Αν κάποια στιγμή μου ζητούσαν να επιλέξω μια άλλη ύπαρξη , έστω και φανταστική, να φορέσω ένα σώμα διαφορετικό, να ανήκω σε έναν κόσμο που δεν χωράει στα σύνορα του ανθρώπινου δεν θα χρειαζόμουν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η απάντηση θα έρχόταν πριν ακόμα τελειώσει η ερώτηση: γοργόνα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενδοιασμό, με την ίδια σιγουριά με την οποία η θάλασσα ξέρει ότι πρέπει να επιστρέψει στην ακτή.

Δεν το λέω επειδή μεγάλωσα με παραμύθια ή επειδή κάποια στιγμή αγάπησα μια κοκκινομάλλα γοργόνα στην οθόνη , αν και ποιος δεν την αγάπησε, ποιος δεν ένιωσε κάτι να τον τραβά προς εκείνο το βυθισμένο κόσμο.Το λέω επειδή αγαπώ τη θάλασσα.

Υπάρχει ένα παιδί μέσα μας που κρατά σφιχτά στη μνήμη του ένα συγκεκριμένο κύμα ,το κύμα που σκεπάζει τη γοργόνα τη στιγμή που αποκτά επιτέλους πόδια, αγκαλιά, φωνή.

Αλλά πριν υπάρξει η Disney, υπήρξε ένας μελαγχολικός Δανός με μολύβι και ανεκπλήρωτους έρωτες. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έγραψε το 1837 μια ιστορία που δεν τολμούσε να τελειώσει ευτυχισμένα , γιατί ήξερε, με την ψυχρή αλήθεια κάποιου που αγάπησε χωρίς να αγαπηθεί, ότι δεν παίρνεις πάντα αυτό που λαχταράς.

Στο παραμύθι του Άντερσεν, η γοργόνα δεν βρήκε ποτέ τη θέση της στην αγκαλιά του πρίγκιπα.

Έγινε αφρός.

Έγινε αέρας.

Έγινε ψυχή που περιπλανιέται για τριακόσια χρόνια αποζητώντας λύτρωση. Η Braswell έρχεται να ανατρέψει και τις δύο προηγούμενες παραλλαγές, θέτοντας ένα νέο, πιο σκοτεινό και ρεαλιστικό ερώτημα: Τι γίνεται αν το παραμύθι της Disney κατέρρεε; Αν αντί για ένα θαύμα , η γοργόνα έπρεπε απλώς να σταθεί όρθια και να αντικρίσει , όχι τον θάνατο ή την αγάπη αλλά τις συνέπειες των επιλογών της; Πέντε χρόνια έχουν περάσει και η Αριέλ βασιλεύει στην Ατλαντίδα με τη σιωπή ενός ανθρώπου που έχει πια εξαντλήσει τα λόγια, όχι επειδή δεν έχει τι να πει, αλλά επειδή η φωνή της κάθεται κλεισμένη σε αμπούλα γύρω από τον λαιμό της Ούρσουλας, που βασιλεύει στη στεριά με τον Έρικ δίπλα της ως διακοσμητικό σύζυγο, μελαγχολικό και χαμένο και τον Τρίτωνα , αιχμάλωτο από την Ούρσουλα, μέσα σε ένα μπουκάλι.

Όταν κάποιος φέρνει στην Αριέλ την είδηση ότι ο πατέρας της είναι ζωντανός, η ιστορία αλλάζει ρυθμό εντελώς γιατί πλέον δεν έχει μόνο ένα χαμένο όνειρο να πενθεί.

Έχει έναν λόγο να πολεμήσει. Η Αριέλ αυτή δεν έχει τίποτα από την κοπέλα που κάποτε ονειρευόταν έναν κόσμο που δεν γνώριζε.

Ξέρει πολύ καλά τον κόσμο τον οποίο επέλεξε, έχει πληρώσει ακριβά για αυτήν την επιλογή και φέρει μέσα της το βάρος μιας απώλειας τόσο ριζικής.

Κι όμως δεν έχει σταματήσει να αγαπά και αυτή η ένταση ανάμεσα στη γνώση του κόστους και στην επιμονή του συναισθήματος είναι αυτό που την κάνει να αναπνέει μέσα στη σελίδα. Ο Πρίγκιπας Έρικ στο βιβλίο αυτό είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αφηγηματικές επιλογές της Braswell, γιατί αντί να τον κάνει κακό ή αδιάφορο, πράγμα που θα ήταν εύκολο και ανώδυνο , επιλέγει να τον κάνει μελαγχολικό, σύζυγο της Ούρσουλας και φυλακισμένο σε μία ζωή που δεν επιθυμούσε: έναν άνδρα που δεν έχει επιλέξει τη λήθη, που κυκλοφορεί στα δωμάτια του παλατιού του σαν να ψάχνει κάτι που δεν θυμάται ότι έχασε. Η Braswell γράφει με έναν ρυθμό που μιμείται εκείνον του ωκεανού..Υπάρχουν κεφάλαια που σε παρασέρνουν σαν ρεύμα και υπάρχουν σελίδες που σε κρατούν κάτω από την επιφάνεια, στο ήσυχο και πυκνό σκοτάδι του βυθού, όπου ο χρόνος κινείται αλλιώς και οι λέξεις ζυγίζουν περισσότερο και αυτή η εναλλαγή δεν είναι τυχαία καθώς αισθάνεσαι ότι η ίδια η δομή του βιβλίου έχει σχεδιαστεί να σε κάνει να βιώσεις εκείνο που βιώνει η Αριέλ.

Τοποθετώντας δίπλα-δίπλα τις εκδοχές του Άντερσεν, της Disney και της Braswell, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για τρεις προσεγγίσεις γύρω από το ίδιο ακριβώς τραύμα, δηλαδή τη στιγμή που ένα πλάσμα αποφασίζει να αλλάξει ριζικά για χάρη της αγάπης, καθώς και όσα ακολουθούν αυτή την απόφαση.

Στην ιστορία του Άντερσεν, η επιλογή αυτή οδηγεί ταυτόχρονα στη διάλυση και στην ανύψωση.

Η γοργόνα χάνει τον έρωτά της, αλλά κερδίζει κάτι ανώτερο, τη λύτρωση μέσα από την ηθική επιλογή να μην σκοτώσει τον άνθρωπο που αγαπά, παρόλο που αυτό σήμαινε τον δικό της θάνατο. Η Disney μεταφράζει αυτή τη δοκιμασία σε γιορτή, καθώς ο θάνατος αποτρέπεται, η αγάπη δικαιώνεται και το βασίλειο πλημμυρίζει από χαρά.

Πρόκειται για την ιστορία που επιλέγουμε να λέμε στα παιδιά μας. Η Braswell κάνει αυτό που δεν τόλμησε ούτε ο Άντερσεν ούτε η Disney, καθώς αφήνει τη γοργόνα να ζήσει ανάμεσα στη νίκη και την ήττα, σε αυτό που ονομάζεται ζωή. Η Braswell τολμά να κάνει το τρίτο βήμα, το οποίο είναι το πιο ώριμο και το πιο επίπονο.

Σου υπενθυμίζει ότι το να βασιλεύεις πάνω στα συντρίμμια των επιλογών σου, δεν αποτελεί τιμωρία.

Είναι μια πράξη ωριμότητας.

Είναι αυτό που γίνεσαι όταν σταματάς να περιμένεις τη λύτρωση από τους άλλους και αρχίζεις να χτίζεις μόνη σου όλα όσα δεν πρόκειται να σου χαρίσει κανείς.

Το βιβλίο με κράτησε ξάγρυπνη καθώς είχα την αίσθηση ότι κάποιος γράφει για κάτι που έχεις νιώσει κι εσύ βαθιά μέσα σου, χωρίς ποτέ να έχεις βρει τις λέξεις, χωρίς ποτέ να έχεις τολμήσει να το πεις φωναχτά και ξαφνικά εκεί στις σελίδες είναι αναγνωρίσιμο, αληθινό, δικό σου. Η Αριέλ της Braswell δεν είναι πλέον η κοπέλα που ονειρεύεται έναν άλλο κόσμο με την αθωότητα της νιότης της.

Είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει τις συνέπειες εκείνου του ονείρου, που έχει πληρώσει το τίμημα, και που, παρ' όλα αυτά, επιλέγει ξανά και ξανά να συνεχίσει, να πολεμήσει, να αγαπά, γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν της πήρε κανείς ακόμα. Rate: 5 / 5 ⭐ Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους