Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νίκη απέναντι στο «Artwashing»: Γιατί η ακύρωση του Εθνικού Θεάτρου στην Ομόνοια είναι βαθιά πολιτική Η εσπευσμένη, αόριστη και αμήχανη ακύρωση της περφόρμανς «Δωμάτια με θέα» –καθώς και η απόσυρση του Ισραηλινου ιδιοκτήτη της αλυσίδας Brown Hotels, Leon Avigad, από το πάνελ του Εθνικού Θεάτρου– δεν είναι μια απλή «τροποποίηση προγράμματος». Είναι μια σημαντική, καθαρή νίκη των ανθρώπων της τέχνης, του αντιπολεμικού κινήματος και της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Το Εθνικο Θεατρο δεν ανελαβε δυστυχώς την θεσμικη ευθυνη που του αναλογει να εξηγησει τους λογους της ακυρωσης και να τοποθετηθει καθαρα.

Πίσω από τη βιτρίνα της «ευαισθητοποίησης» και του «διαλόγου» για μια δήθεν «αμαρτωλή Ομόνοια», επιχειρήθηκε ένας επικίνδυνος διπλός μηχανισμός που οφείλουμε να αναλύσουμε σε βάθος: 1. Το real estate και ο βίαιος εκτοπισμός (Gentrification) Η Ομόνοια δεν είναι ένα εξωτικό σκηνικό, ούτε ένα αισθητικό concept προς πολιτιστική κατανάλωση για το προνομιούχο κοινό.

Είναι μια ζωντανή γειτονιά με μετανάστες, μικροπωλητές, εργαζόμενους και ευάλωτους ανθρώπους που βιώνουν καθημερινά την κρατική εγκατάλειψη και τη βία.

Όταν ένας δημόσιος θεσμός όπως το Εθνικό Θέατρο συνεργάζεται με μεγαλοεπενδυτές που αγοράζουν μαζικά τη γειτονιά, η τέχνη μετατρέπεται σε προπέτασμα καπνού.

Γίνεται το εργαλείο για να «εξωραϊστεί» ο βίαιος εκτοπισμός των φτωχότερων στρωμάτων και να παραδοθεί ο δημόσιος χώρος στα χέρια του real estate. 2. Το διεθνές «ξέπλυμα» (Artwashing) της πολεμικής μηχανής Η επιλογή του Brown Acropol δεν ήταν μια τυχαία χωροταξική επιλογή.

Όταν το ελληνικό τμήμα του BDS, οι Mothers Against Genocide και άλλες συλλογικότητες κατήγγειλαν ότι ο ιδρυτής της συγκεκριμένης ισραηλινής αλυσίδας προσφέρει δωρεάν διακοπές σε στρατιώτες του IDF, το ζήτημα πήρε τις πραγματικές του διαστάσεις. Το Εθνικό Θέατρο, συνειδητά ή ασυνείδητα, έγινε αρωγός στο «ξέπλυμα» ενός κράτους που αυτή τη στιγμή κατηγορείται διεθνώς για γενοκτονία.

Η τέχνη χρησιμοποιήθηκε για να κανονικοποιήσει οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που είναι βαμμένα με το αίμα ενός λαού.

Η υποκρισία της διοίκησης του Εθνικού Θεάτρου αποκαλύφθηκε πλήρως: από τη μία μιλούσαν για «γόνιμο διάλογο» και από την άλλη απενεργοποιούσαν τα σχόλια στις ανακοινώσεις τους, φοβούμενοι την κατακραυγή.

Ο πραγματικός διάλογος δεν γίνεται στις σουίτες των ξενοδοχείων των χορηγών της γενοκτονίας, ούτε με αποκλεισμένους τους ίδιους τους κατοίκους της πλατείας και της ευρυτερης περιοχης που σημειωνω αντιμετωπιζονται ως commodity μεσα απο το να μοιραζονται την ζωη τους στο πλαισιο ενος τετοιου project.Μην εχει κανεις καμμια αυταπατη περι αυτου.

Αυτή η ακύρωση σπάει τη σιωπή.

Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους θεσμούς : Οι γειτονιές μας δεν είναι προς πώληση, οι ζωές των ανθρώπων στην Ομόνοια δεν είναι τουριστικό αξιοθέατο και η αλληλεγγύη μας στην Παλαιστίνη δεν εξαγοράζεται.

Καμία συνενοχή με το real estate της συμφοράς, κανένα βήμα στους χορηγούς της γενοκτονίας. The Victory Against "Artwashing": Why the National Theatre's Cancellation in Omonia is Deeply Political The rushed, vague, and awkward cancellation of the performance "Rooms with a View"—as well as the withdrawal of Brown Hotels chain owner, Leon Avigad, from the National Theatre's panel—is not a mere "program amendment." It is a significant, clear victory for artists, the anti-war movement, and solidarity with the Palestinian people.

Behind the storefront of "awareness" and "dialogue" regarding a supposedly "sinful Omonia," a dangerous dual mechanism was attempted, which we must analyze in depth: 1. Real Estate and Forced Displacement (Gentrification) Omonia is neither an exotic backdrop nor an aesthetic concept for cultural consumption by a privileged audience.

It is a vibrant, living neighborhood of immigrants, street vendors, workers, and vulnerable people who experience state neglect and violence on a daily basis.

When a public institution like the National Theatre collaborates with mega-investors buying up the neighborhood en masse, art turns into a smokescreen.

It becomes the tool to "beautify" the forced displacement of the poorest social strata and hand over public space to real estate interests. 2. The International "Artwashing" of the War Machine The selection of Brown Acropol was not an accidental spatial choice.

When the Greek chapter of the BDS, Mothers Against Genocide, and other collectives denounced that the founder of this specific Israeli hotel chain offers free vacations to IDF soldiers, the issue took on its true dimensions. The National Theatre, consciously or not, became an accomplice in the "washing" of a state currently accused internationally of genocide.

Art was weaponized to normalize economic and political interests stained with the blood of a people.

The hypocrisy of the National Theatre's management was fully exposed: on one hand, they spoke of "fruitful dialogue," and on the other, they deactivated comments on their announcements, fearing the public backlash.

Genuine dialogue does not take place in the hotel suites of genocide sponsors, nor by excluding the very residents of the square and the wider area—who, it should be noted, are treated as a commodity by being asked to share their lives within the framework of such a project.

Let no one have any illusions about this.

This cancellation breaks the silence.

It sends a crystal-clear message to public institutions: Our neighborhoods are not for sale, the lives of the people in Omonia are not a tourist attraction, and our solidarity with Palestine cannot be bought out. No complicity with predatory real estate, not a single step given to the sponsors of genocide.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους