Πριν λίγες μέρες, έγινε ένας πραγματικός χαμός όταν ένας σύζυγος έγραψε στο linkedin της νεκρής γυναίκας του ότι η εταιρεία της, για την οποία είχε δώσει και την ψυχή της, αρκέστηκε στο να φυτέψει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αντίδραση του κόσμου ήταν ένα τσουνάμι οργής καθώς χιλιάδες άνθρωποι ταυτίστηκαν και αναγνώρισαν κάτι ανατριχιαστικά οικείο σε όλο αυτό.

Όμως, ας κάνουμε μισό βήμα πίσω κι ας δούμε την κατάσταση όχι με βάση το θυμικό, αλλά με την ψυχραιμία που απαιτείται να έχει όποιος θέλει να θεωρείται επαγγελματίας.

Δεν θα δικάσουμε την εταιρεία γιατί στην πραγματικότητα μάλλον δεν έκανε τίποτε"λάθος" με βάση την ψυχρή, οργανωτική λογική.

Μια επιχείρηση δεν είναι βιολογικός οργανισμός οπότε σεν έχει καρδιά, δεν νιώθει πόνο και σίγουρα δεν έχει νομική ή ηθική υποχρέωση να "πενθεί". Είναι μια οικονομική οντότητα με έναν ξεκάθαρο, πρωταρχικό σκοπό: την απόδοση επένδυσης (ROI). Το δέντρο που φύτεψαν ήταν πιθανότατα απλώς μια τυποποιημένη εταιρική πολιτική του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού για την ίση και ουδέτερη αντιμετώπιση κάθε απώλειας και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί κυνισμός αλλά αντίθετα ένας εξαιρετικά ακριβής ρεαλισμός.

Γιατί λοιπόν τόση οργή; Να ξεκαθαρίσουμε εδώ οτι η οργή του κόσμου δεν ήταν μια παράλογη συναισθηματική έκρηξη αλλά ο απολύτως λογικός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε μια διαχρονική εξαπάτηση.

Ο κόσμος δεν θύμωσε με το δέντρο αλλά με την υποκρισία γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το πώς διαχειρίζεται μια εταιρεία τον θάνατο ενός εργαζομένου, αλλά το τι του ζητάει (και πώς του το ζητάει) όσο εκείνος αναπνέει ακόμη.

Ειδικά στις αγορές της Ελλάδας και της Κύπρου, όπου κυριαρχούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, έχει εδραιωθεί η πιο επικίνδυνη ρητορική: "εδώ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια". Να ξεκαθαρίσουμε εδώ οτι πολλοί εργοδότες το λένε χωρίς να έχουν κανένα κακό σκοπό αλλά αντίθετα είναι υπερήφανοι για την εταιρική κουλτούρα που νομίζουν ότι έχτισαν.

Εδώ ακριβώς η επιχειρηματική αφέλεια αποδεικνύεται συχνά πιο καταστροφική από τον ίδιο τον δόλο.

Όταν βαφτίζεις την επιχείρηση "οικογένεια", δημιουργείς ένα άτυπο και βαθιά ασύμμετρο ψυχολογικό συμβόλαιο (psychological contract) καθώς ο εργαζόμενος εκπαιδεύεται να ανταποκρίνεται ως μέλος αυτής της οικογένειας.

Μένει υπερωρίες χωρίς να τις διεκδικεί, βάζει σε δεύτερη μοίρα την πραγματική του ζωή για να σώσει ένα project και δεν διεκδικεί τα δικαιώματά του γιατί "δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να πιέσουμε την εταιρεία". Δεν μετράει το κόστος της προσπάθειας του, γιατί θεωρεί ότι μια "οικογένεια"... δεν έχει τιμή.

Η ειρωνεία εδώ είναι εμφανής: σε ποια ακριβώς βιολογική οικογένεια σε πετάνε έξω από το σπίτι αν πέσει η παραγωγικότητα σου για δύο συνεχόμενα τρίμηνα; Αυτό ακριβώς το αφήγημα καταστρατηγεί κάθε όριο.

Σύμφωνα με έρευνες, όπως η metlife employee benefit trends study, τα περιβάλλοντα που πιέζουν για οικογενειακή αφοσίωση καταγράφουν τα υψηλότερα ποσοστά σε επαγγελματική εξουθένωση.

Οι εργαζόμενοι χάνουν την πυξίδα τους και δεν ξέρουν πού τελειώνει η εταιρεία και πού αρχίζουν οι ίδιοι, ακριβώς επειδή το σύστημα τούς εκπαιδεύει να προσφέρουν ανιδιοτελή αγάπη σε ένα... Α.Φ.Μ. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα όμως δικά σου.

Δεν γίνεται ως ηγέτης να απαιτείς αιματηρή, συναισθηματική αφοσίωση "επειδή είμαστε οικογένεια" και όταν έρθει η ώρα της κρίσης, της ανάγκης ή της απώλειας, να επιστρέφεις στο εγχειρίδιο και να φέρεσαι σαν μια ψυχρή νομική οντότητα που απλώς τηρεί τα τυπικά.

Το δέντρο ήταν απλώς η απόδειξη αυτής της συντριπτικής ψευδαίσθησης.

Οι κορυφαίες επιχειρήσεις που πραγματικά κυριαρχούν δεν έχουν ανάγκη από φθηνά κλισέ.

Αντικαθιστούν το παραμύθι της οικογένειας με μια κρυστάλλινη ειλικρίνεια και ροσφέρουν μια ξεκάθαρη δίκαιη ανταλλαγή αξίας.

Σου λένε στα ίσια: "είμαστε μια ισχυρή ομάδα με κοινούς στόχους.

Σεβόμαστε τον χρόνο σου, πληρώνουμε δίκαια την αξία σου, προσφέρουμε ένα υγιές περιβάλλον, αλλά στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι και θα παραμείνει μια επαγγελματική συμφωνία". Αυτή η προσέγγιση δεν κάνει μια επιχείρηση λιγότερο ανθρώπινη.

Την κάνει έντιμη και στο σημερινό τοξικό επιχειρηματικό τοπίο, αυτή η ειλικρίνεια είναι το απόλυτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους