γειτονιά με μετανάστες, μικροπωλητές, εργαζόμενους και ευάλωτους ανθρώπους που βιώνουν καθημερινά την κρατική εγκατάλειψη και τη βία.

Όταν ένας δημόσιος θεσμός όπως το Εθνικό Θέατρο συνεργάζεται με μεγαλοεπενδυτές που αγοράζουν μαζικά τη γειτονιά, η τέχνη μετατρέπεται σε προπέτασμα καπνού.

Γίνεται το εργαλείο για να «εξωραϊστεί» ο βίαιος εκτοπισμός των φτωχότερων στρωμάτων και να παραδοθεί ο δημόσιος χώρος στα χέρια του real estate. 2. Το διεθνές «ξέπλυμα» (Artwashing) της πολεμικής μηχανής Η επιλογή του Brown Acropol δεν ήταν μια τυχαία χωροταξική επιλογή.

Όταν το ελληνικό τμήμα του BDS, οι Mothers Against Genocide και άλλες συλλογικότητες κατήγγειλαν ότι ο ιδρυτής της συγκεκριμένης ισραηλινής αλυσίδας προσφέρει δωρεάν διακοπές σε στρατιώτες του IDF, το ζήτημα πήρε τις πραγματικές του διαστάσεις. Το Εθνικό Θέατρο, συνειδητά ή ασυνείδητα, έγινε αρωγός στο «ξέπλυμα» ενός κράτους που αυτή τη στιγμή κατηγορείται διεθνώς για γενοκτονία.

Η τέχνη χρησιμοποιήθηκε για να κανονικοποιήσει οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που είναι βαμμένα με το αίμα ενός λαού.

Η υποκρισία της διοίκησης του Εθνικού Θεάτρου αποκαλύφθηκε πλήρως: από τη μία μιλούσαν για «γόνιμο διάλογο» και από την άλλη απενεργοποιούσαν τα σχόλια στις ανακοινώσεις τους, φοβούμενοι την κατακραυγή.

Ο πραγματικός διάλογος δεν γίνεται στις σουίτες των ξενοδοχείων των χορηγών της γενοκτονίας, ούτε με αποκλεισμένους τους ίδιους τους κατοίκους της πλατείας και της ευρυτερης περιοχης που σημειωνω αντιμετωπιζονται ως commodity μεσα απο το να μοιραζονται την ζωη τους στο πλαισιο ενος τετοιου project.Μην εχει κανεις καμμια αυταπατη περι αυτου.

Αυτή η ακύρωση σπάει τη σιωπή.

Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους θεσμούς : Οι γειτονιές μας δεν είναι προς πώληση, οι ζωές των ανθρώπων στην Ομόνοια δεν είναι τουριστικό αξιοθέατο και η αλληλεγγύη μας στην Παλαιστίνη δεν εξαγοράζεται. Καμία συνενοχή με το real estate της συμφοράς, κανένα βήμα στους χορηγούς της γενοκτονίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους