Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ ΘΙΓΕΙ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ Αυτά που διαδραματίζονται καθημερινά τη μία με το σκάνδαλο των υποκλοπών, την άλλη με εκείνο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ή των Τεμπών, χωρίς υπερβολή, δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία της χώρας.

Όχι ότι δεν υπήρξαν άλλα σκάνδαλα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Το σκάνδαλο Κοσκωτά με τα ειδικά δικαστήρια; Την υπόθεση Siemens, λίγα χρόνια αργότερα; Τις υποθέσεις διαφθοράς με τα εξοπλιστικά προγράμματα και πρωταγωνιστή τον Άκη Τσοχατζόπουλο; Το Βατοπέδι (2008) και τη λίστα Λαγκάρντ (2010); Το σκάνδαλο Novartis και τη «λίστα Πέτσα» που αφορούσε τη διανομή κρατικής διαφήμισης; Αυτό που διαφοροποιεί τα προηγούμενα από αυτά της περιόδου Μητσοτάκη, από το 2019 και μετά, δεν είναι το μέγεθος.

Δεν είναι μόνον η ουσία κάθε υπόθεσης, ούτε η συχνότητα που εμφανίζονται.

Είναι η απίστευτη, άκρως εξώφθαλμη και επικίνδυνη τελικά για τους θεσμούς, προσπάθεια συγκάλυψής τους.

Προχθές η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, απομονωμένη πολιτικά και ηθικά, έστησε ακόμη μία τέτοια παράσταση για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Οι ίδιοι που το 2022 επέτρεψαν τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής με 120 ψήφους, τώρα απαίτησαν 151, επικαλούμενοι ξαφνικά λόγους «εθνικής ασφάλειας». Τι μεσολάβησε; Καμία διαρροή κρατικών μυστικών, όπως ισχυρίζεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί αυτή τη θεσμική μεταστροφή.

Το μόνο που μεσολάβησε ήταν οι αποκαλύψεις δημοσιογράφων και η δικαστική απόφαση που οδήγησε στην καταδίκη των εμπλεκόμενων ιδιωτών και άνοιξε ξανά το ερώτημα για το ποιος πραγματικά κινούσε τα νήματα του παρακρατικού μηχανισμού παρακολουθήσεων.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της Δικαιοσύνης.

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ο οποίος είχε υπογράψει παρακολουθήσεις, όχι μόνο δεν αυτοεξαιρέθηκε, αλλά αρνήθηκε να λογοδοτήσει στη Βουλή, λειτουργώντας σαν αξιωματούχος υπεράνω δημοκρατικού ελέγχου.

Μη γελιόμαστε.

Πρόκειται για μια εικόνα θεσμικής εκτροπής που θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Κι ας με διαψεύσει κάποιος.

Η πιο ηχηρή καταγγελία, όμως, ήρθε από το εσωτερικό της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς αποδόμησε πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα, θέτοντας τα αυτονόητα.

Αν πράγματι τέσσερις «ιδιώτες» παρακολουθούσαν υπουργούς, στρατιωτική ηγεσία και πρώην πρωθυπουργό, γιατί το κράτος δεν έκανε φύλλο και φτερό την υπόθεση; Γιατί δεν αναζητήθηκε το υλικό των παρακολουθήσεων; Γιατί δεν κινήθηκε ούτε μία σοβαρή κρατική έρευνα; Η απάντηση είναι απλή.

Γιατί η αλήθεια οδηγεί στο Μέγαρο Μαξίμου, στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ένα έχω να πω. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι πλέον μόνο υπόθεση παραβίασης προσωπικών δεδομένων.

Δεν αφορά μόνον όσους έπεσαν θύματα παρακολούθησης.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών και η προσπάθεια συγκάλυψης, οι μεθοδεύσεις εντός και εκτός βουλής από το «επιτελικό κράτος», θίγουν τον πυρήνα της δημοκρατίας μας.

Και είναι απορίας άξιο -τρόπος του λέγειν- πώς αυτό το κόμμα εξακολουθεί να έρχεται πρώτο, έστω με μειωμένα ποσοστά, στις δημοσκοπήσεις.

Όχι, δεν φταίει μόνον ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης.

Ή η απουσία δήθεν μιας εναλλακτικής πρότασης.

Ή ακόμη ο έλεγχος των συστημικών ΜΜΕ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Φταίει το βόλεμα και η αδιαφορία πολλών εξ ημών. #υποκλοπές, #κυβέρνηση_Μητσοτάκη, #σκάνδαλα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους