Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές φωτογραφιες απ' την τυχαία χθεσινή βιωματική μου επίσκεψη και κάτω από την επίμονη προτροπή καλής φίλης, μετά το τέλος της θεατρικής παράστασης του Δημ. Θεάτρου Άργους(θα γράψω λίγα λόγια άλλη φορά), να επισκεφθούμε το Ναό του Αγ. Κωσταντίνου στο Άργος.

Εκεί, στην άκρη της πόλης στα νοτιοδυτικά της, σε πολύ κοντινή απόσταση από το σπουδαίο Αρχαίο θέατρο και την αγορά της περίλαμπρης και δοξασμένος αυτής Αρχαίας πόλης, δεσπόζει ο Ναος του Αγ. Κωνσταντίνου.

Υπάρχουν φορές που βλέπουμε διαφορετικά, ίσως ακόμα και για πρώτη φορά την ομορφιά ενός τόπου.

Αυτό συνέβει και σε εμένα εχθές.

Πάντα έβρισκα αφορμή για αρνητικά σχόλια για την πόλη του Άργους, νομίζω οι περισσότεροι το κάνουν αυτό.

Λίγο η άναρχη ρυμοτομία της, λίγο η δυσκολία με τα οχήματα στους στενούς δρόμους της που δεν αφήνουν περιθώριο στο μάτι να ανακαλύψει , να συναντηθεί με τις καλά κρυμμένες ομορφιές της, η βιασύνη που συνοδεύει πάντα το πέρασμα από την πόλη, γιατί πάντα υπήρξε πέρασμα, αφού βρισκόταν ανάμεσα στις δύο Υπερδυνάμεις της εποχής της, την Αθήνα και τη Σπάρτη.

Οι αρχαίες αυτές χαράξεις και διαδρομές, ακολούθησαν όλη την ιστορική πορεία της πόλης, ακόμα και σήμερα οι διαδρομές αυτές παραμένουν ίδιες, αφού η Πόλη συνέχισε και εξακολουθεί να ζει πάνω στα αρχικά χνάρια χάραξης της.

Αυτό όσο γοητευτικό κι αν είναι δεν παύει να γεννά και τεράστιες δυσκολίες στους σημερινούς κατοίκους της, μέσα απ' τις ανάγκες που γεννά ο σύγχρονος τρόπος να την ζει κανείς.

Κι όμως χθές αυτό ήταν ακριβώς που μου άρεσε περισσότερο.

Αυτή η πολυπλοκότητα και εγγύτητα.

Η πόλη ζει για χιλιάδες χρόνια πάνω στην ίδια ρυμοτομία και είναι απολύτως φυσικό ο σύγχρονος τρόπος ζωής να ασφυκτιά, να δυσανασχετεί καθώς απαιτεί άλλους χρόνους και συνθήκες διαβίωσης.

Όταν ησυχάζει όμως η πόλη το βράδυ από την κίνηση, μπορείς άνετα περπατώντας να ανακαλύψεις πραγματικά τέτοιες ομορφιές, που αν καταφέρεις να κάνεις και τις αναγκαίες συνδέσεις, αφήνουν χώρο στην εμπειρία μιας βαθιάς γνωριμίας με το βάθος του χρόνου της πόλης, την ιστορικότητά της, ακόμα και τους ανθρώπους της.

Με κάποιο τρόπο σου αποκαλύπτεται καθώς το στήθος της ανασαίνει παλμικά, με την ηρεμία μεγάλης κουρασμένης γυναίκας.

Ένα παλίμψηστο παραμένει, άναρχο και αναξιοποίητο ακόμα , ίσως ακριβώς γι'αυτό το λόγο και άκρως γοητευτικό. Ο Ναός του Αγ. Κωνσταντίνου είναι εγκιβωτισμένος μέσα σε ένα μεγαλοπρεπές, άλλοτε, Οθωμανικό Τζάμι της Α' φάσης της Τουρκοκρατίας χτισμένο και αυτό με τη σειρά του, πάνω στον Αρχαίο Ναό της Νικηφόρου Αφροδίτης.

Μάλιστα το μεγάλο μέρος του υπέρθυρου της εισόδου, εικάζεται πως έχει μεταφερθεί από τις διπλανές Μυκήνες.

Είναι εμπειρία μοναδική όλη αυτή η ανέγγιχτη ομορφιά.

Ίσως αξίζει, τώρα που ακόμα παραμένουν όλες οι γραμμές καθαρές, όλα τα ράμματα της ιστορίας ακόμα ανοιχτά να επισκεφθεί κανείς και να θαυμάσει αυτό το Μνημείο και τα τραύματα του.

Κυρίως αυτά.

Τέτοια ιστορικά Μνημεία έχουν ένα συγκλονιστικο τρόπο να χωνεύουν τις λατρευτικές ανάγκες των ανθρώπων μέσα στο χρόνο.

Χωνεύουν τις θρησκείες, την Τέχνη , την αρχιτεκτονική, μα και την ανάγκη κι αγωνία να απαντήσουν στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του θανάτου.

Αυτά, που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν για πάντα τον κύκλο της ζωής ανθρώπων και Θεών.

Έτσι, με την ευκαιρία της σημερινής μέρας, του υπέροχου και πολλαπλού αυτού Μνημείου που σήμερα γιορτάζει( γιορτάζω και εγώ , μάλιστα ακούω και στο όνομα Κώστας, αφού μια τέτοια μέρα γεννήθηκα), ας ευχηθώ στις εορτάζουσες και εορτάζοντες... Χρόνια πολλά και όμορφα. ( περισσότερα για την ιστορία του Μνημείου στο πρώτο σχόλιο). @

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους