Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσοι έτυχε να γνωρίσουν τον Δημήτρη Δωρίδη του Μιλτιάδη Χατζόπουλου ξέρουν πως τα χρόνια της ΕΟΚΑ του ’55 δεν ήταν εύκολα για τους εφήβους της εποχής.

Στο μυθιστόρημά του «Εν μέρει Ελληνίζων» που κυκλοφόρησε το 2009 από την ΕΣΤΙΑ, ο πατέρας του δεκατριάχρονου Δημήτρη αποφασίζει να πάρει τον γιόκα του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, «θερμοκήπιο ταραξιών» τότε, και να τον γράψει στην Αγγλική Σχολή.

Αλλά και ο Ντάρρελ στα «Πικρολέμονά» του έχει να λέει πως στο Παγκύπριο δεν έκαναν «τίποτε άλλο παρά να τραγουδούν εθνικιστικά τραγούδια και να πηγαίνουν στις διαδηλώσεις». Μπορεί βέβαια να έφταιγε γι’ αυτό ο καθηγητής των Νέων στην πέμπτη τάξη, ο επίσης μυθιστορηματικός Αλέξης Μπαλαφάρας, ο ήρωας του Ρόδη Ρούφου στη «Χάλκινη Εποχή». Όπως και να έχει, σίγουρα οι συνθήκες ενηλικίωσης στις συμμετέχουσες στον αγώνα οικογένειες, ή τουλάχιστο στις φιλικά προσκείμενες, ήταν διαφορετικές απ’ εκείνες στις σχετικά αποστασιοποιημένες αστικές οικογένειες, αν είναι να κρίνουμε κι από τις ημερολογιακές σημειώσεις της συζύγου του Taylor Belcher, πρόξενου τότε της Αμερικής στη Λευκωσία, όπου η κα Edith αναφέρεται στη συνάντησή της, ένα πρωϊνό του Γενάρη του ’58, με μια σειρά από ντόπιες κυράδες, για να εκφράσει στη συνέχεια την απορία της γι’ αυτό που φαίνεται ν’ απασχολούσε τις φίλες της, τη δυσκολία τους να βρουν μια «British nanny» για τα παιδιά τους.

Αυτά στο βιβλίο «The Final Days of British Rule in Cyprus», που φαίνεται πως δεν ήταν και τόσο τελειωτικές, αλλιώς οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΔΗ.ΣΥ. δεν θα τολμούσαν σήμερα να τον πουν … «Λέσχη αποφοίτων του English School». Κάτι που φαίνεται να έχει μια δόση αλήθειας, αν είναι να πιστέψουμε αυτά που ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον ΠΟΛΙΤΗ ο ενενηκοντούτης σήμερα παλιός καθηγητής μας, ο κος Κυριάκος Βασιλείου, απόφοιτος ο ίδιος της Αγγλικής Σχολής, καθηγητής εκεί για δεκαετίες στο μάθημα της Ιστορίας. « Ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις μέχρι την δεκαετία του 1950 που απόφοιτοι της ΑΣ πήγαιναν στην Βρετανία για σπουδές.

Όμως το 1956 οι Άγγλοι έδωσαν, για πρώτη φορά, ένα μεγάλο αριθμό υποτροφιών.

Οι λόγοι ήταν καθαρά πολιτικοί.

Ήλπιζαν να δημιουργήσουν μια ομάδα αγγλόφιλων για να επηρεάζουν την Κύπρο τα χρόνια που θα έρχονταν ακόμη και αν αποχωρούσαν». Βέβαια υποτροφίες για σπουδές μοίρασαν απλόχερα στους αδέσμευτους Κυπρίους των ’60s και πολλοί άλλοι.

Ωστόσο, πιο προνοητικοί οι Βρετανοί φαίνεται να πόνταραν από νωρίς στην καθοριστική εφηβική ηλικία.

Όπως λέει και πάλι ο κος Βασιλείου, «η Αγγλική Σχολή είχε οικοτροφεία και εξ ανάγκης πολλοί μαθητές (περίπου το ένα τρίτο) ζούσαν στα 3 οικοτροφεία.

O κυριότερος λόγος που οι Βρετανοί δημιούργησαν τα τρία οικοτροφεία (και ήθελαν να κτίσουν και άλλα) ήταν να έχουν τους μαθητές κάτω από τον έλεγχο τους για να τους εμφυσήσουν την Αγγλική ατμόσφαιρα». Ο ίδιος έζησε σ’ ένα από τα οικοτροφεία και αποφοίτησε το 1954, λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, σε αντίθεση με τον ακαδημαϊκό Μιλτιάδη Χατζόπουλο, που αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών το ’62, για να διαπρέψει στη συνεχεία στη Γαλλία.

Στους αναγνώστες της γνωστής «κυπριακής» τριλογίας του - «Εν μέρει ελληνίζων», «Ο Περατικός» και «Νόστου πάθη», εντύπωση κάνουν οι γνώσεις του για τις πόλεις, τα τοπία και τους ανθρώπους της Κύπρου, παρά το γεγονός πως την επισκέφτηκε για πρώτη φορά το 1973! - όπως κάποτε ανέφερε σε μια συνέντευξή του στην Όλγα Σελλά, στην αθηναϊκή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές ή άλλες αναλογίες ανάμεσα στην Αγγλική Σχολή και το Κολλέγιο Αθηνών, μια αρχικά ελληνοαμερικανική σχολή.

Ενδιαφέρουσα ωστόσο παραμένει η πληροφορία πως τον Σεπτέμβρη του 1974 άρχισαν να φοιτούν εκεί, στο οικοτροφείο του Κολλεγίου, 30 προσφυγόπουλα από την Κύπρο, με υποτροφία αξίας 1.000.000 δρχ. το καθένα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους