ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΣΤΙΑ, σήμερα... Η ελπίδα, ως σύνθημα στον πολιτικό στίβο Επιτρέψτε μας να παραμένουμε πιστοί στην “Σχολή Ελένης Βλάχου”, στην οποία “φοιτήσαμε” από τις αρχές της Μεταπολιτεύσεως μέχρι την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ηταν μια “Σχολή” που δεν φημιζόταν για τα πλούτη ή τις τεράστιες κυκλοφορίες των εκδόσεών της, αλλά για το κύρος, την ποιότητα και, κυρίως, για την υπευθυνότητα με την οποία αντιμετώπιζε όλα τα θέματα και τον παλμό της κοινωνίας.

Θα θυμηθούμε , απλώς, ότι κάθε ημέρα, μέχρι να καθίσεις στο γραφείο σου, στο όμορφο κτίριο ης οδού Σωκράτους, χαιρετούσες τον Κωνσταντίνο Καλλιγά, τον Ανδρέα Φραγκιά, τον Ντίνο Τσαλόγλου, τον Δημήτρη Παπαναγιώτου, τον Στάμο Ζούλα, τον Βαγγέλη Μπίστικα, τον Μιχάλη Σταματελάτο, τον Κυριάκο Κορόβηλα και άλλους, σπουδαίους δημοσιογράφους, που ενέπνεαν σεαβασμό αλλά και δέος σε εμάς τους -τότε- νέους στον χώρο. Η Βλάχου, λοιπόν, το 1974, διορίσθηκε από τον -προσωπικό της φίλο- Κωνσταντίνο Καραμανλή “βουλευτής Επικρατείας”. Το 1977, δεν ήταν υποψήφια στις εκλογές και-όπως μας έλεγε- αισθάνθηκε “ανακούφιση”, καθώς στην Βουλή “δεν είχε να προσφέρει περισσότερα από ότι ως δημοσιογράφος”. Ετσι, επέστρεψε στο γραφείο της, με τις γάτες και τα βιβλία της και συνέχισε να αρθρογραφει πότε ως “Ε”, πότε ως “Άννα Κόντου” και σπανίως με το όνομά της... Όταν,λοιπόν, το 1981, το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας, στην καθιερωμένη σύσκεψη, είπε στους ευνεργάτες της: “Θα κερδίσει ο Παπανδρέου, διότι καλλιεργεί εκείνο που πάντα φέρνει αποτελέσματα.

Την ελπίδα, δηλαδή το “κάτι πρέπει να αλλάξει”. Και το κύριο άρθρο της εφημερίδας, την Δευτέρα των εκλογών του 1981, μιλούσε ακριβώς για την “Ελπίδα”, στην οποία βασίσθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και στην οποία πίστεψε ο κόσμος, έπειτα από δυο θητείες κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας του Καραμανλή. Η Βλάχου ποτέ δεν αντιμετώπισε το ΠΑΣΟΚ ως “δεξιά” ή ως “αντίπαλος” . Το αντιμετώπισε ως κυβέρνηση, ασκώντας κριτική στα όρια της δημοκρατικότητος και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Ποτέ, όμως, δεν έπαυε να τονίζει ότι “ο Παπανδρέου επένδυσε στην ελπίδα, αλλά είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”... Η πορεία του ΠΑΣΟΚ έδειξε ότι και η ελπίδα πεθαίνει και πολλές φορές σύρεται στα τάρταρα, όπως έγινε με τα ποσοστά που συγκέντρωσε το κόμμα μετά την τραγωδία που άρχισε με το Καστελόριζο.

Φυσικά, ουδείς μπορεί να αποκλείσει την ”Ελπίδα” από την ζωή. “Dum spiro spero” μαθαίναμε στο Γυμνάσιο και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι χωρίς την ελπίδα δεν μπορείς να δεις το αύριο με αισιοδοξία.

Το πρόβλημα, όμως, αρχίζει από την στιγμή που η ελπίδα γίνεται “καραμέλα” στην πολιτική ζωή και την επαγγέλλονται(και την χρησιμοποιούν) πολλοί.

Αυτή την εποχή, μια εποχή που γεννά νέους κομματικούς σχηματισμούς, σε μια χώρα που αναπτύχθηκε μέσα από τον δικομματισμό, η ελπίδα ακούγεται πάλι δυνατά, όχι μόνο ως σύνθημα, αλλά και ως “δόλωμα” για ένα ακροατήριο, που “δεν θέλει να ακούει τα ίδια, από τους ίδιους”. Το πλήθος, πάντως, “δεν ήταν εκεί”, όπως, επιτυχημένα, έγραψε μια εφημερίδα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους