Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα μπασκετόφιλοι... Από το 1984 και το τελευταίο πρωτάθλημα είχαν περάσει δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Δύσκολα χρόνια που συνδέθηκαν με τη σταδιακή αποχώρηση των παιχτών που αποτελούσαν σημείο αναφοράς (Κορωναίος, Κοκολάκης, Κόντος) και τη λειψυδρία τίτλων, με μοναδικό παράσημο το Κύπελλο του 1986.

Η τριάδα Ιωάννου, Ανδρίτσου, Στεργάκου προσπαθούσε για το καλύτερο κάθε σεζόν αλλά ο Άρης είχε ξεφύγει κατά πολύ για τα ελληνικά δεδομένα και ο ΠΑΟΚ ακολουθούσε και αυτός κατά πόδας, τα σκήπτρα του μπάσκετ είχαν ανηφορίσει προς Θεσσαλονίκη μεριά. Οι Γιαννακόπουλοι έριχναν αβέρτα χρήμα στον πίθο των Δαναϊδών, έφεραν στον "Τάφο του Ινδού" τη νουβέλ βαγκ της εποχής που εκφραζόταν στις μορφές των Αλβέρτη, Οικονόμου και Μυριούνη, εξαιρετικούς Αμερικανούς βετεράνους και νέα παιδιά, μέχρι και προπονητή δις πρωταθλητή Ευρώπης αλλά ακόμα και αυτοί δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την 8η θέση του 1992 και την αποτυχία εξόδου στα ευρωπαϊκά κύπελλα μετά από 24 χρόνια.

Η απόκτηση κυρίως του Γκάλη, έφερε το πνεύμα νικητή που χρειαζόταν η ομάδα, ο Παναθηναϊκός επανήλθε στις πρώτες θέσεις και το κυνήγι του πρωταθλήματος, κατέκτησε ξανά έναν τίτλο, ξεκίνησε να χτίζει το ευρωπαϊκό του όνομα που κατέληξε στην άφιξη του Ντομινίκ και τον θρίαμβο στο Παρίσι.

Το πρωτάθλημα όμως; Παρέμενε άπιαστο, ο Ολυμπιακός το είχε φυλακίσει στον Πειραιά για μια πενταετία και δεν ήταν εύκολο να το αφήσει.

Χρειάστηκε η τρίποντη βόμβα του Στογιάκοβιτς μέσα στο ΣΕΦ για να εκπέσει του θρόνου του ο Ολυμπιακός αλλά και η σύμπραξη στο ΟΑΚΑ αθλητών γαλουχημένων στον πρωταθλητισμό, στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Ράτζα και Σκοτ πήραν από το χέρι τον Παναθηναϊκό και τον επανέφεραν στην κορυφή, βάζοντας τις βάσεις για τα χρυσά χρόνια του Τριφυλλιού, σαν σήμερα το 1998... AntreasTsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους