Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στα Επίκαιρα του ΠΟΙΕΙΝ: «Καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής) Η μυστηριώδης οσμή αερίου στην Αθήνα ίσως είναι μια έξοχη άσκηση της φαντασίας μας ή του ενστίκτου μας.

Όχι όμως του συνωμοσιολόγου εαυτού μας.

Ούτε του φοβισμένου.

Του άλλου.

Εκείνου που μπορεί ακόμα να πιστεύει, έστω κι αν πρέπει να υποστεί αυτές τις θειούχες ενώσεις στα ρουθούνια του -όπως το ποίημα του Boris Vian-, οτι υπάρχει κάτι το ανεξήγητο στην ατμόσφαιρα της πόλης.

Κάτι που έρχεται από τη θάλασσα ή το βουνό.

Όχι όμως από παράνομη εκπομπή υγραερίου.

Όχι πάλι από κάτι προβλέψιμο.

Νισάφι πια.

Ή ακόμα καλύτερα.

Οτι έρχεται από σφραγισμένα μπαούλα που άνοιξαν ταυτόχρονα σε χιλιάδες σπίτια απελευθερώνοντας μυρωδιές αιώνων.

Από «καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη», όπως τις τραγουδάνε οι Χαΐνηδες.

Από ματαιωμένα όνειρα που δεν άντεξαν και ξεχύθηκαν ένα βράδυ απ’ τις καμινάδες μας.

Από ιδρωμένα κορμιά εραστών που έχουν χρόνια να συναντηθούν.

Θα μπορούσαν να είναι πολλές οι αφετηρίες της.

Πράγματι, καμία Πυροσβεστική, Λιμενικό, συνεργεία του ΔΕΣΦΑ και τεχνικά κλιμάκια της Enaon EDA κ.ά. δεν μπορούν να την εντοπίσουν.

Τα όργανα μέτρησής τους δεν είναι τόσο εξαιρετικά ευαίσθητα.

Κι όμως αυτή η οσμή δεν είναι ό,τι πιο τρομακτικό.

Αυτό που πραγματικά ταράζει είναι μήπως τελικά γίναμε ο ήρωας του Ζίσκιντ.

Χωρίς προσωπική μυρωδιά.

Κι ακόμα χειρότερο.

Αν κλείσουμε τα μάτια-οθόνες, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε μοναχά από τη μυρωδιά τους; Μπορούμε; *Πηγή φωτογραφίας: https://www.behance.net/gallery/22868439/Perfume-The-Story-of-a-Murderer https://www.poiein.gr/2026/05/23/%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%bd%ce%b5-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ae-%ce%ba%ce%b9-%ce%b1%ce%b8%ce%ac%ce%bb%ce%b7/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους