Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1956 σε μια μικρή βιομηχανική πόλη της Βισκάγια, το Αλόνσοτεγκι, μεγάλωσε με τη μυρωδιά χάλυβα και πολύ Βασκική υπερηφάνια.

Το ποδόσφαιρο στη Χώρα των Βάσκων δεν είναι απλώς άθλημα — είναι ταυτότητα.

Και ο Αντόνι Γκοϊκοέτσεα το ενσάρκωσε με κάθε τρόπο, και τον καλό και τον κακό.

Το 1981 ο νεαρός Χαβιέρ Κλεμέντε ανέλαβε την τεχνική καθοδήγηση της Αθλέτικ.

Ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζε από πρώτο χέρι τι σημαίνει ένας σοβαρός τραυματισμός στο ποδόσφαιρο — η καριέρα του ιδίου είχε κοπεί πριν καλά καλά αρχίσει μόλις στα 20 του από ένα βίαιο τάκλιν.

Σαν προπονητής έχτισε ομάδα με βάση τις βασκικές αξίες: πειθαρχία, σκληρή άμυντικη προσέγγιση και αντεπίθεσεις. Ο Γκοϊκοέτσεα ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του συστήματος.

Η επιθετικότητα του Κλεμέντε είχε ένα πρόσωπο, και αυτό ήταν ο αμυντικός ογκόλιθος Άντονι Γκοϊκοέτσεα.

Πριν τον πρώτο τίτλο της εποχής εκείνης, η Αθλέτικ δεν είχε κερδίσει πρωτάθλημα από το 1956, 27 χρόνια αναμονής.

Όταν ήρθε η ώρα, δεν ήρθε εύκολα.

Το 1982-83, η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν στη κορυφή για το μεγαλύτερο διάστημα του πρωταθλήματος αλλά έχασε τον τίτλο στην τελευταία αγωνιστική μετά την ήττα στη Βαλένθια — η Μπιλμπάο πέρασε πρώτη κόβοντας το νήμα με διαφορά μόλις ενός βαθμού.

Ακολούθησε το νταμπλ του 1983-84. Ο Γκοϊκοέτσεα ήταν μέλος της τελευταίας ομάδας που κατέκτησετο πρωτάθλημα.

Συνολικά σε αυτά τα χρόνια πραγματοποίησε πάνω από 369 εμφανίσεις με τη Μπιλμπάο σκοράροντας 44 γκολ.

Στη σεζόν 1983-84, στις 24 Σεπτεμβρίου η Αθλέτικ έχασε 4-1 από τη Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νόου.

Εκείνο το παιχνίδι έμεινε στην ιστορία όχι για το σκορ, αλλά για ένα τάκλιν του Γκοϊκοέτσεα που άφησε τον Μαραντόνα με σπασμένο αστράγαλο. Ο Μαραντόνα μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο, εκεί διαγνώστηκε με κάταγμα στον αστράγαλο, και κυκλοφόρησε η ιστορία ότι ο Γκοϊκοέτσεα κρατούσε το παπούτσι εκείνης της βραδιάς και το παρουσίαζε σε πάρτι ως «το παπούτσι που διέλυσε τον αστράγαλο του Μαραντόνα». "Ο ήχος που ακούστηκε εκείνη τη στιγμή ήταν ίδιος με τον ήχο που κάνει ένα ξύλο όταν σπάει". Δήλωσε ο Μαραντόνα για τη στιγμή του φονικού εκείνου τάκλιν. Ο Άγγλος δημοσιογράφος Έντουαρντ Όουεν έβγαλε για τον Βάσκο αμυντικό το παρατσούκλι που θα τον συνόδευέ για το υπόλοιπο της ζωής του: " Ο χασάπης του Μπιλμπάο" «Με τον καιρό συγχώρεσα τον Γκοϊκοέτσεα», είπε ο Αργεντίνος. «Αλλά δεν θα συγχωρέσω ποτέ τον Κλεμέντε, που αμέσως μετά τον αγώνα δήλωσε ότι ήταν πολύ υπερήφανος για τους παίκτες του και θα περίμενε μια εβδομάδα για να δει αν ο τραυματισμός μου ήταν πραγματικά τόσο σοβαρός.» Ο Βίκτορ Μουνιόθ, παλιός συμπαίκτης του Γκοϊκοέτσεα στην εθνική και αντίπαλός του στο γήπεδο με τη Σαραγόσα και τη Μπαρτσελόνα, υποστηρίζει ότι ο Γκοϊκοέτσεα κρίθηκε άδικα: «Ο Αντόνι ήταν πολύ καλός παίκτης για την Αθλέτικ και την Ισπανία και είναι θρύλος στο Μπιλμπάο.

Νομίζω πως είχε κακή τύχη — και ο Μαραντόνα και ο Σούστερ τραυματίστηκαν σε φάσεις μαζί του, και αυτό έγινε μεγάλο πρόβλημα για την καριέρα του.» Ο ίδιος ο Γκοϊκοέτσεα μίλησε ανοιχτά για εκείνη τη βραδιά σε συνέντευξή του στην ιταλική La Stampa: «Εκείνο το φάουλ μου έφερε μια μαύρη φήμη· με θυμούνται μόνο γι' αυτό το περιστατικό.

Πρέπει να ζω μ' αυτό, η ιστορία δεν αλλάζει.

Μπήκα στη φάση άσχημα και αργά γιατί ο Μαραντόνα ήταν απίστευτα γρήγορος, αλλά αναλαμβάνω την πλήρως την ευθύνη.» «Για μένα, ο Μαραντόνα είναι ο μεγαλύτερος παίκτης όλων των εποχών.» Μερικούς μήνες αργότερα Αθλέτικ και Μπαρτσελόνα συναντήθηκαν στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας του 1984 στο Μπερναμπέου, η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από τις μνήμες του τραυματισμού του Μαραντόνα.

Τελείωσε 1-0 υπέρ της Αθλέτικ, αλλά μετά το τελικό σφύριγμα ξέσπασε μάχη μεταξύ των παικτών και των δύο ομάδων στον αγωνιστικό χώρο.

Με τον Γκοϊκοέτσεα και τον Μαραντόνα να βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο.

Παρά τη σκιά που τον ακολουθούσε, ο Γκοϊκοέτσεα ήταν μέλος της ισπανικής αποστολής στο Euro 1984, με την ομάδα να φτάνει μέχρι τον τελικό. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό, πέτυχε και ένα γκολ στο εντυπωσιακό 5-1 κόντρα στη Δανία.

Μέτρησε συνολικά με 39 συμμετοχές και τέσσερα γκολ στην "Φούρια Ρόχα" Μετά τη Μπιλμπάο πήγε για τρεις σεζόν στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας έγινε προπονητής και κάθησε στον πάγκο αρκετών μικρομεσαίων ισπανικών συλλόγων καθώς και "μικρών" κλιμακίων της εθνικής Ισπανίας. Στο Μπιλμπάο παραμένει ένας θρύλος και από τους πιό χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους της κορυφαίας ίσως Μπιλμπάο όλων των εποχών οι οπαδοί της δεν τον θυμούνται ποτέ ως «χασάπη». Αλλά ως ...γίγαντα τον "Γίγαντα του Αλόνσοτεγκι" όπως είναι το άλλο -το ξεχασμένο του- παρατσούκλι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους