Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δηθενιές και πλαστικές εικόνες Του Γιώργη Γιαννακέλλη Πιθανολογώ ότι ελάχιστους/ες θα ακουμπήσω με αυτό που θα γράψω τώρα.

Ισως, αν και νομίζω ότι τα πάω σχετικά καλά με τον γραπτό λόγο, να βρίσκομαι σε αδυναμία να μεταφέρω αυτούσια αυτό που σκέπτομαι.

Εχει προχωρήσει αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, και βάζοντας μια ουισκιά, στο χαλαρό, στην βεράντα του σπιτιού μου, είπα να κάνω μια τσάρκα στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο facebook.

Τράκαρα μια δηθενιά, μια “πλαστική” εικόνα, που με παρακίνησε να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις.

Συγκεκριμένα παρακολούθησα ένα βιντεάκι που είχε αναρτήσει μια “Ακαδημία ζεϊμπέκικου”, με κάποια άτομα να χορεύουν ένα αριστουργηματικό ορχηστρικό κομμάτι του Λοϊζου -το “ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”- και από κάτω να ακολουθούν εκατοντάδες επιβραβευτικά σχόλια για τις επιδόσεις των χορευτών. Με κάποια υπερβολή θα έλεγα ότι μελαγχόλησα. Κι αυτό γιατί https://vathikokkino.gr/archives/219377

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους