Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα παλιά τα χρόνια, τα πολιτικά κόμματα δημιουργούνταν και, εκτός από ιδρυτική διακήρυξη, είχαν μέλη, έκαναν συνέδρια και είχαν κάτι που λέγεται καταστατικό.

Και εξέλεγαν όργανα και "αρχηγό" -πρόεδρο κόμματος, γραμματέα ΚΕ, αναλόγως τι όριζε το καταστατικό, που είχε εγκριθεί από τα μέλη τους.

Το καταστατικό ήταν αυτό που εξασφάλιζε και το είδος δημοκρατίας που εφάρμοζαν στο εσωτερικό τους.

Αυτό ήταν η θεωρία βέβαια.

Προφανώς υπήρχαν κόμματα που δομούνταν γύρω από την προσωπικότητα και τις φιλοδοξίες του ιδρυτή τους, κι ας έλεγαν ότι είχαν καταστατικό και μέλη.

Προφανώς και εκλεγμένοι βουλευτές άλλαζαν κόμματα ή ιδεολογίες ίδρυαν νέα κόμματα, πριν ξαναγυρίσουν στα παλιά ή μπουν σε άλλα κόμματα.

Από την εποχή του 60 με αποκορύφωμα την Αποστασία (πόσοι γνωρίζουν σήμερα ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν -ως το 1965- βουλευτής του Κέντρου;) μέχρι την ΠΟΛΑΝ του Σαμαρά, το κόμμα της Μπακογιάννη, το κόμμα του Αβραμόπουλου, τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, τα έχουμε ζήσει και εμείς, δεν χρειάζεται να γυρίσουμε 50 χρονια πριν για να τα βρουμε.

Προφανώς και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, που είχε δημοκρατικότατο καταστατικό, ήταν όντως δημοκρατικό κόμμα: ό,τι ήθελε ο αρχηγός γινόταν! Η εσωκομματική δημοκρατία στα κόμματα εξουσίας πάει εντελώς περίπατο -το είδαμε λάιβ και στον ΣΥΡΙΖΑ του 2015.

Κι επειδή τα γνωρίζουμε όλα αυτά, μου είναι δύσκολο να πω ότι υπάρχει κάποια αλλαγή στο να βλέπουμε απλώς "αρχηγούς" να φτιάχνουν κόμματα, ακόμη κι αν το φαινόμενο τώρα έχει ενταθεί, ακόμη κι αν με ενοχλεί πολύ.

Δεν έχει ενταθεί όμως επειδή ζούμε στην εποχή των influencers, όπως εύκολα γράφουν ή λένε διάφοροι.

Όσο κι αν τα κόμματα αυτά μοιάζουν σαν να εμπνέονται από το μοντέλο των influencers, οι αρχηγοί κομμάτων σε αυτό τον ρόλο προηγήθηκαν της εφεύρεσης του όρου influencer, μην ξεχνιόμαστε! Πιο σοβαρό μου φαίνεται να αναρωτηθούμε γιατί η προσοχή των πολιτών έχει μεταφερθεί από τους πολιτικούς-influencers στους influencers άλλων ιδιοτήτων.

Στην πραγματικότητα το φαινόμενο έχει μεταφερθεί από την πολιτική σκηνή στο youtube και το tiktok, όπου οι νέοι "ταγοί" (ναι, μπορουμε έτσι να λέμε τους influencers, για να θυμίζουμε ότι δεν είναι το φαινόμενο νέο, το μέσο είναι νέο) ακολουθούνται από κόσμο (όπως και τα κόμματα), έχουν αντιπαράθεση με άλλους "ταγούς" (όπως και οι αρχηγοί των κομμάτων), έχουν φανατικούς ακόλουθους ή φανατικούς εχθρούς, αν κάνουν "στραβή" σε αυτό που έχουν υποσχεθεί στους "ακολούθους" τους, μπορεί να απογοητευτούν πολλοί και να τους αφήσουν για να βρουν άλλον ταγό (όπως κάνουν και οι ψηφοφόροι με τα κόμματα άλλωστε).Οπότε εγώ το βλέπω ανάποδα.

Το φαινόμενο αρχηγών που φτιάχνουν κόμματα, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει ενταθεί λόγω μιμητισμού των influencers.

Το φαινόμενο έχει ενταθεί λόγω της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης.

Εκεί που υπάρχουν κενά, κάθε επίδοξος πολιτικός αρχηγός θα πάει να τα καλύψει.

Κι αυτό δεν είναι τωρινό.

Τωρινό είναι ότι δεν υπάρχουν και συλλογικότητες που να σχεδιάσουν να καλύψουν αυτά τα κενά, ακόμη κι αν οι αναλύσεις τους λένε ότι θέλουν να το κάνουν.

Αυτό που νομίζω ότι γεννά τέρατα, είναι η αποστασιοποίηση από την ίδια την πολιτική.

Τι είναι πολιτική και πώς ασκείται.

Ποιους αφορά η πολιτική και ποιοι την ασκούν.

Αυτό το βοηθούσαν και τα μαζικά κόμματα, εκεί που στις τοπικές συζητιόταν η γραμμή του κόμματος, οι θέσεις του στα διεθνή, στα εσωτερικά ζητήματα, γινόταν διαπάλη ιδεών.

Μπορεί στο τέλος να γινόταν αυτό που αποφάσιζε ο αρχηγός, μπορεί η διαπάλη να ήταν για το πώς θα είναι ο σοσιαλισμός ενώ στο σήμερα το κόμμα εφάρμοζε το ανάποδο (κυβερνητικός ρεαλισμός λεγόταν αυτό, το ΠΑΣΟΚ προηγήθηκε κατά πολύ της ΔΗΜΑΡ σε τέτοια...), όμως η ίδια η αντιπαράθεση πολιτικών και ιδεολογικών απόψεων στις "τοπικές", ήταν μια άσκηση στην πολιτική.

Εδώ που τα λέμε, αυτό δεν λείπει από κανένα κόμμα και δεν θα λείψει ούτε από αυτά που θα ιδρυθούν τώρα.

Φοβάμαι όμως ότι η αντιπαράθεση δεν θα γίνεται κυρίως σε πολιτικά ζητούμενα αλλά σε άλλα.

Πάντως, η έλλειψη πολιτικής συζήτησης δεν σημαίνει και απουσία πολιτικής! Απουσία πολιτικής δεν υπάρχει πουθενά, η πολιτική είναι παντού, όχι μόνο στα πολιτικά κόμματα.

Ειδικά όμως για τους αιρετούς -κυβερνήσεις, δημάρχους, βουλευτές, περιφερειάρχες, συνδικαλιστές κλπ- η πολιτική έχει και εφαρμογή.

Οπότε κι εκεί που κάποιος διαφημίζει την απουσία της ή ψηφίζει με βάση την υποτιθέμενη απουσία της, η πολιτική απλώς γελάει σαρδόνια.

Γιατί είναι εκεί που κάποιος δεν την βλέπει, και επιστρέφει την κρίσιμη ώρα δριμύτερη.

Αυτό που βλέπω να αλλάζει σήμερα είναι ότι όλο και περισσότερος μη εξασκημένος (με όλες τις έννοιες, της εφαρμογής, της, του διαβάσματος, της συζήτησης στο καφενείο κλπ) στην πολιτική κόσμος μπορεί να ενθουσιάζεται με ιδέες ή παρουσίες, που αν τις έβλεπε στην ιστορικότητά τους (ιστορικότητα έχουν, ανεξαρτήτως αν οι φορείς τους είναι εντελώς νέοι.

Ένα καλό παράδειγμα, ας πούμε, είναι ότι ο πλέον αντικομματικός λόγος και αντι-πολιτικός λόγος ανήκει δικαιωματικά στον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο) δεν θα τις επέλεγαν.

Η πολιτική, όμως, πάντοτε επιστρέφει -γι' αυτό και η πραγματικότητα πάντοτε νικάει την επικοινωνία.

Απλώς πολλές φορές είναι κάπως αργά.

Τώρα θα μου πεις γιατί τα έγραψα όλα τα παραπάνω; Είναι προφανές: επειδή έχω περάσει τα 50! Όχι, τα έγραψα για να τα σκεφτώ κι εγώ καλύτερα, κι επειδή σιχαίνομαι τις ρηχές και εύκολες απαντήσεις τύπου "κόμματα-influencer, κι επειδή τυχαίνει αυτό το διάστημα να διαβάζω πολλή ιστορία από το 1950 ως σήμερα κι αυτό είναι πραγματικά πολύ πιο χρήσιμο από όσο μπορεί να ακούγεται κάτι τέτοιο στις μέρες μας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους